decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

De eerste dagen thuis

De terugweg naar Nederland viel zaterdags wat tegen. Het begin van de rit was door prachtig Italiaans landschap met het Gardameer alsmaar aan je rechterhand. Prachtige vergezichten die af en toe onderbroken werden door tunnels en groen van bomen en struiken. Leuke plaatsjes waar we niet zijn uitgestapt maar die we bewaren voor als we hier ooit nog eens terug komen.

De Brennerpas over ging deze keer ook zonder moeite of file. Oostenrijk was ook ‘zo’ genomen en toen kwamen we in Duitsland. Het begin ging goed maar plotseling stond er de waarschuwing dat er Stau was. De file reed langzaam, maar je kwam nog wel vooruit. Alleen, de linkerbaan ging veel sneller door dan de rechter. Hoe kan dat toch? Tja, daar zijn we inmiddels ook achter: de Duitsers kunnen niet ritsen. Anders ga je om en om en rij je zo door, maar nu drukken ze hun bolide zo er tussen en ja, dan blijft de ene rij veel langer staan dan de andere. We bleken namelijk eerst naar één baan over te gaan en dan werden we ook gelijk van de snelweg afgeleid en ging er een omleiding in. Een enorm lang lint van auto’s deed ons besluiten dan toch eerst maar even iets te gaan eten bij de Mac die er zat, want de kriebel in de buik deed vermoeden dat daar graag iets in gedaan moest worden. Na de stop konden we ook even zo doorrijden, maar helaas, dat was van zeer korte duur. We voegden in de file in en hebben daar zeker twee uur in mee gereden. Inmiddels was het stikdonker geworden, stomme Tom gaf dan wel aan dat je er zo was maar dat zo is dan toch wel rekbaar als je de weg en de omgeving niet kent. Achteraf, maar ja dat is altijd zo, hadden we in Gieslingen gewoon de route van de heenweg moeten gaan volgen…. ja achteraf….

We besloten dan toch maar in Karlsruhe te overnachten. Linda had een aantal hotels opgezocht en de eerste daarvan was daarvoor de aangewezen plaats. Niet te duur, goede recensies, dus… Met de Tom Tom was het hotel ook te vinden maar dan nog een parkeerplaats. Na een flinke ronde in de buurt konden we aan de overkant staan :). Voor ons stond nog een stel in te checken en Linda zei met een gekke bek: “Let op! die hebben de laatste kamer…” En chips, laats ze nou nog gelijk krijgen ook. Maar de jongen achter de balie was zo vriendelijk de hotels in de buurt af te bellen waar nog wel een plekje was. Een drie persoons kamer zat er niet meer in maar uiteindelijk vond hij nog twee kamers voor ons. Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt al ging het wel iets over budget heen.

En wat hebben we lekker geslapen!

Na een heerlijk ontbijtje zijn we verder gereden. De stad uitkomen was nog even tricky omdat de Tom Tom ons niet direct vond, maar ach, wij zijn Hollandse meiden en reden keurig de goede richting op tot Tom ons vond en verder bracht. Tegen kwart voor vier waren we thuis. Om half vijf zaten we aan de thee. Waren de koffers uitgepakt, de keukenspullen opgeruimd en draaide de eerste was al lustig in het rond. Daar zouden er nog vijf zeker op volgen.

Slapen in je eigen bed is toch wel erg lekker. Toen we maandag het verhaal rond de huisjes nog even nalazen stond daar toch echt in dat we gewone bedden van 90 en zelfs 160 breed hadden. Nou, Carin heeft het nagemeten en kwam de tweede week echt niet verder dan 65 cm terwijl het de eerste week 5 centimeter breder was. Onze voeten hebben er echt twee weken buiten gelegen. Dus het is of ze kunnen niet meten of hun Italiaanse centimeters zijn anders dan de onze.

Maandag stond onverwacht mijn hulp weer op de stoep. Hoi hoi! Ondanks het feit dat ik daar niets van gehoord of gelezen had was ze meer dan welkom. Maar…. ja ja daar gaan we weer, ook op dinsdag kwam er hulp. Nou, ik heb wel wat te doen hoor, er is in de afgelopen maanden zoveel blijven liggen en strijkwerk heb ik nu ook genoeg maar ja, dat was toch niet de bedoeling. Verian gebeld en deze mevrouw mocht naar huis en het koste mij weer de nodige minuten à 15 cent aan telefoonkosten. Oh, ik krijg vast een prachtige bos bloemen voor alle overlast die ze me steeds bezorgd hebben (grapje hoor! want dat zal ze een worst wezen).

Vandaag mogen we naar Amsterdam waar Linda haar diplom RT mag op gaan halen. Benieuwd of dat deze keer eens zonder problemen kan. Want we hebben alleen een diploma-uitreiking op Groevenbeek gehad die zonder problemen verliep, verder is er eigenlijk altijd wel wat aan de hand geweest met cijfers, met bijlages of die keer dat ze zelfs niet afgelezen werd en we aan het eind van het geheel met lege handen stonden. Dat komt wel weer goed, maar leuk is anders. Dus duimen jullie mee vandaag, dat het deze keer wel goed gaat?

 

Advertenties

Eén reactie to “De eerste dagen thuis”

  1. Fijn dat jullie er weer zijn!
    Het was in ieder geval weer een hele belevenis lezen we wel.
    Ach, aders is ook elke dag maar het zelfde, toch?
    Succes met de diplima-uitreiking, we duimen dat het deze
    keer alles goed zal lopen!!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: