decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Diep weggestopt

Je kijkt naar een film. Spannend en ook met veel humor. Maar als je er later met anderen over praat lijkt het wel of  je naar een heel andere film hebt zitten kijken dan zij.

Je leest een boek. Blije en verdrietige momenten wisselen af in het leven van de hoofdpersoon. Bij sommige stukken glimlach je, bij andere passages prikken de tranen in je ogen. Later komt dit boek ter sprake en lijkt het wel of jij de enige bent die er door geraakt was.

Je hoort een prachtig nummer op de radio. Die moet ik onthouden, zo mooi! Maar als je dat zelfde nummer een week later nog eens hoort vraag je je af wat je er mooi aan gevonden hebt.

Zo hebben we, denk ik, allemaal bepaalde hoekjes in ons hart waar je liever niet meer aan terug denkt omdat ze voor jou een zwarte bladzijde vormen in je eigen boek. Ziekte, scheiding (van ouders), onbegrip omdat je net iets anders bent dan de anderen, pesten, overlijden van een dierbare. Het grijpt je aan en je werkt er aan het een plekje te geven. Na verloop van tijd, en die tijd kan kort zijn of heel lang duren, maar dan krijgt dit verdriet een plekje. Het laatje gaat dicht. Zo, opgeruimd staat netjes.

En dan, zomaar op een dag dat je het niet verwacht, wordt dat laatje ruw open getrokken en valt al het verdriet dat je dacht te hebben verwerkt als een blok beton over je heen. Het slaat je plat en je weet niet meer wat je er mee aan moet. Het komt uit onverwachte hoek en de mensen die de opmerking maakten staan je vol verbazing aan te kijken. Moet je daar nu zo boos, verdrietig of…. van worden? Kom op zeg, we bedoelen er niets mee!

Dat geloof ik meteen, maar het leed is al geschied. De spotlight staat vol aan op het hoekje wat je veel liever donker had willen houden. Waar je niet meer aan wou denken en waar je al helemaal niet verder mee wilde. Voor het eerst in jaren reageer je zeer emotioneel, boos, verdrietig, te neer geslagen of wat dan ook…

Dan kan het gebeuren dat je iets zegt, schrijft, gilt, roept of… wat dat oude zeer heeft opgeroepen voor jou. Niets persoonlijks naar iemand toe…. maar het kan wel een reactie geven die je niet wilde en die je nog verder de grond in doet zinken.

Het loopt tegen Kerst, de derde adventskaars probeert nog meer licht deze donkere dagen in te schijnen. Ik hoop en bid dat mensen elkaar willen aanvaarden zoals ze zijn. Met hun sterke en zwakke kanten, met hun liefde voor iets of iemand, met hun emoties en stoerdoenerij. We kijken allemaal alleen maar naar de buitenkant. Geen mens ziet de donkere, wegstopte laatjes die we allemaal hebben. Dingen waar we liever niet aan terug willen denken, zeker niet in deze donkere dagen. Dingen die we zelf ook  liever niet hadden gedaan of gezegd maar die je soms, in alle pijn en verdriet die je op dat moment voelt, niet ongedaan kunt maken.

Laten we bruggen bouwen naar elkaar en proberen te begrijpen wat we soms echt niet snappen. Begrip tonen kan helpen. Maar LIEFDE doet het meeste. Liefde voor je naaste…. staat dat niet ergens geschreven? Laten we het dan alsjeblieft proberen uit te dragen en zorgen dat Kerst een feest van liefde en licht wordt, dat we in het nieuwe jaar LIEFDE uit dragen en er proberen te zijn voor een ieder die het moeilijk heeft… Samen…. want samen staan we sterkt!

2006_1228Image0095

 

 

Advertenties

2 Reacties to “Diep weggestopt”

  1. Mooi…..gewoon mooi! Ik wens je graag toe dat, ondanks alles, je in deze dagen het Licht door zult zien, voelen en horen doorbreken!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: