decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Konijnenhok

Toen de meiden nog klein waren hebben we in een dolle bui een zwart konijntje gekocht met heel lange oren. Een dwergkonijntje. We hadden nog geen groot hok en zolang zat het beest in een toch wel groot maar voor haar wat krap caviahok. Opa bouwde een prachtige residentie voor het dier. Met een ruif voor het hooi, een slaapgedeelte en een extra grote deur zodat de meiden samen voor het hok konden zorgen en konden aaien natuurlijk. Ja echt waar, op een week na hebben we het konijn 15 jaar gehad. Kodie was wel een bijzonder konijn. Het liefst had het ’s nachts een lampje in het hok gehad want ze hield absoluut niet van donker. Regen was zo mogelijk nog erger. In haar loeigrote buitenren was ze zo het nachthok in als er maar een spettertje water naar beneden kwam. Ze lag dan met haar kop net voor het gat zodat ze wel licht had en niet nat werd.
Elk jaar weer riep de buurman van een paar huizen verderop, als we kwamen vragen of hij weer voor het konijn wilde zorgen tijdens onze vakantie, “leeft dat beest nog steeds dan?”.

Na die tijd is er geen huisdier meer geweest. De meiden hadden het druk met school en stage en werk en alle andere dingen waar tieners het druk mee hebben. Zelf ben ik vreeslijk allergisch voor van alles en nog wat, dus elke week een hok schoonmaken is dan niet echt een optie. Maar de wens voor een nieuw konijntje bleef toch wel bestaan.
En dan staat er in een folder van de Lidl zomaar een konijnenhok te koop. Ik had het wel gelezen maar ach, de meiden krijgen zelf ook de folder, daar hoef ik niet voor te bellen. Had ik dat maar wel gedaan….

Vrijdag zijn we op hokkenjacht geweest. Dat we zoveel filialen van de Lidl in de buurt hadden wist ik niet. Eerst naar Putten want daar had ik er donderdags nog eentje zien staan, nou die was mooi verkocht. Ermelo had ze ook niet meer, in Harderwijk moest ook een filiaal zitten alleen waar? Nergens meer de lichtreclames aan de lantaarnpaal. Onverrichte zake dus maar terug naar huis.
Na de pannenkoeken zijn we naar Zeewolde gereden. Linda moest nog wat van school halen om voor te bereiden voor deze week en zo konden wij gelijk zien waar ze les geeft. Maar, eerst naar de Lidl en ja hoor, daar stond nog een hok. Inladen, afrekenen en vragen waar nog meer een filiaal zit. Ja toch echt in Harderwijk. Dat was wel even zoeken maar we hebben ‘m gevonden op het industrie terrein. Ja daar verwacht je geen Lidl, toch? Helaas ook geen hok.

Nog even bij de welkoop gekeken, daar waren wel konijntjes maar niet een hok dat op het balkon past. O ja, er waren ook kuikentjes. Zo lief! En nee, we zijn deze keer niet bezweken door ze te kopen.

Dan internet afstruinen. Daar stond een prachtig hok op met een schuin dak, en tierlantijntjes langs de dakrand, een leuk ding.
Die zijn we gisteravond dus maar gaan kopen.

Alleen, om daar te komen was al een hele reis op zich. Hoezo? De gemeente Harderwijk is zo wie zo al niet goed in bewegwijzering (nou ja, althans de fietsroute naar Ermelo houdt zo maar ineens op als je ergens midden in een woonwijk staat) en de omleidingsroute was een echt zoekplaatje.

We moesten B volgen om in Hierden te komen. Bij de rotonde terug en dan de route maar oppakken. Alleen, terug bij de ‘snelweg’ was er nergens meer een bord te bekennen. Nog even Harderwijk in gereden, ja kan toch? Maar nee, geen B meer te zien.

Terug, in een zijstraat van het industrieterrein stond ook een bord. Ja, die verwees al naar hoe wij net gereden hadden. Geen optie dus. Terug bij de rotonde hebben we gewoon de oude weg gevolgd, we zien wel. Linda heeft nog snel even wat geld gepind, en toen door de Zuiderzeestraatweg af. Ja, er stonden een heleboel in  oranje geklede mannetjes klaar om aan de slag te gaan. We konden nog wel de weg achter ze indraaien en toen was het adres ook zo gevonden. Nu nog een parkeerplaats. Blokje om en langs de stoep geparkeerd, vlak bij de kerk.

Een allervriendelijkste man stond ons te woord en nam ons mee de tuin in. Ja, toen hoefde Linda niet lang na te denken. Het bovenste hok, met alle tierlantijntjes, die moest het echt worden. Hok ging op het al gereed staande steekwagentje, Linda moest nog even doorrijden en het hok paste ook precies achterin. Afrekenen en weer terug naar huis.

Ja, hadden we op de heenweg mazzel, terug zeker niet. Nergens een omleidingsbord te bekennen, dan maar even vragen.

De wat gezette wegwerker dacht vast weer van o jee, twee vrouwen en de weg, dat wordt niets. Nou, je kan alleen die weg in en dan zal er wel ergens een bord staan. Die stonden er ook maar echt duidelijk was het niet.

Nou had ik daar in mijn jonge jaren nog al eens gefietst, en Hierden is nou geen wereldstad dus… we zijn in één keer naar huis gereden. We hadden die stomme borden helemaal niet nodig! Toch?

Thuis gekomen bij Linda moest het hok ook nog naar boven. Gelukkig stond daar Wiebe Feenstra, van Feenstra tuin aanleg en onderhoud, die bij de buren een klus te doen had, en die is zo lief geweest even te helpen het hok naar boven te sjouwen. Het staat ook echt leuk op haar balkonnetje, nog een onderstel eronder en het konijntje kan uitgezocht gaan worden.

Na een bakkie thee ben ik terug gelopen naar huis en kon nog even genieten van de prachtige zonsondergang.

 

Advertenties

Geen reacties to “Konijnenhok”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: