decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Terug

De wekker stond op kwart voor zes maar we waren al veel vroeger uit de veren. De laatste dingen inpakken, de boel netjes achterlaten, de auto nog even vullen met de laatste dingen en na het ontbijt gingen we richting Nederland. Het was nog steeds onze bedoeling om ergens onderweg te overnachten, dus ook het lijstje met hotels zat keurig in de reismap voor in de auto. 6.35 uur reden we weg. Buiten was het 16 graden en bewolkt en regenachtig. Zie je wel, het land huilt omdat we weggaan. De laatste keer de obizak bij Pula, de laatste keer tolweg in Koratië, de laatste keer…. nou ja, voorlopig dan want we willen graag nog wel een keer terug.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

De reis verloopt voorspoedig. We rijden bijna als enige over de tolweg, dat schiet lekker op. Na een uurtje rijden we de eerste grens al over. We wisselen, net als op de heenweg, om de twee uurtjes. Als we vanaf ons startpunt in één keer door naar huis zouden rijden dan zouden we daar ’s avonds om kwart over acht aankomen. Maar dat is zonder pauze, tanken of fil’s. Nou, je weet zeker dat je dat niet gaat redden. Want we drinken onderweg wel graag een bakkie, eten graag nog even rustig wat en een plaspauze moet ook kunnen. Rond half zes zijn we bij Asschaffenburg (D), afslag 58 op de 3. We besluiten hier even van de grote weg af te gaan om te tanken. In Oostenrijk had ons dat al het nodige gescheeld (€1.589 op de snelweg en € 1.334 in het dorp) en ook hier scheelt het behoorlijk. We blijven zuinig natuurlijk. Daar is ook een Mac. Als we hier nou ook iets eten dan hoeven we niet in de rij. Want mensenlief, er rijden meer Hollanders als Duitsers op de drie, lijkt het wel. En ook die stoppen zo allemaal voor een maaltijd.

We eten een chickenmenu. De patat is wel erg zout, vind ik, maar het broodje smaakt prima. Fanta is niet mijn favoriete drankje maar altijd nog beter dan cola. Carin heeft liever de cola zero. We kiezen een paar makkelijke stoelen uit en zitten daar heerlijk een half uurtje. Dan is het Carin haar beurt om te rijden. Na anderhalf uur zegt ze: ‘We nemen even de eerste de beste parkeerplaats, ik moet toch nodig.” Maar de eerst P heeft geen toiletgebouw, dus dan de volgende maar. Daar gooi ik mijn sinas in de prullenbak. Bah, het is echt niet lekker. Mijn maag rommelt een beetje maar dat is niets in vergelijking met Carin. Ze staat al bibberend naast me, we diepen haar vest op uit de kofferbak en een plastic zak, want haar maag is helemaal in opstand. “Jij moet echt verder rijden hoor mam, want ik denk niet dat we anders veilig aankomen.” Geen punt, het is nog twee en een half uur naar huis, dat is prima te doen, toch?

Maar dan gebeurt het. We rijden nog maar weer net of we zien twee agenten een bord neerzetten dat waarschuwt voor file. Je zakt dan al wat af qua snelheid maar net om de bocht moet ik vol in de remmen, gelijk alarmlichten uit want de file is al bij dat bord aangekomen. Zeker een ongeluk gebeurt. Voor ons staat iemand die heel vervelend is met zijn remlichten, zodra er een gaatje is duik ik naar de tweede baan. Eigenlijk ook niet zo’n succes want al die vrachtwagens stinken. Carin heeft inmiddels de eerste zak vol gemaakt en het zakje van de snoepjes wordt nu leeggegooid en is ook binnen de kortste keren vol gespuugd. Ze bibbert dat het een lieve lust is. Alles staat muurvast, mensen lopen overal rond en kletsen wat met elkaar. Kan ik wel even nieuwe zakjes pakken. We gaan terug naar de rechterbaan zodat Carin even tegen de vangrail kan gaan staan. Maar dat is in Duitsland niet zo’n strak plan. Daar rijden ze met een bloedgang over de vluchtstrook naar voren, en dat zijn zeker geen hulpdiensten. Een auto blokkeert later wel de strook maar dan nog is het geen optie. Raam open en zo maar frisse lucht snuiven, voor zover mogelijk in de file. Twee auto’s voor ons staat een convooi exeptioneel met knal oranje zwaailichten. We worden er helemaal duizelig van. Klaarblijkelijk reageert je maag daar ook op. Weet je wat, het is absoluut niet mijn gewoonte om in de file van baan te wisselen, laat staan zo vaak als vandaag, maar we gaan er weer even tussen. Eerst naar baan twee en al snel door naar baan drie. Zo dat sukkelt beter. We rijden steeds een paar meter en staan dan weer een hele poos stil. Het is vreemd, maar het blijkt dat die derde baan toch iets sneller gaat dan de twee andere. Oh? Mazzel? De opstopping blijkt niet te zijn veroorzaakt door een ongeval maar er zijn wegwerkzaamheden. Een verkeersbord verteld ons dat twee banen rechtdoor gaan en onze baan wijkt straks uit naar de andere rijbaan om zo om de werkzaamheden heen te gaan. Oké, als we maar rijden vind ik alles best. We willen naar huis. Nou dat zit er nog even niet in. Vlak bij de werkzaamheden wijst een pijl ons dat we naar baan twee terug moeten. Niets ritsen gewoon je neus er tussen duwen anders sta je er met Sint Juttemus nog. Dan moeten we met z’n allen naar de eerste baan en al die auto’s moeten dan allemaal naar de vluchtstrook. En dat in nog geen twintig meter. Gewoon maar even brutaal en egoïstisch je neus er tussen en rijden. Een dikke meneer schudt elke keer nee met zijn hoofd als er iemand in wil voegen. Of wij dit bedacht hebben, zo boos kijkt hij ons aan. Nou je mag wel eerst hoor. We worden van de snelweg afgeleid naar een kruispunt met verkeerslichten. Het enige verkeer is dat wat van de snelweg afkomt maar dat staat grotendeels voor het rode licht te wachten. Een enkeling rijdt gewoon door want het is er verder helemaal leeg. Waarom staan hier geen agenten om het verkeer te regelen? Dit is toch te gek voor woorden. De file is enorm en iedereen wacht keurig voor rood, zo ook wij. Maar dan, waar moeten we nu heen. nergens een bord te bekennen. Ik besluit de meute te volgen en dan maar te zien waar we uitkomen. De TomTom wil ons al weer gelijk de weg opsturen, maar dat mag niet. Ook de volgende afslag is niet voor ons. We rijden achter de sliert rode lichtjes aan een dorpje door, een buitengebied in, een industrieterrein over. Nog steeds nergens een bord welke omleiding we moeten volgen. Op een kruispunt springt een verkeerslicht op oranje, ik besluit als een gek door te rijden want anders ben ik de rij kwijt. Ook de auto achter mij denkt het zelfde, al moet die al rood gehad hebben. Even later hangt een vrachtwagenchauffeur uit het raam van zijn cabine te zwaaien en te roepen. Ik minder snelheid en vraag wat er is. Het blijkt de verkeerde weg te zijn, het loopt dood. Nou dan keren we gelijk. Even de auto’s achter ons doorlaten. De vrachtwagen is inmiddels doorgereden. We volgen nu de TomTom maar en warempel we komen een bordje richting Keulen tegen. Blijven we maar volgen en na verloop van een aantal minuten rijden we ook echt de drie weer op. We zijn dan al wel ruim drie uur verder. Hotel zoeken of toch nog twee uurtjes doorrijden. We besluiten door te rijden naar huis en in ons eigen bed te duiken. Carin dommelt zo nu en dan weg, zelf heb ik daar geen tijd voor, alle aandacht moet ik bij de weg houden want het regent pijpenstelen en het is vreeslijk druk. Vooral met Nederlanders die, net als wij, op weg zijn naar huis. Gelukkig loopt het laatste deel niet meer uit en tegen  twee uur parkeer ik de auto voor het huis. We halen het hoognodige eruit en om kwart over twee is alles weer donker in huis. Om half drie is er weer even licht in de keuken en zet ik nog snel even een brood aan, we moeten morgenochtend toch iets te eten hebben. Even later lig ik weer in mijn bed en val als een blok in slaap.

Als we op zondagmorgen eindelijk ons bed uitkomen zijn we  erg misselijk, hebben ontzettende hoofdpijn en buikpijn, zijn duizelig en zo beroert als een konijn dat dronken is geweest. Wat hebben we nou verkeerd gegeten? De Mac is het enige wat we kunnen bedenken. Carin heeft bijna al haar patatjes opgegeten  en die is er ook erger aan toe als de schrijfster van dit verhaal. Brood is niet zo’n optie. We bellen Linda om te vragen of die wat melk heeft en of ze daar een beetje van wil komen brengen. Natuurlijk wil ze dat. Een kommetje slappe pap voor Carin een beschuitje voor mij. We kletsen nog even bij. Het brood dat vannacht gebakken is deelt in de malese, ik heb waarschijnlijk net zo veel meel als water gedaan en dan krijg je geen brood. Moet je ook niet doen als je zo slaapdronken en zo ontzettend moet bent.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

De kamer is één grote uitdragerij, tussen de bedrijven door hebben we de auto leeggemaakt. Dan is wat je hier op de foto ziet nog maar een deel van de chaos.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

De was moet toch gedaan. Misschien kan er morgen (maandag) dan alvast wat gestreken worden. We sukkelen de dag door. Liggen ’s middags een poos in bed. Linda en Ed komen hier koken maar we doen de dis geen eer aan. Na een bakkie vertrekken ze weer naar huis en niet lang daarna liggen we in bed.

Maandagmorgen zeven uur: ik moet mijn bed wel uit, mijn trouwe HH komt zo en dan moet je wel de deur los hebben. We zijn net zombie en co. Ik bel HH even of ze wat melk heeft en dat neemt ze mee. Om acht uur bellen we de dokter want vooral de buikpijn van Carin is zeer heftig. Steeds van die gemene pijnscheuten. Twee uur kan ze terecht. Het wijst inderdaad allemaal op voedselvergiftiging. Uitzieken, blijven drinken en als het kan ook blijven eten. We doen ons best en komen ook deze maandag door. Nu, op dinsdagmorgen, is de hoofdpijn dragelijk, de misselijkheid wat minder, de buiken doen nog wel zeer al is het niet meer zo erg als de afgelopen twee dagen. De koorts is gelukkig ook gezakt. We zijn nog steeds heel moe en draaierig. De huisarts zei dat dit wel een hele week kan duren, dat slappe gevoel. Carin begint haar werkweek dan ook maar niet op de afgesproken dag en probeert aan het eind van de week met een paar uurtjes per dag de draad weer op te pakken. Voor haar is het al de tweede keer dit jaar dat ze buiten de deur iets eet waar je zo ziek van kan worden. Linda heeft gelijk naar de Mac Donald site gezocht en een mailtje namens ons gestuurd. Het is nu door naar de betreffende vestiging en we wachten het af. Niet dat we iets willen of zo, nou ja, eigenlijk wel, we willen dat ze even goed nakijken waar we zo ziek van zijn geworden want dit hadden we van dit concern toch echt niet verwacht.

Advertenties

Geen reacties to “Terug”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: