decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Van oude familieverhalen en voetbal

 

In een wijk in Amsterdam Noord woont een ‘tante’. Echt een lieverd. Dik in de tachtig en nog zo bij als ik weet niet wat. Ze volgt op tv alle uitzendingen over nieuws en politiek en weet goed wat er leeft in de wereld. Dat de wijk waarin ze woont niet alleen lieverdjes herbergt is haar ook, helaas, aan de lijfe duidelijk geworden. Maar, hoeveel verdriet ze ook van dit alles heeft, ze blijft optimistisch. Zo vind ze het prachtig om oude foto’s te laten zien en te vertellen over die tijd. Ze heeft vroeger op de Oostelijke Handelskade gewoond en kan daar ook zo leuk over vertellen. Ik ben nu op zoek naar ‘plaatjes’ uit die tijd. Daar moet je wel even voor ‘spitten’ maar er komt vast nieuw materiaal ergens tevoorschijn waar ik haar blij mee kan maken. Hoop ik 🙂 Dus wie iets weet…..

Vrijdag was ik bij mijn vriendin, Die heeft een heftige schouderoperatie gehad en kan nog niet zo heel veel doen. Maar samen een bakkie doen gaat prima. Ze liet me een oude kolenkit zien. Ja, die heb ik gepoetst! zei ze. Die is gek, is dan mijn reactie. Ze kan nog niets met die arm, nou ja bijna niets, en dan ga je koper poetsen. Nou, het ding is niet gepoetst met Brasso en een doekje en zo, nee, ze heeft een foefje. Spuit er Cilit Beng op en zie hier het resultaat. Een blinkend geheel. Zou dat wat voor mijn brievenbus en knop op de voordeur zijn? Die zien er niet uit.

Er zit verf op. Ooit na een poetsbeurt is er lak overheen gedaan om zo de brievenbus tegen weersinvloeden te beschermen. Helaas, zoiets werkt dus echt niet.  Bij de weekendboodschappen een fles Cilit Beng meegenomen, een doek gepakt en dan maar poetsen. Helaas, het hielp niet echt veel. Doch….

Wie niet sterk is moet slim zijn, dus een schuursponsje erbij ter hand genomen en steeds kleine stukjes geschuurd. Dan met de rechterhand geboend, dan weer met de linkerhand. Wel voorzichtig, maar erger als het was kon het nooit worden. En met dit  eindresultaat ben ik voorlopig dik tevreden.

Het geheel blinkt weer als een spiegel en de ergste verflaag is er ook nog eens af. Als het meezit komt de schilder nu woensdag mijn deur afschilderen. Ben benieuwd want Willem Bever heeft me al heel vaak gewoon laten wachten en het woordje vergeten staat bovenaan in zijn vocabulaire. Toen ik afgelopen woensdag om half acht belde waar hij bleef kreeg ik eerst zijn vrouw die doodleuk beweerde hier niets mee van doen te hebben, de haak erop legde maar wel snel haar man belde dat ik gebeld had. Hij zat hij deze keer doodleuk in Amsterdam. Tjonge, het is lang geleden dat ik zo boos ben geweest. Dinsdagavond had ik al zitten wachten op hem en nu vroeg beneden omdat hij voor werktijd die deur klaar wilde hebben. Nou mooi was meneer er weer niet. En weet je, dit is niet de eerste keer. Het is dat hij het over moet doen omdat de verflaag niet goed gepakt heeft, anders kon hij regelrecht het dak op. Wel zijn eigen dak dan, niet op het mijne aub.

Zaterdag was er in Hierden een voetbaltoernooi voor de cliënten van Philadelphia en aangezien mijn dochter daar met een team aanwezig was mocht ik komen supporteren. Wat was dit leuk georganiseerd en wat hebben de voetballers er een plezier aan beleeft. We hebben geduimd voor droog weer en het werd meer dan dat. Zonnig, wel veel wind en in de schaduw toch nog best koud ook. Toch was de pret om het voetballen er niet minder om. Dochterlief had bij hoog en bij laag beweerd niet in het veld te gaan staan, als ze tekort kwamen. En wat is het eerste dat we zien als we het veld oplopen? Juist….

Ze stond samen met de begeleider van de organisatie in de verdediging. Mochten niet echt mee voetballen maar wel het team opvullen. Veel wedstrijden heeft ze er niet gestaan want de mannelijke supporter van het Hofje vond toch echt dat daar geen meisje hoorde te staan, trok het lichtblauwe shirt aan en deed vanaf toen mee. Of ze er veel aan gehad hebben in de verdediging waag ik vanaf de zijlijn te betwijfelen maar deze man had de dag van de week. Hij hoorde er zo helemaal bij. Zo leuk! Daar stond Carin dan ook heel graag haar plaatsje voor af.

Ze hebben net de finalewedstrijden niet gehaald. Maar met een beetje oefenen en volgend jaar wat meer teamleden zullen ze daar nog best eens in komen te staan. Want voetballen kunnen ze.

Als ik nu naar buiten kijk huil je haast met al die regen mee. Het is koud en nat en grijs. Voor een aantal mensen vast niet zo leuk, maar voor het toernooi  ben ik blij dat het vandaag regent en niet gisteren.

 

Advertenties

2 Reacties to “Van oude familieverhalen en voetbal”

  1. ‘de mannelijke supporter’ had er niets op tegen dat er een meisje stond hoor 🙂 Hij had eerst aan een mannelijke speler gevraagd om door te wisselen en toen ik dat hoorde stond ik natuurlijk mijn plaats meteen af en konden beide mannen lekker spelen 😉

  2. Tja, val ik meteen weer door de mand, t is dus goed te merken dat ik niet thuis ben in gebarentaal 🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: