decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Draaierig

Het beloofde weer een mooie dag te worden en die hadden we nodig als we het hoogste punt van Istrië wilde bereiken. Dan had je uitzicht. Na een ochtend die niet direct vlot op gang kwam, maar dat mag in de vakantie, reden we rond elf uur richting Vela Ucka. Daar is een prachtig natuurgebied met daarin dus de hoogste berg. Als je daarop staat…. enz enz. Het staat in niet één van de boekjes die we mee hebben, Carin vond het ergens op internet. dus dat is wel een beetje spannend.

Weer ging het richting Pula en Vodnjan, alleen sloegen we op de rotonde bij Vodnjan nu eens niet links af maar reden we het stadje in. Een andere kijk op de kerk, leuk! We zagen weer prachtig natuurschoon, allerlei bloemenpracht in de bermen, de kleine stenen huisjes en een bord waarop gewaarschuwd werd voor koeien. Nou is dat iets wat we hier nog niet gezien hebben. Wel een stuk of acht karamelkleurige schapen, maandagmiddag op weg naar huis. Maar koeien, nee die niet. En dan het volgende punt, waar zouden die dan moeten lopen in dit bosrijke gebied. Zo heel af en toe kom je een soort van akkertje tegen, zo in het midden van nergens, maar boerderijdieren zie je niet. Oh wacht, ik jok een beetje. Heel af en toe zie je een paard in een weitje staan, of althans iets wat daar voor door  moet gaan. Maar in het aantal kilometers wat het bord aangaf was niets te bekennen waar ook maar een koe vandaan zou kunnen komen. We hebben, maar dat was veel later, wel een kudde dieren gezien die op een jak leken. Grijzig van kleur, maar die stonden zo dicht op elkaar dat het moeilijk te zien was. en we hebben op de terugweg naar huis een hele grote groep ezeltjes zien lopen bij een paar paarden op een stuk omheinde grond. De enige beesten die we heel veel zien zijn meeuwen en duiven.

Maar vooruit, terug naar de route van vandaag. Op de TomTom hadden we ‘tolweg vermijden’ ingesteld. Wat schetst onze verbazing dat we, als we rechts af slaan, bij een tolpoort belanden. Keren kan niet, achteruit rijden is ook geen optie, dus ja, op de knop drukken, ticket vangen en doorgaan maar. We zijn net op weg als we worden tegen gehouden door een meneer met een bord dat aan de ene kant groen licht geeft en aan de andere kant een rood licht. Natuurlijk kregen wij rood. Carin remt netjes af en toen….. toen werden we verrast! Eerst waren we onderwerp van gesprek, dat kon je aan alles merken, alle koppen keerde zich naar Kwatta. De man met het bord staat nog even te dralen, kijkt ons aan en…. begint te zingen. Reacties vanaf de zijkant en wij lagen in een deuk. Toen we door mochten rijden, na zeer lange tijd, hebben we vriendelijk naar hem gelachen en gezwaaid. Maar vertel nou eens, welke wegwerker in Nederland zingt voor de auto’s die hij tegen moet houden? Geen één, toch? Natuurlijk hebben we van deze zingende wegwerker een foto gemaakt:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Één ding is jammer, we hebben er geen bal van verstaan, wie weet wat hij ons toegezongen heeft. 🙂

Dat het lang duurde voor we mochten rijden kon wel kloppen, een heel groot deel van de weg was opgebroken en werd opnieuw van een laagje asfalt voorzien. Dan zou je verwachten dat iedereen hard aan het werk is, maar zo gaat dat hier niet. Een paar mensen regelen het verkeer, dat dan nog wel, maar de rest houdt rustig een praatje, men schaft niet tegelijk, drinkt wat op zijn eigen tijd zijn bakkie koffie en belt. Dat je collega staat te wachten met het andere eind van de buis, jammer. Als je telefoon gaat moet je ‘m oppakken en op je gemak beantwoorden. Als je er op gaat letten is het leuk, heel veel mannen, die achter het stuur zitten, zitten ook te bellen. vrouwen houden het stuur netjes met twee handen vast. Op één dame na, maar goed, uitzonderingen bevestigen de regel.

Terug naar onze weg. We komen bij de tolpoort waar we er af moeten. Portemonnee pakken, kaartje in de automaat, kaartje komt er weer uit, slagboom gaat open en we kunnen doorrijden. Hè? moeten we niet betalen, we reden toch op een tolweg? Nou ja, dan maar rechts af richting Vela Ucka.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Langs de weg konden we ver kijken. We hadden prachtig uitzicht op het dal. Er was een grote berg waar een donkere wolk omheen hing, en laten we nou juist die berg moeten hebben. Maar op het moment dat je beneden in het zonnetje rijdt heb je daar absoluut geen idee van. De richtingsborden geven aan dat we rechtsaf moeten slaan en dan staan we voor dit bord:

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Mogen we nu wel of niet hierheen. De slagboom staat open dus we besluiten door de rijden. Dat wordt hier toch echt aangegeven. De weg naar boven is stijl en smal. Kilometers haarspeldbochten volgen. Langs de weg is het dicht begroeid. Aan de ene kant prettig (voor mensen die net als ik hoogtevrees hebben), aan de andere kant jammer, want je ziet niets. Op een gegeven moment rijden we zelfs door de sneeuw!

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Boven op de berg is het mistig en rijden we door een wolk. Nog verder naar boven is het flink koud. We gaan even uit de auto en Carin loopt nog iets verder de berg op. Maar ook daar hangt de wolk het uitzicht in de weg. Een man uit het weerstation roept wat naar ons. Wat hij roept is niet te verstaan. Dat geven we aan, dus raam klapt dicht en we dachten echt dat hij naar ons toe zou komen. Niet dus. Om te wandelen is het niets, dus we zoeken nog een paar stenen en we besluiten dezelfde route weer naar beneden te rijden. Kon ook niet anders. Op de heenweg waren we de parkwachter tegengekomen en een viertal fietsers, drie mannen en een vrouw. Op de terugweg is het verkeer drukker. De ene fietser is al erg hoog, de wielrenster daarachter volgt op gepaste afstand maar gaat toch wel heel snel, veel verder naar beneden komen we de twee andere heren tegen. die slingeren, naast de gebruikelijke bochten ook hun eigen bochtjes nog. Maar we komen ook een aantal auto’s tegen en dat is best spannend, op een uitsteksel staan zonder vangrail of hek. Doodeng zelfs. Maar Carin deed het prima, het scheelt dat zij op grote hoogte geen kriebels heeft. Op de terugweg was de mist zo mogelijk nog dichter dan op de heenweg.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Én ook veel uitgebreider. Het was een leuk idee om van de top Istrië te gaan bekijken maar helaas werkte het weer dus even niet mee. De hele dag hebben we stralend prachtig weer gehad. We zijn even in Opatija wezen kijken. Helaas konden we daar niet echt een parkeerplaats in het centrum vinden waar we nog konden staan. Via de landhuizenweg zijn we naar Lovran gereden. Daar een broodje gegeten, al liep het al tegen drieën. Heerlijk in het zonnetje, op een bankje, met uitzicht op de haven en de zee. Dat gebeurt je niet elke dag. In Labin zijn we ook nog even helemaal de berg op geweest om daar de kerk in de vesting te bewonderen.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Als we toch op doodlopende stukken zitten , nemen we Rabac ook nog even mee. Daar zou een vuurtoren moeten staan. Het is een volgebouwd plekje. Alle huizen staan op en in elkaar, wat wel weer een prachtig gezicht geeft.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

We hebben langs de haven geflaneerd, geen vuurtoren gezien, wel een knalrode mini onderzeeër, lekker ijs gegeten en toen toch maar de terugweg aangevangen, want het duurde nog zeker anderhalf uur voor we thuis zouden zijn. Terug ging het door prachtig natuurschoon, wederom. zicht op de bergen, op plaatsjes die zo tegen de berg opgegooid lijken te zijn. Eenzame woningen langs de weg en op de bergen. Als je je bedenkt dat sommige huizen er al heel lang staan en dat ze zo ver van alles en iedereen af zitten, kan je je wel indenken waarom een aantal van die huizen nu leegstaan en verpauperen. We hebben deze dag wel heel veel haarspeldbochten gedraaid. Zoveel dat je vannacht in je bed nog om de bergen draaide, bij wijze van spreken dan!

Half zeven waren we weer terug in Vinkuran. Het eten was een kwestie van warm maken en eitje bakken. Na het eten waren we te moe om naar de haven af te zakken want de zon ging prachtig rood onder. Misschien dat de zon dat morgen (inmiddels vandaag) ook weer wil doen….

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

 

 

Advertenties

Geen reacties to “Draaierig”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: