decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

High Tea

Afgelopen week kwam mijn buurvrouw vragen of ik zin had om mee te gaan naar een High Tea op landgoed Stakenberg. Altijd! Snel de agenda er bij gepakt en zowaar, ook voor dit weekend stond niets gepland. Nu dus wel….

Gistermiddag, half drie,  reden we naar het prachtige hotel dat midden in de bossen tussen Ermelo en Elspeet ligt. Daar aangekomen bleken we niet de enige te zijn, het begon al aardig druk te worden. Ook binnen stond al een rijtje mensen te wachten. Toch waren we de drukte vooruit want na ons stroomde de grote eetzaal al snel vol. Na de voucher betaald te hebben zochten we een tafeltje voor twee op en werd ons de gang van zaken uitgelegd door een heel aardig meisje. Eerst maar even thee halen. En dan naar die hele grote tafel vol lekkers. Helaas is de foto van die tafel mislukt maar jongens wat een lekkere dingen stonden daar op. Bavarois gebak, appelgebak, arretjescake, chocoladerol, cappuccino gebak, mangoschnitte, brouwnies, cupcakejes, hartige taarten, een soort van schuimtaart, koekjes, hartige koekjes, van die paaseitjes waar je op moet zuigen, pindarotsjes, plakjes cake, mini sandwiches met ham, zalm en ????, en dan ben ik vast nog vergeten iets te noemen. O ja, de grote warmhoud bak waarin een soort van warme broodpap zat. Sprak mij niet zo aan maar de inhoud vond gretig aftrek.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Als je er zo voor staat zou je alles wel willen proeven. We begonnen bescheiden met een dun plakje. Die plakjes of puntjes werden steeds kleiner, althans bij ons dan. Want je wilt echt alles wel proeven maar dat gaat echt niet. Hoewel de dames naast ons daar wel heel ver in zijn gekomen. En die hadden geen dunne plakjes, wel een slanke taille. Hoe doen ze dat?

Iedereen die de eerste keer liep had geen aandacht voor hun telefoon. Maar na de eerst kopjes thee begon je zo hier en daar al weer zo’n herriegeval op tafel te zien. De dames een paar tafeltjes van ons af hebben bijna geen woord tegen elkaar gezegd maar waren wel zeer druk doende met hun telefoons. Zouden ze Whatsappen naar elkaar? Wat overdreven als je zo tegenover elkaar zit. Achter mij zat een grote tafel gevuld met, we denken,  verjaardagsgasten. Veel foto’s werden er gemaakt. Aan de andere kant zaten twee jonge vrouwen met een klein meisje. Wat een schatje. Je hoorde haar niet en ze peuzelde op haar manier lekker mee. Ook daar kwam de telefoon tevoorschijn, maar dan om die kleine meid op de foto te zetten. Dat mag 🙂 Aan een grote ronde tafel zaten twee oudere mensen, een man en een vrouw. Veel hebben ze niet tegen elkaar gezegd. De tafel was te groot voor ze om te communiceren in deze drukte, de man bleek zo goed als doof te zijn. Gelukkig voor de vrouw werd ze regelmatig door anderen aangesproken.

Als extra verrassing kon je met de boswachters meelopen op een korte wandeling door het bos. Mijn buurvrouw had daar heel veel zin in, ik ook, eerlijk gezegd, maar ja, dat voetje. Nou dan ging zij ook niet mee. Joh, natuurlijk wel. Van de gerant mocht ik in de lounge blijven zitten (tuurlijk mag dat) en ik vermaak me wel hoor. Na nog even tegengesputterd te hebben ging ze toch mee. De boswachters maakten hun entree met een blaasconcert op de jachthoorns. Kwart over vier buiten verzamelen en zowaar trok er een grote groep mensen naar buiten om mee te lopen. Vanaf de binnenkant heb ik ze uitgezwaaid, ben even naar het toilet gelopen en toen ik terug kwam…. niet te geloven…. was er een ober bezig ons tafeltje leeg te ruimen. Gelukkig kon ik mijn theekopje nog redden en ben ik lekker in één van de luie stoelen gaan zitten met een kop thee. Er lagen leuke tijdschriften, het was gezellig aangekleed dus wie doet je wat.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

 Om vijf uur de meiden een berichtje gestuurd dat het nog wel even aanliep. Om zes uur wat berichtjes heen en weer gestuurd dat ze maar moesten gaan eten, want de boswachter waar de buurvrouw met mee was, die was er nog steeds niet. Ik heb me echt geen moment verveeld hoor. Naast de leuke tijdschriften was het af luisteren van een gesprek van een groep mensen mijn andere vermaak. Als ze zo hard praten kun je je oren ook niet sluiten. Wat daar niet allemaal voorbij kwam. Het begon met het wandelen, ze dachten er niet over met deze koude het donkere bos in te gaan. Dat de anderen van de groep wel zo gek waren hadden ze van een aantal niet verwacht. Daarna kwamen de thuis verhalen en ook de bedgeheimen werden gedeeld, net als het verhaal van een hotelkamer en de fles champagne. En een lol dat ze hadden. Naarmate er meer alcohol in de buiken verdwenen werden de gesprekken luidruchtiger. Volgens mij heeft de hele eetzaal, ook helemaal achterin, moeten vernemen als er weer een houtblok in de kachel werd gegooid. Ze waren niet vervelend hoor, echt niet, wel amusant.

Half zeven was de groep terug van de buurvrouw. Ze moesten allemaal nog even mee naar binnen want ze kregen nog een verrassing. De buurvrouw haalde even haar schouders op. Ach joh, prima toch. We zijn er nu toch! Er werden twee zeer oude koffers op een tafeltje gelegd dat in de haast door twee mensen werd leeggehaald. En dat terwijl er twee stappen verder meer ruimte was. De twee mensen die al zaten te eten aan een ander tafeltje vonden deze invasie maar niets, dat was aan alles te merken. Maar goed, de boswachter begint een verhaal over zieke kinderen en wat deze stichting allemaal doet en…. bla bla bla. De verrassing was dat er in de koffer tekeningen zaten die je kon kopen. Eentje werd er verloot met een getal onder de vijftig….. pffff….. voor je dan klaar bent. Mazzel, al snel werd het goede getal gekozen, 31, en ging men zich verdringen rond de koffer. De tekeningen zagen er inderdaad prachtig uit maar ik zou er niets mee doen, dus jammer dan…. je kunt niet alles doen, toch?

Het was wel een griebelige boswachter. Behalve zijn grote snor en baardje had de man iets wat me niet aanstond. De buurvrouw zei al, alle dames die alleen liepen, jong of oud, daar moest ie aan frunniken. Hand op de arm of schouder, even een aai over je wang of je bij de kin pakken, arm om je heen. Yek! Daar hou ik al helemaal niet van als het een vreemde is. Hij scheen wel boeiend te kunnen vertellen maar deed daar ook wel weer heel lang over. Als je wilde mocht ook iedereen door zijn vergrootglas kijken. En dat met een grote groep. Dat uurtje werden er twee en de meeste mensen vonden dat veel te lang. Begrijpelijk toch. Was ik even blij dat ik lekker bij de kachel kon blijven zitten. Soms is een zere voet wel eens handig (grapje). Want de mensen hadden het toch wel erg koud gehad, onderweg. Even over zevenen waren we thuis. En wat hadden we veel te vertellen…..

 

Advertenties

Geen reacties to “High Tea”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: