decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Wind mee en wind tegen

Foei foei, wat kan het waaien in Nederland. Gisteren zou ik op bezoek bij mijn moeder in het ziekenhuis. Ah, dan kom ik in de buurt van Den Dolder en daar is op woensdag een quiltwinkeltje open. Ik moet nog een lapje rond de stedenbouw dus…
Kwart voor twaalf reed ik weg met mijn autootje. Maar dat kleine ding is pittig maar niet zo windvast als gewenst. Ik leek wel dronken. Heel rustig aan gereden tegen de wind in.
Ik had aan André moeten beloven dat ik na zijn overlijden een kleiner autootje zou kopen en een iets betere als we op dat moment hadden. Nou die reed, was veilig en zag er niet meer glimmend nieuw uit, zo wat? Die auto lag wel wat steviger op de weg.

Goed, tussenstop gemaakt voor een broodje eten en toen verder naar Den Dolder. Daar zit Marina’s quiltwinkeltje. En wat een leuk winkeltje is dat. Zoveel lapjes en zoveel kleuren en zo moeilijk kiezen,
Het kleurtje dat ik nodig heb voor het randje was al snel gevonden. Dus kon ik rustig nog even door snuffelen. Rode stof met kleine gouden hartjes, die is leuk als dak bij de Building Houses. En nog een leuk rood lapje met allemaal rondjes meegenomen.

Nog leuker is het als je vlak bij de kassa staat en hoort praten over de huisjes van dit project. Marina doet ook mee! de eerste huisjes hangen al in de winkel. Eerst werd er al een huisje voor me opgehaald, daarna ben ik zelf even naar achteren teruggelopen om de rij te bewonderen. En zo leuk, elk raam krijgt de belevenis van de dag erin.
Op de kassa hangt de 7×7 maat maar Marina had ‘m iets vergroot naar 10×10. En dat is mijn maatje. Kreeg ik, zo lief, meteen het patroon mee. Gezellig een kopje thee meegedronken en na het afrekenen door naar Zeist.

Ma ligt nu op de revalidatieafdeling in het ziekenhuis van Zeist na een nieuwe heup te hebben gekregen.
Op een rotonde was het boem is ho geweest, dus met wat moeite kon je daar gelukkig langs. Ach, tijd genoeg. Stomme Tom gaf aan dat ik half vier al in het bewuste ziekenhuis zou zijn.
De Lorentzstraat was al snel gevonden. Maar waar dat domme ding me toen naar toe heeft geleid, ik heb geen idee, maar niet naar het ziekenhuis. Ik bleef ook rondjes rijden als ik de borden volgde. Een parkeergarage was telkens weer het einddoel. Ik doe vast iets fout! Ja, ik en de weg….


Uiteindelijk bij het politiebureau maar eens gevraagd waar ik heen moet. Alleen, probleempje, de agent wist dat er een ziekenhuis was, maar waar. Grote kaart erbij (en geen bril) en de weg erheen was simpel. Tja, de weg is lang, en als je dan middenin erop draait kan je wel eens de verkeerde kant hebben.
Nu was het ziekenhuis en een parkeerplekje snel gevonden. Gelukkig maar, want het was inmiddels al vier uur geweest.

Dat de weg echt niets voor mij is blijkt wel in het ziekenhuis. Je moet dan route 33 volgen. Keurig gedaan maar dan loop je dus om de lift heen. Een aardige meneer moest daar ook naar toe dus met hem samen de lift in en op naar de eerste verdieping. De kamer was op de summiere aanwijzingen van mijn zus toch wel snel gevonden.
Gezellig zitten kletsen en veeeeeel te laat weer weggegaan. Niet voor mij hoor, maar het bezoekuur was allang om.

Dan door een zo goed als stil ziekenhuis er weer uit. Ja ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Nu kwam ik een vriendelijke arts tegen die mij de juiste weg wees. Dan heb je de wind niet tegen of mee maar lijken alle gangen wel een doolhof. Wat een mazzel dat er vriendelijke mensen in zo’n ziekenhuis werken die je de juiste weg wel even willen wijzen.

Terug had ik de wind mee, de file bij Leusden Zuid viel mee en om 10 over half zeven deed ik de voordeur open. Snel de lapjes en de quilt weer uitgehangen en toen mij eten warm gemaakt. Een restje macaroni, vleeshusje, doperwtjes, een klein beetje saus en dan kaas er overheen. Mmmmh, zo krijg je een kei nog lekker!

Gisteravond verder gebreid aan de kerststalfiguurtjes. Twee koningen zijn nu helemaal af. Bij de derde weet ik nog niet of ik een blauwe of paarse mantel zal breien. vandaag bij daglicht maar eens kijken wat beter kleurt. Want bij lamplicht is alles toch anders.

Ik had nog even een foto gemaakt van het lapje, alleen, jammer dan, de kleuren zijn niet te zien. Doe ik bij daglicht nog eens over. Die komen vast nog wel een keertje langs.

Ook vandaag mag ik de weg weer op, weer naar een ziekenhuis alleen nu de andere kant op, naar Zwolle. En ook nu waait het behoorlijk. De hagel kletterde net al tegen de ramen aan. We gaan maar op tijd weg…..

Advertenties

Geen reacties to “Wind mee en wind tegen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: