decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Feb
20

Ik mag dan momenteel niet zo veel blogstukjes schrijven, in mijn hoofd doe ik dat bijna elke dag. Niet dat ik nu zo creatief bezig ben. Of het moet zijn dat de manier van de kasten opnieuw inrichten daar ook onder valt. Daar moet je soms ook wel erg creatief mee omgaan om alles een plekje te geven. Ik denk dat ik nog een doos of 10 moet uitpakken. En ook dat moet overal nog tussen gevoegd worden. Toch begint het nu op te schieten. Ik heb alleen de pech dat er nu een paar ribben gekneusd zijn. Hoe ik dat versiert heb, werkelijk waar, geen idee. Kan van het hoesten komen, maar dat doe ik momenteel niet echt. De reuma speelt wel op dus wellicht zit het daarin. Ik moet gewoon even uitkijken en dan komt het best wel weer goed. Ik heb een goede fysiotherapeut die kraakt het wel weer op zijn plekje. Genoeg over mij, terug naar niet vee… Ik ben dan wel niet zo heel creatief bezig, toch staan de handjes niet stil. Zo heb ik twee prachtige bollen Phil Cakes van Phildar gekocht. Via het internet. En daar hou ik al helemaal niet van, maar ja, deze winkel zat wel wat uit de richting. Ik vond de bollen prachtig. Mijn nieuwe rode jas van de kapstok gehaald, vergeleken en ja hoor, die bollen moesten het worden. Wat een teleurstelling dat de bollen dan met roze blijken te zijn. Pech voor bij de rode jas. Dan haak ik toch gewoon bij mijn zwarte jas zo’n kleurige das. 300 losse gehaakt en toen opgewerkt naar boven. Het haakte maar wat lekker en zelfs die lange toeren gingen heel goed. Nog een toer, dat moet ik redden. Niet dus. Ik heb echt niet veel meer nodig maar er is echt niet genoeg. Ik ga nu in mijn eigen voorraadje maar eens kijken of er een bijpassend restje is om de laatste steken te haken.

img_2045

Het truitje van Myrthe ligt nog steeds in delen in de tas. Het vest van Ryan heeft al twee boorden voor de voorpanden, nu de rest nog breien.  al doe ik er vandaag wederom niets meer aan.

Wat ik de laatste dagen wel veel heb gedaan is digitale  borden maken met daarop de kleding en het  decor, de zgn moodbords, voor de musical “Op zoek naar Judas”. Dan zie je alles samen komen. Natuurlijk wordt er hier en daar iets aangepast, maar de basis is er. Kom maar kijken in april.

 

 

 

Jan
28

Er zijn tig spreekwoorden en gezegden met tijd. De tijd vliegt, waar blijft de tijd, de hoogste tijd, en zo zijn er nog veel meer. Nou de tijd vliegt vind ik momenteel wel de meest toepasselijke. En ik zal toch echt ook wel de 24 uur, die er voor staan, in een dag hebben. Maar voor je er goed en wel erg in hebt is de dag al weer om. Oké, ik ben het er mee eens dat je dat beter kunt hebben dan dat je denkt dat het nooooooit tijd wordt om te gaan slapen. Maar toch.

klok

Op de vraag waarom het komt dat ik tijd te kort kom kan ik kort en krachtig zijn. TE VEEL TE DOEN. Ik zal niet zeggen ik moet zoveel, want dat doe je jezelf aan. Maar toch, momenteel is het druk met van alles. En ook dat is zo vervelend nog niet, als je alles hoofdpijn-vrij zou kunnen doen. Maar dat is iets wat de laatste weken ook niet echt lukt. Ik heb al mijn ogen laten meten, stukje van de haartjes af, rustig gaan slapen (doe ik altijd al) en zo zijn er nog wat dingen, maar dat zeurende gevoel blijft. Gaat wel weer over, denk ik dan, maar het voelt niet lekker.

hoofdpijn

Ah, je wil ook nog graag weten waar ik zo druk mee ben. Tja, dat huis hè, dat blijft ook maar om aandacht vragen. Al begint de zolder al wel lekker op te schieten qua plekjes vinden en opruimen. Vanmorgen heb ik ook weer een grote tas en drie dozen bij de kringloop afgeleverd. Ruimt weer op. Ik bouw stellingen dat het een lieve lust is en ik breek ze ook met het zelfde gemak weer af door er op te leunen. Nou ja, stellingen, planken die aan de muur zitten. Maar dit huis kent heel veel grote loze ruimte tussen de muren en daardoor zit alles niet echt lekker vast. Daar ga ik dan maar weer een oplossing voor bedenken. Voorlopig stut ik de planken en ruim ik eerst verder op.

img_1838

Dan ben ik ook druk met de musical ‘Op zoek naar Judas’. Alle musicals hebben een uitdaging en dat is leuk. Maar deze is één en al uitdaging. Het thema spreekt lang niet iedereen aan. Wie gaat er nu zoeken naar een man die als een gemene verrader in de boeken staat. Dat doe je toch niet? Maar door deze musical ben ik wel anders gaan kijken naar deze man. En iemand moest het doen is dan wellicht een dooddoener maar het is hier wel zo. Het was zijn lot, het was van te voren al zo bepaald. Toch had ook deze man een vader en een moeder, kende de mensen hem in het dorp, in zijn buurt hem. Hij had ook vast een grote liefde, en in deze musical is dat een liefde die niet mag. Welke ouder is niet blij als ze eindelijk in verwachting zijn en een wolk van een zoon krijgen. Je houdt van je kind, je wil het beschermen en voorkomen dat er akelige dingen gebeuren. Zo ziet ook zijn moeder het. Zijn vader is wat meer van vooruit, hij is oud en wijs genoeg. Maar ook zien we waarom keuzes gemaakt worden, de twijfel. En wilde hij Jezus wel echt verraden of kwam het geld hem toch wel goed van pas. Mocht je nog een tijdsbesteding zoeken 😉 op 6, 7 of 8 april, koop dan een kaartje voor onze musical. Goed, met de regisseuse spreek ik de scenes door. Proberen we elkaar te overtuigen van zo moet het. De ene keer ‘wint’ zij en de andere keer ben ik dat. Zo sparren we samen. Maar dat vreet tijd. Vanmorgen bijvoorbeeld, we begonnen om half tien en half drie reed ik er weg. Even een uurtje sparren, kan dat? Ja hoor.

sanjudastadeo4

Toch geeft het ook voldoening als je ziet dat het groeit. Als de dingen op hun plekje vallen en er iets moois komt te staan. Het ontwerpen van de poster en de flyers (samen met de anderen), het decor en de kleding bedenken, het is heerlijk om te doen.

Daarnaast is het zo leuk om op de kleinkinderen te passen. Ik ben daarna wel een dag uitgeteld, maar dat heb ik er graag voor over. Samen zingen, voorlezen, spelletje doen of puzzelen. Momenteel mag Ryan iets meer tv kijken omdat hij heel veel moe is. De ziekte van Pfeifer is vastgesteld, dus ja. Als hij dan lekker op de bank ligt, deken over zich heen, dan mag dat voor deze keer wel. Meestal speelt hij, rent hij rond en is hij niet stil te krijgen. Nu is het af en toe net een lamgeslagen vogeltje met een moe toetje. . Zo sneu. Gaat wel weer over maar dat moet even de tijd krijgen. Weer tijd…. 🙂

En tussen al die bedrijven door vind ik zo af en toe ook nog tijd om te breien. Dat is ook de enige steekjes die ik maak. Myrthe haar trui is af maar moet nog in elkaar gezet worden.

img_1663

Het achterpand van Ryan zijn vest is klaar en het boord van het voorpand is gebreid. Alleen nu moet er weer geteld gaan worden, dus… maar daar heb ik wellicht straks wel weer even tijd voor.

 

img_1871

Het is een heel bijzonder garen wat lekker werkt. De kabelnaald heb je wel bijna in elke heengaande naald nodig. Soms zelfs twee tegelijk. Ik heb alle naalden dan ook uitgeteld op papier staan en vink af als de naald uit is. De kleur is veel mooier dan hier op de foto te zien is.

Binnenkort hoop ik dat ik weer achter de naaimachine kan. Lekker quilten, want dat mis ik echt. Leuke dingen maken voor de kids. Een gordijn voor de gang moet er ook nog komen en dan de gordijntjes nog voor de slaapkamers. Ach ook die tijd komt vast nog wel. Nu eerst maar eens even tijd maken om een hapje te gaan eten. Ook de inwendige mens moet je tevreden blijven houden.

Goed weekend allemaal en tot gauw

 

 

 

Dec
30

Zo, daar ben ik weer eens. Ik had net dit blogje al bijna klaar maar met het plaatsen van de foto’s wilde het niet helemaal lukken. Ze veranderen ook zomaar alles weer en vind het dan maar weer eens uit. Maar vooruit, ik had me ten doel gezet dit jaar nog zeker één stukje te maken vanaf mijn nieuwe woonplekje dus… ik begin gewoon weer opnieuw.

Voor wie het gemist heeft, ik ben al een jaar bezig met verhuizen. Eerst inpakken, huis verkopen (dat was binnen een maand gebeurt) en dan op zoek naar een nieuw plekje. En dat laatste verliep niet zo soepeltjes. Gelukkig waren er heel lieven mensen die mij hun vakantieplekje aanboden. Met bijna alles in de verhuisboxen van het verhuisbedrijf ben ik daar voor een paar weekjes ingetrokken. Althans, een paar weken was de bedoeling. Dat liep uit en na 11 weken werd ik er door de campingeigenaars uitgezet. Beleid waar niemand iets van weet. Dan zijn er weer andere lieve mensen die hun huisje beschikbaar stellen en zo verbleef ik weken lang op de camping. Op 18 juli kreeg ik de sleutel. Eenmaal in het lege huis bleek dit verschrikkelijk uitgewoond te zijn en de vorige bewoner had echt alles meegenomen behalve de honderden schroeven en spijkers. Tot overmaat van ramp lag gelijk ook alles 4 weken stil omdat het bouwvak was, daarna was het druk met van alles en nog wat maar niet in mijn huisje. Dan blijkt dat je eerst heel erg boos moet worden en dan kan er ineens wel van alles. Toch stond pas 5 november de verhuiswagen voor de deur. En ook dat verliep nou niet bepaald vlekkeloos. Zo waren de kastplanken niet bij de kasten te vinden, wat het uitpakken van dozen niet makkelijker maakt. Een doos met lampen, schroeven die van kasten en zo zijn en alle andere materialen die je gelijk nodig hebt stond helemaal achteraan in de logeerkamer Die overigens nog steeds vol met dozen staat. De verhuizers hadden niet gezien dat die vooraan moest blijven. Dozen uit de keuken staan nog steeds op zolder. De dozen die daarheen moesten staan er nu zo ongeveer wel. Maar het is nog overal heel rommelig. En daar kan ik heel slecht tegen, heb ik gemerkt. Vooral dat je niets terug kunt vinden. Nee, mijn 13e verhuizing is niet echt een succes te noemen. Tegen kerst was de huiskamer zo goed als doosvrij en weer een beetje gezellig. Maar nog steeds moet er veel gebeuren. Kasten zonder deuren, dingen die opgehangen moeten worden, deurkrukken die nog steeds geplaatst moeten worden, dingen die opgehangen moeten worden zoals bv lampen. De waslijst is nog eindeloos. En mijn hultroepen laten het nogal eens afweten. Van Harja kreeg ik de tip om de klusbus van Icare eens te bellen en dat ga ik volgende week dan ook maar eens doen. Dan kan daarna ook Goedvree gebeld worden om de stopcontacten te plaatsen en de wastafel en zo, want ook dat moet ook nog gebeuren. Maar of die klusbus ook echt al mijn wensen van het lijstje kan doen, ik hoop het zo, maar waag het nog even te betwijfelen…. Er zat al zoveel tegen dat dit ook wel niet gladjes zal gaan verlopen. (nee ik ben geen pessimist maar mijn optimisme laat me ook wel even in de steek hierbij).

hier had een foto van het kuis moeten staan

En naast al de verhuisperikelen werd ook nog mijn mooie kleindochter Myrthe geboren. Met haar grote kijkers blikt ze in de wereld rond. Vooral op zoek naar haar grote broer Ryan. Want dat is toch wel haar favoriet hoor. Gelukkig is de grote broer ook blij met zijn zusje. Alleen zo jammer dat je elke keer zo voorzichtig met haar moet doen en je niet kan stoeien en over de grond kan rollebollen. Met een steuntje wil zitten wel lukken maar rennen om de tafel doet ze ook al niet. Dat is wel jammer 😉

hier was een foto van Myrthe en Ryan gepland

Ook tijdens het sportuurtje moet je af en toe toch even bij je zus kijken of het wel goed met haar gaat. En wie weet kan ze wel meedoen….

Het is nog niet zo dat ik een waslijst aan spullen heb die gemaakt zijn dit jaar. Al ben ik wel aardig druk geweest met oa (samen met Linda haar schoonzusje) de trouwjurk voor Linda. Ik mocht alle kraaltjes erop naaien, gelukkig heeft Mandy hem helemaal genaaid. Ik maakte weer de kleding voor Ryan en Myrthe. (alleen de foto’s daarvan staan op mijn gecrashte laptop – hoop dat iemand ze daar ooit nog eens vanaf kan halen). Ik heb lampenkappen gemaakt voor de kinder- en logeerkamers. Gordijnen genaaid – al moeten er nog een paar worden ingekort en gemaakt worden oa voor de gang. Van alles wat in de planning zat om dit jaar af te maken is bitter weinig terecht gekomen. Ach, je kan ook niet alles tegelijk doen, toch?

In het nieuwe jaar zal ik eens een rondje huis doen, hopelijk met foto’s, van wat er al wel allemaal gemaakt is. Verder met kerst een poncho voor Myrthe gehaakt. Natuurlijk roze

Tja, die is helaas ook niet te zien hier.

Dit witte vestje was namelijk net af en je moet toch wel iets doen. De roze bolletjes komen uit de voorraad bolletjes die nog van mijn schoonmoeder zijn geweest. Wie wat bewaard heeft nog iets….

Net als dit vestje

Ik heb inmiddels breipennen in de kringloop gevonden, die van mij huizen nog ergens in een doos, en nu staat er een truitje voor Myrthe op de pennen. Voor Ryan liggen ook nog een paar bollen te wachten op de dikke breipennen in die zelfde doos. Dat is voor januari.

Om niet nogmaals alles over te moeten doen heb ik nu getypt in Word. Ik ga nu maar eens uitproberen of ik dit dan met alles er op en eraan kan knippen en plakken op de blog…. Dus als je even niets leest ben ik daar mee bezig J

Gelukt… nou ja…. zonder de foto’s dan, dat is nou weer jammer. Ik hoop dat ik dat voor de volgende keer uitgevonden heb.

Rest me niets anders meer dan jullie een goede jaarwisseling te wensen en tot volgend jaar, dag…..

Jul
29

Tjonge jonge, wat is er veel gebeurd sinds het laatste blogje, lang geleden lijkt het wel. Het mooiste wat gebeurde is wel de geboorte van Myrthe. Al had haar geboortedag voor haar papa en mama wel een donker randje omdat 6 uurtjes daarvoor haar andere oma overleed. Het is een prachtig meisje met donkere haartjes die best lang zijn. Nog even en papa kan er een strik in doen. (grapje).

IMG_8950

Het is een heel tevreden kindje las ze maar op tijd een schone broek krijgt en haar eten. Ryan is zo lief met haar. Het eerste waar hij naar vraagt, als hij thuiskomt van wat dan ook, is waar Myrthe is. Als ze maar een kik geeft staat hij al naast haar om haar een kusje te geven of zijn tuttel. En die tuttel krijg je niet zo snel.

Natuurlijk zijn er de nodige cadeautjes gemaakt. Het kleinste haakwerkje is de rammelaar/bijtring naar een patroontje  van Stip en Haak.

IMG_8689blog

Natuurlijk de spiegels met haar naam erop, de onderkant staat vol hondjes met lange oren. Alleen, ik kan even geen foto hiervan laten zien. Bij het overzetten van fototoestel naar computer missen een heleboel foto’s. Dus die zal ik even opnieuw gaan maken, die foto’s dan. Ook is er de herinneringsdoos, al is die niet met hondjes of konijntjes met lange oren. Winnie the Pooh danst over de bovenkant heen.

IMG_8722blog

Helaas staat de foto op z’n kant en krijg ik hem niet rechtop. Heb je even niet geblogt veranderen ze van alles aan de site. 😉 Dus ik moet weer even wennen. Oké terug naar de cadeaudoos. Daar zat ook nog een konijn in met een muziekdoosje in zijn bolle buik. En een klok die geborduurd is met konijntjes. Het patroon stond op Pinterest, met een Russische site erachter. Het was wel erg lastig borduren want de tekentjes waren erg vaag. Linda heeft vooral de konijntjes uitgeteld op papier, ik heb ze op het borduurstofje gezet. Zo samen kom je een heel eind.

IMG_8734blog

Ook de foto van de klok is op wonderbaarlijke wijze verdwenen dus maar even alleen het borduurwerkje.

En terwijl we druk waren met de cadeaudoos vullen gebeurde er nog veel meer. zo ben ik regelmatig naar Carin geweest om mee te gaan huisjes kijken. Leuk! Maar helaas lukte het niet om een mooi plekje te bemachtigen, tot een paar weken terug. Dus er staat binnenkort weer een verhuizing op stapel. Want Carin gaat naar een schattig huisje waar lang niet zoveel hoeft te gebeuren als op mijn nieuwe plekje.

Want nu we daar toch op komen, wat moet daar veel gebeuren. Toen we gingen kijken of de woning iets voor me was, stond het mudje vol met spullen, vooral kleine autootjes en lp’s. Alles zag er ook heel kleurrijk uit. De trap is groen, zalm en paars. De keuken oranje en blauw, de kamer grijs en groen en dan hebben we het nog niet gehad over de slaapkamers. De zolder is de enige plek die een opfrisbeurt kan gebruiken. al kwamen de schilders er wel achter dat er een prachtig hekje stond ipv een vies muurtje. Ik heb me echt niet gerealiseerd dat het er zo uitgewoond uitzag. Bij binnenkomst was de man een beetje pissig dat hij mij niet te pakken had gekregen per telefoon. Ik had mijn oude mobieltje nog en op de plek waar ik tijdelijk verbleef had ik daar geen bereik mee. Maar nu we er toch waren moesten we maar even kijken. In de hal begon hij er al over wat ik over kon nemen. Althans, het ging over de vloerbedekking. Beneden lagen een soort schrootjes, op de eerste verdieping vloerbedekking en op zolder een kokosmat. Tja, helaas, dat moet er echt uit voor mij. We hebben het nog even over planken gehad. Die moesten wel stevig zijn gezien het gewicht van alle lp’s maar daar ging hij niet op door. De wc-pot en de wasbak zijn niet eens genoemd. Hij zei dat hij de douche zelf had aangepakt. Het zag er netjes uit maar de rode wasbak was groot en zat precies voor de ingang van de douche, niet echt handig. De schotten op zolder waren bij het huis, begreep ik van hem. Na de sleuteloverdracht met iemand van de woningbouw door het huis gelopen. Wat zag het er uit. Hert verbaasde me uberhaupt dat we er in konden. Zondags lag er nog een hele grote stapel hout voor de deur en stond er nog heel veel zooi tegen de berging aan. Dat is die maandag en dinsdag nog weggehaald. Doen we niet moeilijk over maar prettig was het niet. Goed terug naar het huis. Om alles weer netjes te krijgen worden de keuken en de douche aangepakt, want meneer had een andere wasbak opgehangen en, ja echt, de wc-pot meegenomen. Nu moet die toch verhoogd worden, maar even goed, wie doet dat nou. Dat hoort bij het huis zou je zeggen. Beneden worden de kachels vervangen en een groot aantal deuren. De muren zijn een ramp. Het meeste (bouw)behang is overschilderd. In de logeerkamer van Carin komt waarschijnlijk een nieuwe wand want daar zit iets van gipsplaat tegen. Uit één muur heb ik 77 pluggen gehaald, al dan niet voorzien van een halve plug. En dat is pas één muurtje hoor. Er zitten spijkers op de meest gekke plekken. Het behang afhalen is een hele uitdaging door al die pluggen en spijkers.

IMG_9055

Dit is de logeerkamer. Boven het behang zit een laag met verf. Die moeten we er nu af zien te krijgen, waarschijnlijk met een schuurmachine. Dan opnieuw witten en pas dan kan er behangen worden.

IMG_9049

Dit is het deel van de keuken wat oranje is. Het blok was heel vies en dat hebben we eerst maar eens schoongemaakt. Dit gaat er ook allemaal uit. De keuken is, hoop ik, inmiddels besteld (gisteren of anders vandaag) maar na de bouwvak, 15 augustus dus, wordt hij pas echt in bestelling genomen want alles ligt stil door die bouwvakvakantie. Tel daar nog eens zeker zes weken bij op… De spullen die in de kastjes moeten komen zijn al wel besteld en worden in september geleverd. Een prachtig groot fornuis, de koelkast enz. heb ik het dan over. Daarna moet de vloer er nog in. Dus ik duim dat ik voor Carin haar verhuizing over ben, maar ik waag het te betwijfelen.

Toen we aanbelden bij de sleuteloverdracht werden we afgesnauwd en mochten we niet naar binnen, maar later, toen hij iets van me nodig had, werd hij vriendelijker. Of ik de post door wilde sturen. Geen probleem, doe ik. Maar nu is deze muts het adres kwijt. Ik weet het ongeveer nog maar ik kan dat moeilijk op de post schrijven. De meneer die alle zooi buiten heeft opgehaald is denk ik op vakantie en neemt de telefoon niet op. Zo stom om dat snippertje papier kwijt te raken. Dubbel dom want meneer heeft zich niet uitgeschreven bij de gemeente dus op papier woont hij nog bij me in. Nou, mooi niet. Dat heeft me wel een ruim uurtje gemeentehuis gekost maar ze gaan hem maar opsporen. Wellicht kunnen ze dan gelijk de afvalpas vragen en waar de papiermandjes zijn. 🙂

O ja, mocht iemand even niets te doen hebben, ik moet nog een paar kamers behangvrij maken.  Dus je mag altijd komen helpen 😉

 

 

Jun
10

Hebben jullie vast ook wel eens, je trekt een shirt aan en dan blijken er ineens allemaal gaatjes in te zitten. Nou, dat lijkt bij mij haast wel een epidemie momenteel. En zoveel shirtjes liggen er nu niet in de kast dus….

was een sollicitatiegesprek van Linda gelijk een mooie gelegenheid om op ons gemak Arnhem eens onveilig te maken. We reden heerlijk binnendoor en de reis ging voorspoedig tot we bij een rotonde kwamen waar we werden gewaarschuwd voor verkeersregelaars. Nee, niet voor de werkzaamheden. We stoppen netjes in de korte rij en al snel komen onze voorgangers in beweging. Dan denk je nog: ha, mazzel! Niet dus. Zo’n vijf a zes auto’s zijn doorgereden en de hand van de man gaat omhoog en wij moeten stoppen. De verkeersregelaar draait gelijk zijn gele achterkant naar ons toe als hij ziet dat ik ook netjes stop. Mmm, echt mooie billen vinden we dit niet. Verkeer aan de rechterkant mag, het verkeer van de linkerkant en dan mag de rij aan de overkant ook. En zeg nou zelf, dan verwacht je dat er van die kant ook maar een stuk of zes auto’s mogen rijden. Nee echt, er zijn er zeker vijftig van die kant doorgelaten. Veel vrachtwagens die moeite hadden met de hoek. Veel sukkels die niet opletten, sommige moeten zelfs terug of een extra rondje draaien. Maar vooruit, aan die lange stoet kwam ook een eind. Wat denk je dan, ha, nu mogen wij. Inmiddels stonden er achter mij ook zeker al zo’n 40 auto’s te wachten. Ik start de motor weer, zet hem in de rijden-maar-stand, zit startklaar en wat denk je? We mogen nog niet, eerst weer links, toen weer rechts, dus motor uit en weer wachten . En dan, ja hoor, eindelijk mogen wij ook weer gaan rijden. De auto weer gestart en rijden maar. Maar dat ging de man niet snel genoeg naar de zin dus staat hij met zijn handje te wapperen en de zwaaien. We hebben vrolijk terug gezwaaid en zijn rustig langs de werkzaamheden gereden. Per slot van rekening mag je daar anders ook niet snel rijden, ik heb een (ex) zwager die wegwerker is, dus ik doe rustig aan. Stel je voor dat hij daar bezig is dan moeten we toch even kunnen zwaaien 😉

Zonder veel problemen komen we in Arnhem aan, daar zit een kringloopwinkel die met een groot bord je de weg naar het pand wijst. Buiten is het een uitdragerij. Er staat speelgoed, meubels, toiletpot, keukenblok en nog veel, heel veel meer opgestapeld. Oeps! Binnen is de chaos zo mogelijk nog groter. Echt alles staat door elkaar. Boekenkastje hier, kopje daar. Maar in deze opeenstapeling van goederen vinden we een aanvulling op de knikkerbaan van Ryan en een schat van een konijn.

IMG_8049

Die grote voeten zijn toch geweldig. We struinen nog even verder maar hebben er al snel genoeg van tussen alles door te moeten kruipen. Bij de ‘kassa’ staat een belletje. Linda slaat er eerst even zachtjes op. Geen reactie. Nog een keertje bellen, maar nu iets harder. Tot ver buiten is de bel te horen maar, er komt niemand. Nou ja, drie keer is scheepsrecht. Linda geeft de bel een mep en het geluid draagt tot aan het station, denk ik. Maar nog steeds geen reactie. Nu kun je gewoon weglopen en denken bekijk het maar, je kunt de spullen terug zetten en denken dan niet, maar wij hebben de volgende oplossing bedacht. We hebben het geld op de balie gelegd, op een papiertje geschreven wat we meegenomen hebben en ze bedankt voor het vertrouwen. Toen zijn op ons dooie akkertje de zaak weer uitgelopen, hebben nog even bij een kinderkeukentje staan kijken. Niemand vroeg iets, niemand hield ons tegen en wij hadden zoiets, eerlijk duurt het langst maar als we het zo mee genomen hadden had niemand ons een strobreed in de weg gelegd.

Het winkelen werd een succes. De kast kan amper meer dicht, heb zelfs drie broeken euh vier broeken gekocht van katoen. Oké, ik ga op iemand lijken, ze zijn allemaal hetzelfde van patroon maar anders van kleur, dat dan weer wel. Eindelijk kon ik mijn witte schoenen gaan kopen, maar helaas, de winkel had ze niet meer. Ze zijn nu voor me besteld, dus dat komt wel goed. Nog even en ik loop helemaal in het nieuw 🙂

PS het konijn krijgt nog een nieuwe outfit hoor…. iets met groen of zo.

 

 

Jun
03

Het is al weer een maand geleden dat ik een stukje heb geschreven. En wat voor een maand, een heel drukke maand met veel aanpassingen en veranderingen. Inmiddels is het oude, vertrouwde huis overgedragen aan de nieuwe eigenaars. Oké, er moet nog iets uit de tuin gehaald worden maar dat wil Eduard voor me doen. Lief van hem, want hij heeft het al zo druk in zijn eigen tuin. Wat eerst kon blijven staan moet er nu toch nog uit. Dus als er nog iemand is die een melkbus of tobbe of wat voor zink ook met planten wil hebben, mail me maar 🙂 Een helpende hand voor Ed mag ook. 😉

De dag van de verhuizing was heel dubbel. Zes man sterk die alle meubels en dozen in een georganiseerde volgorde het huis uitdragen en je staat erbij en kijkt er naar. Een man geeft aan wat hij hebben wil en de rest marcheert daarmee naar de grote wagen, die het hele pad voor het huis leek te vullen. En ondanks dat mensen zien dat je daar bezig bent wringen ze zich er met alle mogelijke vervoersmiddelen toch nog even tussendoor. Soms is dat komisch, somt is dat gewoon stom. En dan mopperen ze ook nog dat de wagen niet aan de kant gaat, dat is dan weer hilarisch. Maar oké, alles staat nu in een box bij het verhuisbedrijf te wachten op het volgende adres.

Nu verblijf ik tijdelijk in een huisje van vrienden en daar is het heel goed toeven. De konijntjes lopen over het terras en door de tuin.

IMG_7630

Ook de kleine bruine veldmuis komt steeds dichterbij de deur. Maar die moet van mij wel buiten blijven hoor. Binnen vreten ze vaak alles kapot en dat kunnen we niet gebruiken.

IMG_7597

De vogeltjes zingen hier de hele dag door.

IMG_7646

In twee dennenbomen zitten nestjes met merels. Pa en ma merel zoeken zich suf naar eten voor de kleine vogeltjes.

De rododendrons bloei(d)en prachtig

IMG_7485

Dus wat wil een mens nog meer?

Wat het volgende plekje betreft: daar is een adres van bekend maar aanstaande donderdag ga ik eerst nog in gesprek om te kijken of alle aanpassingen wel gemaakt kunnen worden. Want ja, zo’n 20 cm vanaf de deuropening zit bv de wastafel in de badkamer. Je moet op z’n kant naar binnen. Mmm, dat zie ik mezelf niet altijd doen. Ook zal er flink geschilderd en behangen moeten worden. De trap is oranje met groen en paars, de keuken geel met zwart, Dan glinstert er hier en daar ook nog rood en blauw dus dat wordt hard werken om er weer een geheel van te maken naar mijn eigen smaak. De meneer die er nu woont heeft nog heel veel in te pakken en helaas, wat op de vloeren ligt neem ik niet over, dus ook dat moet eruit. (oa vloerbedekking en een kokosmat, wist niet dat dat nog bestond).

In gedachte ben ik het huis al aan het inrichten, dit hier, dat daar. Ook ben ik aan het kijken naar een paar nieuwe meubels. De linnenkasten zijn blijven staan dus daar moet een nieuwe voor komen. En deze keer helemaal tot aan het plafond zodat er geen stofnesten meer op ontstaan. Al doende leert men 😉

Tja, al dat inpakken heeft een slechte invloed op de creativiteit. Ik weet me al haast niet meer te herinneren wanneer ik voor het laatst iets met lapjes heb gedaan. Toch heb ik tussen de bedrijven door nog wel wat gedaan. Zo is de wieg klaar voor mijn tweede kleinkind.

IMG_7547

Voor één van mijn eerste quiltjes (zou het nu heel anders doen) en met het gehaakte dekentje met mix and match patronen. En er staat nu ook een heel klein knuffeltje in, eentje met lange oren natuurlijk.

IMG_7610

Het patroontje is volgens mij van Stip en Haak. Maar zeker weten doe ik het niet want als ik opstartte kwam het patroontje al tevoorschijn. Wel gek om vanaf een scherm te haken en niet vanaf papier. Daar schrijf ik dan nog wel eens iets bij en dat lukt niet als je een pagina voor je neus hebt op het beeldscherm. Ja natuurlijk kan ik een pen pakken en krassen maar dat doe ik liever toch maar niet.

Om alle snoertjes bij elkaar te houden heb ik even een tasje gehaakt. De snoertjes lagen namelijk overal en nergens. Steeds weer op zoek naar. En als je gewend bent alles in het rode laatje te vinden is dat best lastig 🙂 Dus even een tasje gehaakt.

IMG_7793

Dan is er nog een project afgekomen wat ik niet kan laten zien en ben ik nu druk nog weer een volgend project aan het afbreien. Ik heb me namelijk voorgenomen alle dingen af te hebben voor ik ga klussen in het nieuwe huis. Daar krijg ik pas 18 juli de sleutel van, als het meezit, dus ik heb even de tijd om hard aan het werk te gaan. Euh… hoogste tijd om daar nu mee te gaan beginnen, tot gauw….

 

 

 

Mei
03

Er is een tijdelijks oplossing voor mijn woonprobleem, ik ga heerlijk vakantie houden in een mooi huisje van vrienden. Dat is al een zorg minder als ik begin volgende maand de sleutel in moet leveren. De spullen gaan de opslag in. Mijn hemel wat een boel ‘zooi’ heb je dan. als het netjes in de kasten staat heb je er niet zo’n erg in. En wat veel boeken heb ik. Heerlijk. Boeken en tijdschriften waar ik niets meer mee doe heb ik naar de kringloop gebracht, met heeeeeeel veeeeel andere spullen. En dat ruimt ook al enorm op. De zolder  is grotendeels ingepakt, nog een paar dingen uitzoeken en dan is dat klaar om naar de opslag te gaan. Eind van de maand komt de verhuiswagen voorrijden, als het meezit, en kan alles erin.

Verhuizen houdt ook in dat je dit aan alle mensen om je heen moet laten weten. En aan de nodige instanties. Er staat al een lijst op mijn computer dus ik ben er zaterdag maar eens voor gaan zitten. Gewoon de lijst afwerken…. nou ja…. gewoon? Pieter Derks wist waarom het wachtwoorden heette, die reeks letters, cijfers en rare tekens. Je wacht en wacht en wacht tot het weer eens is aangepast. Van site naar de inbox en weer terug. Dan is ineens je inlognaam veranderd, zonder dat je daar zelf iets voor gedaan hebt. Weer een berichtje, weer wachten, weer een nieuw wachtwoord aanmaken. Eventjes je adres wijzigen zit er echt niet in. Bij sommige sites mag je zelfs voor elke regel apart inloggen. En ja hoor, je voelt het al aankomen, twee keer gaat het goed en de derde keer blijkt je wachtwoord ineens niet meer te kloppen. Opnieuw inloggen, wachtwoord vergeten aanklikken, en dat terwijl je het helemaal niet vergeten bent en zeker weten goed hebt ingevuld, en weer terug naar de inbox enz enz. In plaats van dozen pakken werd het wachten op. Het overgrote deel van de sites geven wel direct antwoord terug, dat scheelt. Behalve eentje, die moest ik nu maar bellen. En wat denk je….

Dit is het servicenummer van de bedrijfsnaam. Om u beter van dienst te kunnen zijn volgt nu een keuzemenu. u kunt gelijk reageren als u het bijbehorende nummer hoort. 1 is voor dit, 2 is voor dat en uiteindelijk bij 5 stond mijn puntje erbij. Tuut….tuut….tuut…. al onze medewerkers zijn in gesprek, een ogenblik geduld alstublieft. En dat tig keer per minuut. Om gek van te worden.

Dan heb je eindelijk de druk bezette medewerker aan de lijn is het…. nee mevrouw, dat moet toch echt via de site. En die zegt dat ik moet bellen? Dan is er vast een fout opgetreden, probeert u het morgen nog eens, hert systeem is erg traag in dit soort dingen. U kunt het controleren bla bla bla bla bla enz.

Dus na 23 minuten en 46 seconden nog geen barst opgeschoten. Zo jammer. Ik ga morgen wel weer eens proberen of ze dan mijn adreswijziging willen accepteren. Zo niet, pech gehad. Gaat het circus gewoon opnieuw beginnen.

Helaas geen foto’s van nieuwe dingen of afgemaakte spullen. Ik ben gewoon zo moe ’s avonds dat ik met de tablet op schoot gewoon in slaap val. Wakker wordt, kopje thee drink en mijn bed in duik. Daarbij komt dat dit inpakken best een redelijke aanslag is op mijn vingers en lijf. En, ja hoor ik heb weer eens wat, ik ben allergisch voor de dozen, of voor iets wat er ingezeten heeft. Met flink smeren is het nu te doen, maar het jeukte zo erg dat mijn hele rechterarm vol rode pitjes zit van het stukkrabben. Niet zo slim, ik weet het. maar ja, als het jeukt, wat moet je dan. Gelijk smeren. Oké doe ik de volgende keer. Maar wie verwacht er nou deze reactie op een doos 🙂

Tussen de bedrijven door geniet ik wel van de tuin. Die ruikt zo heerlijk naar bloesem en brem. De appelboom staat volop in bloei. Het eindproduct zal ik dit jaar niet opeten, maar genieten is het wel. Zal ik daar even een foto van bij doen, dan is er toch een plaatje bij, al heb ik dit niet zelf gemaakt, die bloesem dan, de foto wel 🙂

IMG_6071

Apr
23

…. want ik heb best wel weer wat te vertellen. Om te beginnen, het hondje is af.

IMG_6009

Hier werd het net even uitgelaten in de tuin. Als het beestje zich niet uitrekt is het, denk ik, zo’n 20 cm lang dier. Maar oh wee als het zich lang maakt, dan komen er nog heel veel centimeters bij.

IMG_6011

Zoals je hier wel kunt zien, het is een heel nieuwsgierig teckeltje. En nu het beest af is op naar het volgende dier, een haasje. Ook groen en met een gekleurde trui en hoed of pet. Dat moet ik nog even bedenken. Het patroon is niet van mezelf maar van… ja, waar kwam het ook al weer vandaan? Het heeft al heel lang klaar gelegen om ooit nog eens te haken. Dus ik weet het niet meer zo goed. Vast ergens van het www vandaan.

IMG_5771

Het patroon van dit haasje komt ook van internet en is Engelstalig. Ik dus aan de gang om het te vertalen. Maar dat schrijven ging zo vlot dat ik alleen het lijf heb vertaald en het kopje gewoon in het ‘Engels’ heb gehaakt. Nu de overige ledematen nog. Maar dat lukt vast ook nog wel. Ik had daar gisteravond mee willen beginnen, maar, zo raar, ik heb een deel van de avond gemist. 🙂

Logisch…. want ik was een beetje moe. Het verhuisbedrijf had eindelijk de dozen gebracht, miscommunicatie heet dat, dus ik kon gaan pakken. Ze keken wel raar op dat ik die dozen het liefst boven had.

IMG_6015

 

Voor beneden heb ik er niet zoveel nodig, maar voor de zolder wel. Daar staan al ruim 8 boekenkasten die helemaal vol staan met boeken en bladen. Tel uit je winst. Dat scheelt een heleboel keren twee trappen lopen. En eigenlijk vind ik die dozen in de kamer erg ongezellig. Het lijkt dan ook net of ze de hele tijd roepen van hé, wanneer kom ik vol? Dus, ondanks het mooie weer, ben ik toch maar boeken in gaan pakken. Er staan al zeker 8 dozen met boeken klaar, maar dat kunnen er best meer zijn ook. Ik ga er van uit als ik ze op kan tillen dat een ander ze dan licht genoeg vind om te sjouwen.

IMG_6016

Er zit een hele handleiding bij de dozen. Hoe moet je vouwen, wat is de onder- en wat is de bovenkant. Tape plakken en dan, schrijf op het tape in welke kamer de doos moet komen te staan. die is leuk, dat houden we er in. Ik weet nog niet eens in welk huis, laat staan in welke kamer. Ja, goed, ik heb wel weer gereageerd op een woning, maar of die het gaat worden, geen idee. Ik heb zo’n voorgevoel van niet. Het blijft toch wel lastig dat je niet weet wat het volgende plekje wordt. Niet zo zeer dat ik er onrustig van wordt, maar meer van waar kan straks de post heen, waar naar toe kan het gas en licht en zo overgeschreven worden. Het is altijd prettiger als het naar een adres kan ipv naar een postbus.

IMG_6023

Zo’n stapel staat er ook aan de andere kant van de muur.

Inmiddels kijken er al heel wat mensen over mijn schouder mee uit naar het volgende plekje. Een aardige mevrouw van de WMO is afgelopen week bij mij thuis gekomen om even te kijken in dit huis en om te helpen naar oplossingen zoeken. Ze had het adres van een ergotherapeute, en die komt maandag even langs om te kijken. Daarvoor mag ik eerst weer naar de huisarts voor een verwijskaart, anders moet ik het zelf betalen terwijl het in mijn ziekenfondspakket zit. Het eigen risico per jaar ben ik sowieso kwijt, dus…. maandag maar weer naar de assistente bellen. Zucht…. hoe houden we werk in de wereld. Sorry dokter, is niet mijn idee.

Oh, wat wel vervelend was, ik was te laat thuis. Gelukkig had ik voor de mevrouw van de WMO een briefje op de deur gedaan dat ik er aan kwam. Mijn kleinzoon moest naar logopedie en dat was er net voor. Slecht gepland dus (al kon ik daar niets aan doen). Op mijn vraag of ik daar vijf minuutjes eerder weg kon kreeg ik een positief antwoord. Ryan deed heel goed zijn best. Mocht dus na 25 minuten de sticker uitzoeken en liep al trots de deur uit naar zijn jas. Nog even de volgende afspraak maken en dan achter hem aan. Hij had de deur dicht gedaan maar wij kregen hem niet open. O jee, hangt er soms een mannetje aan. Dan is hij wel berensterk (is hij ook wel maar zo sterkt toch niet?) Nog eens proberen. Oh, hij klemt nog wel eens, zegt de logopediste. Ze komt me helpen, maar ook zij krijgt de deur niet los. Dit vond Ryan toch niet zo leuk. Gelukkig zitten er mensen aan de andere kant die het mannetje gerust stellen en proberen om de deur van de andere kant los te krijgen. Wat we ook doen, het helpt even niet. Goede raad is duur, toch eens met de sleutel proberen…. en na een paar keer heen en weer draaien klikt de deur dan van het slot. volgens mij moet daar even een expert bij komen. Ryan helemaal blij ons weer te zien. Maar die vijf minuten eerder weg werden vijf minuten te laat. Toen snel naar huis. Het geheel had best indruk gemaakt op de kleine man, hij heeft het wel vier keer aan de mevrouw verteld, aan papa en later ook aan mama.

IMG_5781

Mocht je de komende tijd, tot 8 mei, niets te doen hebben en een uitje zoeken, dan weet ik wel iets voor je. In Creil, Noordoostpolder, staat aan het Wrakkenpad het Tulpeninformatiecentrum. Een rit over de lange strakke wegen brengt je langs prachtig gekleurde velden. Boeren zijn druk op het land bezig en je ziet de bomen in de zon haast uitlopen. Als ik toch geen dozen heb ga ik maar eens kijken hoe mijn tulpen erbij hangen. Ik moet zeggen, ze hangen er mooi bij. Maar thuis ga ik de bloemen toch nog veranderen. Ze zijn wel wat iel ten opzichte van de rest.

IMG_5856

Er hangen daar echt mooie quilts bij. Leuk ook dat er zoveel verschillende technieken gebruikt zijn. En mocht je nu niets met quilts hebben, er zijn ook schilderijen, prachtige zinken voorwerpen voor de afwatering van het huis, en… niet te vergeten…. de prachtige tulpen. Ze bloeien in de tuin en in het informatiecentrum.

En dit is ook niet te missen:

IMG_5801

Over een gammel ‘bruggetje’

IMG_5870

loop je het informatiecentrum binnen. Eerst nog wel een stukje tuin waarin veel stoeltjes en tafeltjes zijn neergezet en heel veel tulpen.

IMG_5802

Alle soorten en maten staan er door elkaar en dat geeft een heel leuk effect. Nadat ik al het werk binnen had bekeken, af en toe een praatje maakte met andere bezoekers, werd het tijd om de ‘proeftuin’ eens te gaan bekijken. Een man vertelde me dat daar alle soorten tulpen staan die in Nederland gekweekt werden. Of dat ook werkelijk zo is kan ik niet beamen of navragen. Als ik zag hoeveel vierkantjes er vol waren gezet met de bollen, zou het makkelijk kunnen.

IMG_5873

Het was er druk en erg lastig om foto’s te maken zonder mensen erop. 🙂 Toch is dat nog wel gelukt hoor. Het voert ook te ver om hier alle foto’s te laten zien maar een paar wil ik jullie niet onthouden.

IMG_5890

Dit is de Double Focus. Prachtig mooi. Of deze dan,

IMG_5944

(mmm foto wil niet recht draaien, dus moet je zelf maar even kantelen) Het is de Matrix. Voor als je hem ook in de tuin wilt hebben 🙂

IMG_5997

Er was een tulp bij die wel een roos leek. Alleen, tja, daar heb ik nou net geen foto van. Halverwege het veld was ineens mijn batterij van het fototoestel leeg. Zo jammer. want er stonden nog zoveel mooie tulpen die ik wel had willen ‘meenemen op de plaat’. Jammer, maar de volgende keer beter.

Tja, er is nog wel meer te vertellen. Over de leuke beleefles met groep 8 van de Margrietschool, over snuffelen in de bladen bij het uitzoeken. O ja, mag het nog even? Ik zoek nl nog een patroon….

IMG_5681

In dit jaarboek van 3 Suisses staat een geborduurde bus.

IMG_5682

Bijna alle patronen staan in het boek maar van oa deze werkjes niet. Uit welk jaar het boek is weet ik niet, dat is niet terug te vinden. Maar ik schat dat het al zeker 30 jaar in mijn kast ligt. In Lelystad had je toen een winkeltje van de 3 suisses en daar zal ik het dan ook wel vandaan hebben. En er staan dingen in die dit jaar weer helemaal hip zijn zoals dit bijvoorbeeld.

IMG_5684

Sorry, ik dwaal af. Als er iemand is die het patroon van de bus heeft mag ik dan een kopietje? Alvast bedankt.

En reden waarom ik dit patroon zo graag wil? Ryan zingt de hele dag  ‘de wielen van de bus die draaien rond, draaien rond, draaien rond….’ Hij zingt de coupletjes en hij zingt het liedje in het Engels. Zo leuk om te horen. Dus als je me helpen kan, graag. alvast bedankt en tot de volgende keer en gaaf dat je het helemaal uitgelezen hebt 😉

Apr
08

Tjonge jongen wat kan een mens het toch druk hebben 🙂 Je kunt soms net zo veel plannen als je wilt, maar als de wooncorporatie een huis aanbied ga je dat toch eerst even regelen. Dan moeten de verhuisdozen gewoon nog even wachten. En wanneer je dan denkt alles geregeld te hebben blijkt dat er nog een formulier gehaald moet worden bij de gemeente. Dus ik al vroeg naar het gemeentehuis, gistermorgen. Bijna gelijk aan de beurt en voor €8 euro kreeg ik het papiertje mee. Duur kopietje, maar vooruit, wat moet dat moet. Even voor tien uur sta ik aan de balie. De aardige mevrouw zit er weer en herkent me gelijk. Ook de woonconsulent is een aardige mevrouw. Ze legt nog het één en ander uit, kopieert weer een aantal dingen en dan komt de woning ter sprake. Dan blijkt nergens te staan dat de woning aangepast moet worden, maar dat is geen probleem. Er is een meneer met wie ik daarover altijd contact mag opnemen. Ook belt ze de huidige bewoner en gelijk wordt een afspraak gemaakt voor half twee. Lekker vlot, daar hou ik wel van. Mijn buik kriebelt toch wel een beetje van de spanning. Zou dit het plekje gaan worden. Gelukkig heb ik afleiding door onverwachte theevisite. Maar klokslag half twee sta ik op de afgesproken plek. Het is een lief huisje. Moet heel veel aan gedaan worden maar dat moest toch al. De kamer is bij lange na niet zo groot als wat ik nu heb maar ik weet ook dat ik dat echt niet meer ga krijgen. De slaapkamers zijn krap maar ach, daar wordt nu toch alleen nog maar geslapen. Dus ook geen probleem. Er zit zelfs een heuse kelder onder. Wouw! Traplift moet geen probleem zijn. De douche is te krap, die moet wel verplaatst worden en dat moet mogelijk zijn. Dan daar de toilet, strak plan. De toilet beneden is nog even een vraagteken maar met overleg en goed nadenken is dat ook te doen. De tuin is gigantisch groot en ook de schuur mag er wezen. Daar past de fiets wel in. Het huisje bevalt me wel, maar dan komt de domper. De huidige bewoonster verteld dat het rijtje huizen binnenkort gesloopt gaat worden. GESLOOPT? Daar hebben ze niets van verteld. In 2018 gaat de beuk erin. Tja, dan wordt dit toch een heel ander verhaal. Ik mag nog een paar foto’s maken voor het thuisfront en dan rijd ik linea recta naar het gebouw van de woningbouw. De vriendelijke dame achter de balie is verbaasd me nu al weer terug te zien. Ik vertel wat de huurster heeft verteld. Oh, dat is balen, ik ga even mevrouw Z voor u halen. En… Die weet nergens van. Maar de bouwtechnische meneer B, gelukkig in het gebouw,  weet te vertellen dat het wellicht niet in 2018 maar in 2020 gaat gebeuren. Slopen of verbouwen. Aan de huizen wordt ook niets meer gedaan.

Tja, dan houdt het op. Ik ga geen investeringen in een huis doen dat op de nominatie staat voor….. nou ja of het nu verbouwen of slopen is, het houdt nu op. Als ik nog even met de man doorpraat blijken een aantal maatregelen daar ook helemaal niet genomen te kunnen worden. Dus gelijk het formulier maar in gevuld dat ik van het huis afzie. Maar jammer vind ik het wel. Mooi plekje, best een heel leuk huisje maar aangezien je ook euro’s maar één keer uit kan geven wordt dit het toch niet. Maar, balen is het wel.

En, één ding weet ik zeker, 1 juni nadert nu toch best wel. Dus ik ga maar flink door met pakken en uitzoeken. En er komt vast een mooi plekje voor me. Alleen weet ik nog even niet waar.

Dan hebben we afscheid genomen van The Day… Nog eens heerlijk gezongen, soms met een knipoog en tot slot in de kring elkaar toegezongen. Gezellig om nog even te kletsen, foto’s te kijken, nieuwtjes uit te wisselen en die ene negatieve recensie nog even te bespreken. Volgens ons had ze de goede oren niet. Natuurlijk is het niet professioneel, ook het geluid niet. Maar we waren het wel met elkaar eens dat het goed klonk. Althans, op de dvd die draaide klonk het goed. Komend winterseizoen gaan we weer een musical doen. Het jaar erna zit er weer een projectkoor aan te komen. Heerlijk vooruitzicht 🙂

Ook de nasleep van Passie voor Pasen is bijna klaar. Ik krijg nog wat rekeningen te betalen, dan alles afleveren bij de penningmeester, gezellig eten met elkaar, de evaluatie tikken en dan is dat ook weer voorbij. Bij het NMP beginnen dan net weer de buitenactiviteiten. Ik zal er dit keer niet altijd bij zijn. Weer dat verhuizen natuurlijk :). Maar als het ook maar enigszins kan ben ik erbij.  En, ook leuk, ook de materialen voor de Musicaldag zijn binnen dus dat wordt weer even oefenen. Cd ligt al klaar. Dat laatste met dank aan G en Ch.

Afgelopen dinsdag naar de locatie geweest waar de receptie van Linda en Eduard gehouden wordt.

IMG_5431

Foto’s gemaakt, plattegrond getekend en nu draaien de radertjes om de boel in te delen en te versieren voor het bruidspaar. Leuk plekje en vooral voor de bruidegom een heel goed plekje.

En dan is er nog het hondje. Want natuurlijk kunnen we niet door zonder af en toe een steekje te maken.

IMG_5466

Ik had alle kleurtjes mee maar was de zwarte en witte katoen gewoon vergeten. Echt niet aan gedacht. Gelukkig was Carin zo lief het na te sturen. (rekening krijg ik nog, oei… 😉 ) Het lijf zit in elkaar. Dat was voor de vingertjes een hele uitdaging. Ook de kop is nu klaar, met dank aan de bolletjes zwart en wit die door de brievenbus kwamen. Twee pootjes zijn al gehaakt. Nu moet ik nog twee van die pootjes haken en twee oren en een staartje. Die teckel is voor dat de kleine geboren wordt wel af. Tenminste, als Linda geen rare dingen gaat doen en zich aan de afgesproken datum houdt.

Voor die tijd is er nog veel te doen, dus de hoogste tijd om aan de slag te gaan 🙂

 

Apr
03

Zoals ik vast al eerder verteld zal hebben, om een blogje te schrijven moet ik even rustig kunnen zitten. Vaak neemt zo’n stukje ook wel een uurtje in beslag. Geen punt, maar ja, dat uurtje moet er dan wel even zijn. En die rustige uurtjes, waarin het hoofd nog wakker is en helder, kwamen de laatste weken maar zelden voor. Wat heet, eigenlijk helemaal niet. Het begon al in de week voor de uitvoering van “The day He wore my crown”. Wetende welk een uitdaging lijf en leden te wachten stonden, besloot ik er zelf een rustig weekje vooraf van te maken. Tja, dat kun je net denken. Mijn oudste dochter besloot ziek te worden. Nee, ze heeft er echt niet om gevraagd, het overkwam haar ook. Maar toch. In plaats van lekker rustig aan te doen werden het twee huishoudens draaiende houden. Nu valt dat huishouden van mij wel mee, maar een huishouden met een klein jongetje erin draaiende houden is een ander verhaal. Zaterdags nam mijn schoonzoon dit over en had ik aandacht voor dochter nummer twee, want die kwam luisteren. Nou ja, aandacht…. we moesten al vroeg in de kerk zijn om in te zingen, uit te voeren, even te eten (dat had ik vrijdags al klaargemaakt zodat het alleen nog een kwestie van opeten was) met familie en vrienden en dan snel terug voor uitvoering nummer twee.

Die uitvoeringen waren goed, gelukkig. Want het was best een hele uitdaging voor ons. EJ heeft ons er prachtig doorheen geloodst. De uitvoering op de oefenwoensdag is wat mij betreft wel de mooiste geweest. Maar ja, toen waren er ook geen telefoons die afgingen of slaande deuren en giebelende tieners op de tweede rij. Want ondanks dat je er niet op wil letten en je goed naar EJ kijkt, zie je in je ooghoeken toch wat er gebeurt. Nou ja, ik althans wel. Terug luisteren/kijken is echter niet aan te bevelen, de kwaliteit van de opname is niet al te best. Waarschijnlijk heeft dat met de microfoons te maken gehad. Jammer, had het graag nog een keer beluisterd. En ik weet dat de heren er hun uiterste best voor hebben gedaan om het goed te krijgen.

Mmm, kom tot de ontdekking dat ik niet eens een foto van de uitvoering heb… zo jammer….

De week na dit zangspektakel was er geen tijd om lijf en leden rustig bij te laten komen. Er wachtte een nieuwe uitdaging: Pasion Challenge. Een nacht voor de tieners waarin we het lijdensverhaal van Jezus volgen in (korte) vieringen en workshops. Ook die week had ik goed gepland, maar ja, je snapt het al, dochter nummer twee werd ziek en die heb ik dus maar even opgehaald. En hoewel het niet zoveel extra werk geeft als twee huishoudens, ik had toch niet alle aandacht voor haar. Zo sneu. Maar de nacht zelf was prachtig. Optrekken met eerst 80 en later 50 jongeren en een gaaf team geeft energie. Al zou je dat 1e Paasdag niet gedacht hebben, daarvan mis ik een paar uurtjes 🙂

nachtgesprek bij Arie

Voor mij waren Pasen Live en het nachtgesprek toch wel DE blokken. 🙂

En ondanks alle drukte heb ik toch de deken nog af gekregen. Een deel Mix and Match en een deel van mezelf. Lijkt wel een reclameslogan.

IMG_5415

In het echt zijn de kleuren veel mooier. Maar dat is bekend toch. Het moet nu nog even gewassen worden en goed ‘in model getrokken’. Al die randjes is erg leuk maar het ene randje trekt iets meer dan het andere. Inmiddels ligt er een nieuw haakproject: een hondje haken met heel lange oren en een harmonicalijf. Klinkt moeilijker dan het is, althans, tot nu toe wel.

1-4 hondje haken

Die wordt voor mijn kleinkind dat nog geboren moet gaan worden. Die krijgt een kamertje vol beesten met lange oren. Zo leuk. Het dekentje is voor de nieuwe wieg. De wieg waar Ryan in lag is inmiddels terug naar de eigenaar.

Ook heb ik Carin nog een steekje geholpen bij het doorquilten van een rand om haar borduurwerk.

 

1-4 sterren werk Carin

Het borduurwerk bestaat uit allemaal sneeuwpoppen en is midden in de zomer door Carin gemaakt. Op vakantie in Istrië, lekker lui in de zon. Met sneeuw bezig zijn bracht dan de nodige verkoeling ;). Maar er moest nog wel afgewerkt worden. Het juiste lapje daarvoor vinden, toen bedenken welk patroontje daar nu in moest en zo langzamerhand nadert het werk de voltooiing. Alle ijssterren zitten er op en nu de afwerkbies nog.

Zeg nooit nooit. Toen Linda en Ed zeiden nog even bij de uitverkoop van het failliete V&D te gaan kijken voor een koffer, moest ik lachen. Mij niet gezien, al die koopjesjagers en zo.  Je denkt toch niet…. nee, gelukkig, het was jammer maar de koffer was er niet (meer) en het was zo druk dat ze er ook al snel weer weg waren.  Afgelopen week waren de deuren van enkele filialen ook nog geopend. Zullen we even kijken? Eigenlijk wel iets als een ramptoerist kijken naar het leed van. Niet echt mijn ding, moet ik zeggen. Het was meer afscheid nemen, ook niet echt van plan iets te kopen. Tot ik een boek zag liggen vol met quiltblokken. Ik ben onder het afzetlint door gegaan, voorzichtig op mijn knieën onder een tafel gedoken en heb het boek te pakken gekregen. € 14,95. Daar ging nog 20% vanaf, nou dat is een leuke meevaller. Voor die korting moest je wel even in de rij, maar vooruit. Met het boek ben ik heel blij. Toen kwam het afrekenen, en hoe het kan weet ik niet, maar het boek werd niet aangeslagen voor de elf zoveel die op het bord stond. Neeee…. hoe kan dit? Het boek kostte me maar IMG_5413

Mijn laatste koop bij V&D blijf ik koesteren, niet dat ik er zoveel kwam hoor, maar toch, we zullen er alleen maar lege panden aan over houden, personeel mist hun baan en al blijven er winkels genoeg over, zo heel af en toe eens binnenlopen was best leuk.

En nu wacht er weer een nieuwe uitdaging. Dozen pakken, spullen uitzoeken, alvast wat dingen verkopen, overleggen met mensen van het WMO en de huurcorporatie. Er staan al een aantal dozen maar dat is nog maar het topje van de ijsberg. Wel lekker dat alles al uitgezocht nu in de dozen zit, dan is het straks alleen een kwestie van nog uitpakken. Ik heb een strakke planning in mijn hoofd, maar ja, in dit gezin gaat het nooit zoals gedacht 🙂 🙂 🙂

 

 

 

 

ipatchandquilt

Made with bits of love!

AmigurumiBB's Blog

Join the world where yarn ends to be just a thread and begins the magical amigurumi creation!

Charami.com

Charlotte over haken, breien, lezen en zo

carinstolk

mijn eigen blog