decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

12 Daar zijn geen woorden voor

Ik denk dat er niemand is die niet vreeslijk geschrokken is van het vreselijke busongeluk met de Belgische en Nederlandse kinderen in Zwitserland. Je ziet de ontreddering op de tv en je leeft intens mee. Je probeert je voorstellen hoe het voelt, waar je gedachten naar toe vliegen op zo’n dag dat alles onzeker is. Je kind verliezen lijkt me het ergste dat er is, helemaal als ze nog zo jong zijn en menselijker wijs gesproken nog een heel leven voor zich hebben. Hier zijn geen woorden voor. En tot gisteren had ik er ook geen beelden bij. Want hoe verwerk je dat in een huisje van 10×10 centimeter?

Op de achterkant van een een kleine flyer kwam ineens de inspiratie op.

 Aan de andere kant staan de namen een aantal tieners die in de zomervakantie een school willen helpen bouwen in een ontwikkelingsland. Daarvoor vragen ze aandacht en medewerking. Het briefje lag naast mijn toetsenbord om te zeggen dat ze wel een kastje konden komen ophalen. Daarop ontstond het eerste idee. Even voor de zekerheid nagekeken hoe de kleuren van de Belgische vlag waren.

Het huisje is gemaakt van een restje van de mini kippenquilt en dus van theedoek. De deur is een stukje uit een Vliscostof die voor mij een groot kruis verbeeld. Rood van liefde, wit van onschuld, hoe kwam het zo mooi samen?

 

De vlag hangt half stok en symboliseert de dag van Nationale Rouw.

Het hek wordt gevormd door kruisjes, er ligt een zee aan bloemen en voor het raampje branden de gedachteniskaarsjes. In totaal, als je de bloemen, kruisjes en kaarsen bij elkaar optelt, zijn het er 28. Want niet alleen ouders missen hun kinderen, ook een aantal gezinnen hun man en papa of vrouw en moeder. Ook zij laten een leegte achter.

Er is bij dit alles maar één ding wat me zeer verbaasd heeft, en dat is de muur die na de pechstrook dwars op de rijweg staat. Had dat niet anders gebouwd kunnen worden, vraag je je dan af. Al zal niemand met dit vreeslijke gebeuren rekening gehouden worden.

Ik draag daarom mijn huisje van deze week op aan al die mensen die, in welke hoedanigheid dan ook, bij dit ongeluk betrokken waren. Ouders, broertjes en zussen, familie, vrienden, passanten, dorpsbewoners,  maar ook  in het bijzonder voor de hulpverleners. Want je zal het maar aantreffen….

 

HEEL VEEL STERKTE IEDEREEN!

Ik voel het nu al dagen

maar wat precies, dat weet ik niet.

Mijn veren zitten niet zoals zou moeten

en als ik in de spiegel kijk,

zie ik eigenlijk ook niet veel ….

Een onbestemd gevoel,

gerommel en gewoel,

het lijkt wel op verdriet.

Een pijntje diep van binnen

dat je aan de buitenkant niet  ziet.

Zal ik dan toch maar even naar de dokter

voor een pleister of een pil?

Maar dan voel ik.

helemaal onverwacht

een warme arm om me heen

met wat kleine, lieve woordjes

sta ik niet meer alleen.

Een zakdoek voor mijn tranen

een schouder extra voor mijn last.

Het kan iets heel eenvoudigs zijn,

want ’n beetje troost krijgen

is vaak de beste medicijn.

tekst uit het boekje Troost

over het vogeltje Vogelijn

dat zich zo verdrietig voelt.

 

Advertenties

Eén reactie to “12 Daar zijn geen woorden voor”


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: