decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Daar zit ik dan

Toen ik afgelopen vrijdag de blog van Marina’s Quiltcorner zat te lezen vertelde zij het verhaal over haar hielspoor. Eerlijk, ik had er nog nooit van gehoord. En dat zoiets behoorlijk pijnlijk is kon ik me gelijk voorstellen. Ik ga niet voor niets met mijn zooltjes weer naar de podologe.

Maandagavond heb ik met Christa en Trix een behoorlijk stuk gewandeld door het dorp. Af en toe wel even een etalage bekeken maar eigenlijk hebben we een uurtje flink doorgestapt. Niets aan het handje. Toen ik later op de avond een glas thee wilde gaan inschenken deed mijn hiel ook weer behoorlijk zeer. Ga ik morgen toch niet voor niets naar Mirjam.

Dinsdagmorgen, even over zes uur. Ik doe een manmoedige poging mijn bed uit te komen. Dat is ’s morgens zo wie zo al niet mijn beste optreden omdat alles dan wat stijfjes is. Maar tot nog toe lukt het me behoorlijk. Deze morgen was ik voor het eerst blij met een leeg nest (Carin was maandag weer naar huis gegaan) . Al hinkepinkend ben ik bij mijn toilet gekomen, want er was natuurlijk ook nog eens hoge nood. Het is maar goed ook dat dit niet gefilmd is want mensen lief, wat zal dat een raar gezicht geweest zijn. Reden van dat gehinkel? Een zere hiel.

Op een gegeven moment zakt de pijn wel wat af en kan ik wel voorzichtig mijn ene voet weer voor de andere zetten. Hinkelen is nou ook niet mijn beste tak van sport, zeker niet zo ’s morgens vroeg. En om kwart over acht liep ik ‘gewoon’ naar mijn fiets. Een kwartiertje later bevoelt Mirjam mijn hiel en drukt even op het zere plekje en omgeving. Nou, je kunt het Wilhelmus dan wel van achteren naar voren zingen… Ah, dat dacht ik al, zegt Mirjam, hielspoor. Aan de hand van een nepvoet wordt uitgelegd dat je dan je voet overbelast hebt en met een maatje meer komt dat blijkbaar heel vaak voor. Mijn zool heeft een gellaagje gekregen en ik de boodschap de komende tijd kleine stukje te lopen en zodra ik iets voel te stoppen.

 Als je alleen op die zolen zou lopen zouden ze je ’s nachts zo zien…. 🙂

Maar dit heeft ook consequenties: vrijdag niet naar de dierentuin om afscheid van Wicks te nemen…. ah… want ik ga echt niet in een rolstoel zitten nu het niet echt nodig is en Carin maar duwen. Arm kind… nee, gewoon dikke pech.

Het enige voordeel wat ik hierin zie is dat ik misschien nu vrijdag het landschapje verder af  kan maken. Maar, dat is ook het enige lichtpuntje hoor. (poeh hé, overdrijven is ook een vak)

Kan ik eindelijk weer met de wandelmeiden mee op maandag heb ik dit weer…. dus meiden, ik zwaai wel als jullie eens langslopen…. 🙂

Advertenties

3 Reacties to “Daar zit ik dan”

  1. Net geplaatst, staat er hier onder *like wees de eerste die dit leuk vindt. Nou zo leuk is dit anders niet hoor 🙂

  2. Ik had ook nog nooit van hielspoor gehoord hoor, maar het schijnt vaak voor te komen ;-(( ik ben er sinds voor mijn vakantie mee aan het lopen, dacht … ik heb me gewoon blijkbaar verstapt, totdat ik er echt niets meer mee kon, ja hinkelen! Meestal gaan dingen vanzelf wel over na een week of 6, maar na 8 weken was het alleen nog maar erger. Na een bezoekje aan de huisarts was de conclusie dus hielspoor. Ik kan (ook met zooltje) geen stap zetten zonder pijn, dus probeer zoveel mogelijk te zitten tussendoor in de winkel. Wat dus niet altijd helpt. Intapen helpt bij mij een klein beetje, maar na een aantal weken tape begint mijn voet hier en daar uit elkaar te vallen, dus nu een weekje zonder tape.
    Pijnlijk dus en het kan ook nog zo lang duren ook…
    Ik weet wat het is, dus wens je veel sterkte, ga maar veel rusten en lekker handwerken!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: