decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Ongeveer 24 uur

Wat kan er in één dag veel gebeuren, ja zelfs in een minuut, maar goed…

Het enige wat gisteren in de agenda stond was een etentje met de mensen van Taakgroep Jeugd. Wat leuk dat ik ook mee mag eten! Verder had ik wat bosjes narcissen die nog weggebracht moesten worden, een kaartje op de post omdat twee jonge levens werden afgebroken, even een geboorterooskaartje, een gordijntje ophangen bij Linda en even de stofzuiger door de kamer halen. Nou, dan kon ik met gemak nog een middagje achter de naaimachine. Hoe anders verloopt de dag dan. Bij het derde bosje bloemen afgeven zat ik al snel aan een lekker kopje thee. Je praat wat en voor je het weet is het laat. Nou, nog snel even brood halen en bloemen voor de CES bestelen en dan door naar Linda. Daar viel het toch wel even tegen om het gordijntje op te hangen. Het lijkt een slim systeem maar in de praktijk liep dat toch even anders. Het gordijnspiraaltje leek wel te groeien, elke keer weer was dat akelige lijntje langer dan gedacht. En toch werd er zorgvuldig gemeten. En het knippen van dat metaaldraad ging ook niet zo soepeltjes. Toen kwamen de heren de kast ophalen. Ze kwamen met zon binnen en gingen in een sneeuwstormpje weer weg, met de oude kast. Zo dat ruimt op. Maar er moesten nog meer spulletjes naar de kringloop, dus geholpen de auto in te laden en op naar De Zaak. Nog wat boodschapjes en voor je het weet is het al vier uur geweest. Thuisgekomen nog wat lopen rommelen en dan is het zo tijd om je om te kleden en te gaan eten. Nou, morgen zuig ik wel.

Ik heb al menig keer met een grote groep mensen bij een Chinees restaurant gegeten maar nog nooit is dat vlekkeloos verlopen. Zo ook gisteravond. Bij binnenkomst stond er al een groep mensen vlak bij de deur te praten. De kapstok bleek naar voren verplaatst te zijn en toen de jas hing was er ook al bijna gelijk iets te drinken. Aangezien er nog meer mensen binnenkwamen van de groep werden de plaatsen aan tafel alvast ingenomen en schoof zo iedereen aan.

De serveerster kwam uitleggen wat de bedoeling was. We kregen zwarte briefjes met witte lettertjes waarop een heleboel gerechtjes stonden. Per ronde mochten we vijf gerechtjes kiezen en per groepje van vier invullen. Er waren vijf rondes en bij de derde ronde kreeg iedereen door wat de bedoeling was. Niet omdat wij zo dom waren, nee, het werd gewoon niet duidelijk uitgelegd. Tijdens de tweede ronde bleek dat we de eerste ronde nog niet eens allemaal gehad hadden. Maar goed, men deed een verwoede poging om het ons naar de zin te maken en wat we kregen smaakte ook heerlijk, dus…. wij mopperen niet. Esmee kreeg maar steeds haar satéstokje niet. Ook het schaaltje sla kwam maar niet. Niels zag met lede ogen toe hoe zijn portie eten naar de tafel achter ons ging. Nee, dat was echt voor hen, wat er ook gezegd werd. Uiteindelijk verhuisde alle schaaltjes en bordjes van tafel naar tafel want systeem zat er niet echt in. Hans kreeg alles, Bert Douwe ook, maar Esmee bleef maar om haar satéstokje vragen dat nog steeds zo moest komen. Armanda, Jolanda, Niels  en Henk moesten ook regelmatig vragen waar hun bestelling bleef want als wij met de volgende ronde begonnen moest voor hun de vorige ronde nog beginnen.

De gespreksonderwerpen waren zeer uiteenlopend. Van de overval op de Bulderweg tot GTST, van school, werk en studie tot jeugdwerk, alles kwam voorbij. Heel gezellig. En de tweeënhalf uur die er voor deze manier van chinezen was uitgetrokken werd door ons ruimschoots overschreden. Om half twaalf rolde ik mijn bedje in. Wat een leuke avond was het geweest. Moe en voldaan droomde ik…..

Totdat vanmorgen vroeg al de telefoon ging. Dat is één van de meiden, maar welke? Carin klonk erg ziek aan de andere kant van de lijn. En ja natuurlijk kom ik je halen. Om vijf voor half acht zat ik dan ook al in de auto richting Den Haag. Eerst nog even tanken en dan vrolijk op weg. De lucht kleurde prachtig rood, de kale boomtakken staken er prachtig tegen af. Tot Vathorst ging het prima, toen moesten we de A1 op omdat de A28 afgesloten was. Met een slakkengangetje richting Amsterdam, dan de A27 op. Alleen, hoe dichter we Hilversum naderde hoe slechter de weg werd. De A27 was een ijsbaan. Tussen twee vrachtwagens in, die gelukkig flink afstand hielden, reed ik met mijn kleine autootje over de spekgladde weg. En dan zijn er altijd idioten die harder durven. Hebben winterbanden zeker. Of dat helpt! Vlak voor Utrecht zagen we een auto zo het talud afglijden aan de andere kant van de vangrail. Gelukkig was er ook gelijk een man die stopte en hulp ging bieden. Een wit mercedesbusje kwam ons met een flinke vaart voorbij en stond twee tellen later dwars op de weg. Dat ging maar net goed. Bij de tegenliggers was dat anders. Een kleine kop-staart botsing, een auto die de bumper van zijn voorganger er vakkundig afgereden had, nog een vrachtwagen die stil stond met een vierwielaangedreven joekel erachter. Politie, wegenwacht en strooiauto’s. Al hou ik niet van ramptoeristje spelen, je ziet dit gewoon gebeuren in je ooghoeken. Yek, en ik moet nog zo’n eind!

Bij Nieuwegein werd het droog, ook de weg werd steeds beter en op een gegeven moment kon ook de teller weer naar de 120. Pfffttt…. Als je Rijswijk in reed was er niets aan de hand, maar bij Carin in de buurt lag weer sneeuw en was het behoorlijk glad. Bij Carin een koffertje gepakt, Boris in zijn reiskoffer gedaan en gelijk maar weer terug… via Bodegraven om bekers en kannen af te geven want ja, als er maandag door DeeVee geen koffie gedronken kan gaan worden is dat wel heel vervelend natuurlijk.

Nu slaapt Carin, na een nachtje spugen is dat zo gek niet. Ik heb net mijn mail even gelezen en verstuurd. Toch denk ik niet dat het er vandaag nog van komt om achter de naaimachine te zitten. Dan maak ik Carin nog wakker ook. Volgende week telt ook weer zeven dagen, en dan is er wellicht vast wel weer een poosje over om lekker te gaan quilten, Nu ga ik zo maar verder breien aan de zebra. En misschien dat dat blauwe beest dit weekend ook in elkaar gezet kan gaan worden en…. Nee, laat ik maar geen plannen maken verder, ze komen toch nooit tot uitvoering op het moment dat ik in gedachten had.

Advertenties

Geen reacties to “Ongeveer 24 uur”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: