decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Zo’n laatste dag

  • Op deze laatste vakantiedag doen we eigenlijk niet meer zo heel veel bijzonders. We tanken nog even rust voor we de terugweg aanvangen. Wat je ook doet is lege flessen inleveren, die kun je niet zo maar laten slingeren, vind ik. Dus wij voor de laatste keer naar Pula. Snif snif. Deze keer via de toeristische route waarbij we ontdekken weer vlak bij huis uit te komen :). Was dat al niet ooit eens eerder gebeurt. jaren geleden? Goed, deels de zelfde weg weer gereden maar nu afgeslagen richting supermarkten, want daarvan zitten er in Pula een aantal van bij elkaar. Lever jij in dan pas ik op de auto… dus daar ging ik met een tas lege flessen de Lidl in. Daar was het erg druk, vooral voor de kassa. Nou lever je hier de flessen bij de kassa in en dan komt er een miepie die ze in een zak dropt en krijg je je statiegeld uitbetaald. Nou, hier net weer even niet. Na heel lang in een rij te hebben gestaan die maar niet opschoot, waarin de kassamiep ook zo nodig de boodschappen van de tante Truus achter me moest scannen,  werd het duidelijk dat de lege flessen niet bij de kassa ingeleverd moesten worden. Op de parkeerplaats scheen een inleverpunt te zijn. Dus ik naar buiten en zoeken naar een machine of een jongen of meisje dat dit lege goed dan wilde aanpakken. Nergens bleek zoiets te zitten. Een mevrouw aangeschoten die me naar een blauwe container wees achter een even zo blauw werkautootje. En die keet staat wel op een flinke afstand van de ingang. Daar aangekomen staan er wel zakken met lege flessen maar geen mens te bekennen. Ik roep maar eens en ja, warempel, uit een donker hokje komt een slungelige jongen. Die kijkt in mijn tas met een blik van moet ik daarvoor van mijn stoel komen. Maar goed hij telt twee keer de zes flessen die ik mee heb. Loopt naar het hokje terug en pakt een dikke zwarte stift. Oh help, er wordt niet op mijn hand geschreven, zo primitief zal het toch niet zijn? Nee, gelukkig, hij schrijft iets op de plastic zak waar de flessen in verdwenen zijn. Loopt terug naar het hok en komt terug met een soort van bonnetje. Weer naar een andere tafel, wordt er een notitie van gemaakt en krijg ik een stempel op de bon. Daarna mag ik terug de winkel in en achter in de rij aansluiten. Wat betekend dat je dus weer een heel lange tijd staat te wachten. Om te voorkomen dat één of andere kassamedewerker weer met de verkeerde boodschappen begint leg ik de bon op de lopende band. Zo kan er niets mis gaan. Nou ja, bijna ging de bon met de band mee, maar de meneer bij de kassa was zo slim snel de bon van de band te pakken en hem uit te betalen. Jeetje, voor 3 kuna zoveel beleefd, dat ik er haast een boek mee kan vullen. En Carin, die had bijna de hele cd van Kruimeltje kunnen luisteren, dus snappen jullie wel hoe lang dat geduurd heeft. Ach mam, het is vakantie 🙂

Het was ook prachtig weer, dus is het wel lekker om je pyjama nog even uit te spoelen zodat het weer even lekker fris ruikt. Maar als we in Pula zijn trekken er wolken voor de zon. Gelukkig staat de was nu wel droog en in de zon thuis. Ja, dat had je gedacht. Ook in Vinkuran regent het, jammer genoeg. De was staat onder het afdak, dat wel, maar met de zon erbij gaat het drogen wel wat sneller. Dus even afwachten of we vanavond met blote tenen naar bed moeten.

Inmiddels staat de was te drogen voor de oven. Daarin zitten de laatste appelbroodjes. Er was nog zoveel bladerdeeg over en  nog een aantal appels, rozijntjes erbij en smullen maar. We laten er ook een aantal voor de gastvrouw achter met daarbij een kaart als bedankje.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Natuurlijk besluiten we de vakantieblogs met onze creatieve werkzaamheden. Deze lap met sneeuwmannen is van Carin. Helaas was het grijs op waarmee ze de witte draad aanvulde. En hier zie je niet zoveel handwerkwinkels. En de ene die we gezien hebben was gesloten. Zo jammer!

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Zelf heb ik al een aantal kleuren helemaal afgewerkt. Zo nog even verder aan het hondje werken en dan ben ik ook al lekker opgeschoten. De tekeningen horen bij een kinderliedje. Daarin speelt de kat op de viool, vliegt er een koe over de maan en blaft de hond blij. Binnenkort eens kijken of ik ergens de tekst kan vinden. Carin had al een voorzet gegeven, dus dat moet lukken.

Waarschijnlijk is dit de laatste blog van de vakantie. Morgen gaan we al vroeg rijden. De gastvrouw kreeg haast een rolling toen ze dat hoorde. Nu is ze net geweest, heeft de borg teruggebracht en wij stoppen morgen de sleutels in de brievenbus. Goed geregeld, toch? We hopen morgen een flink eind op te kunnen schieten. We hebben ook geen hotel besproken, we zien wel. Wel hebben we een hele lijst met gastverblijven, dus dat komt vast goed.  De volgende blog komt dus zo wie zo niet meer uit Istrië. zo jammer, maar aan alles komt een eind, ook aan vakanties. Hoe goed die ook was. Het is prachtig land, het zijn vriendelijke mensen die graag een praatje met je maken. Galant zijn ze niet echt, helemaal niet in het verkeer. Maar ach, het landschap en de zon maakt dat allemaal ruimschoots goed. Kroatië tot ziens!

Advertenties

Geen reacties to “Zo’n laatste dag”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: