decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Schitterend geplooid

In het pittoreske plaatsje Horst staat museum de Kantfabriek.  En de titel van de tentoonstelling die daar nu gaande is trok me enorm.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

 

Ondanks het eind rijden wilde ik daar toch echt wel heel graag heen. Dus bedacht ik me om half elf vanmorgen dat ik de dag daar best wel eens aan kon besteden. Om elf uur reden we dus richting Limburg, heel benieuwd naar wat we daar aan zouden treffen. Ja natuurlijk., Linda wilde wel mee. Kon ze haar museumjaarkaart nog eens gebruiken 🙂

Eerst het centrum even onveilig gemaakt, want het geheel ging pas om 14.00 uur open. Schoenen voor Linda gevonden en lekkere broodjes gekocht. Even over tweeën stonden we voor de deur van

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

De dames ontvingen ons alleraardigst. We waren zelfs nog op tijd voor de rondleiding door een gids. Daarvoor hebben we het begin van de hal wat bekeken en een foto gemaakt. Matthieu was de gids van dienst en hij begon gelijk al met dat wat het laatste had moeten komen, de tegenwoordige tijd. Wel leuk zoals ze nu de stof bedrukken en wat er allemaal kan. Daarna werden we voorgesteld aan de eigenaar van jaren terug die als pop zijn fabriek promootte. Dat vrouwen na hun trouwen achter het aanrecht hoorden en niet behoorde te werken.  In zijn fabriek werkte geen getrouwde vrouwen, dat gaf geen pas. Gezien de tijd van die man was dat heel gewoon. Blij dat dat nu anders is. Er werd uitgelegd dat de machine van Duitsland kwam en dat hij door een gat in het dak te maken op zijn plekje werd gezet. Over de draden en de patroonboeken en over kant. Maar… sorry hoor, na de tweede kantmachine waren we de man al zat. Hoe hij ook euh…  zijn best deed, euh…. hij kon ons euh… niet boeien. En ook jammer was dat hij niets kon vertellen over de prachtige klederdrachten, waar wij dus voor gekomen waren. Dus zijn we op ons eigen houtje al dat moois gaan bekijken. En wat vond en vind ik het jammer dat je niets mocht fotograferen. Zo kun je thuis toch niet echt meer nagenieten en kan ik het niet delen op de blog.  En op het gevaar af dat ik een zeurkous gevonden wordt, dat risico loop ik dan maar even, het was erg rommelig en je moest eigenlijk de boeken lezen als je al dat moois wilde begrijpen. Zoveel kleding, zoveel mooie kleuren en zoveel prachtige kleine steekjes. Maar waarom staat er een stoeltje met klosjes waarmee een ragfijn bandje gemaakt wordt? Wat gebeurt er met zo’n randje, want we konden het niet echt terugvinden in de kleding. Het werd nergens uitgelegd. Zo jammer!

Toevallig had ik op de blog van Berthi gelezen dat hoe meer zilverdraad in de kleding verwerkt werd, hoe rijker de familie was. Het blauwkleurig rokje lag ook op de tentoonstelling, maar nergens was dit verhaal terug te vinden. Of ik moet met mijn neus gekeken hebben, dat kan best, want dat zal niet de eerste keer zijn, hoor.  Maar er was meer kleding met veel zilver daarin verwerkt. Wat voor kledingstukken waren dit dan? Ook van rijke mensen? Bij een kijkkast lagen papieren boekjes waarin draad bewaard werd. Linda vond een summiere uitleg, maar daar bleef het bij. Zo was er prachtige kleding maar zo jammer dat er geen uitleg bij was. Er werd wat verteld over bruidsvilt en links zou een bruidskleed te zien zijn. Maar ik weet nog steeds niet welk kledingstuk ik daarbij moest hebben. Ook jammer dat alles zo door elkaar stond. Waarschijnlijk wil ik alles te geordend hebben en te ruim beschreven hebben. De meeste kleding was ook prachtig geplooid. Heel kleine plooitjes verwerkte meters stof. In een kijkkast lagen rolletjes, maar ik heb gemist hoe dit gebruikt zouden kunnen zijn. Zijn de pinnen dan allemaal zo klein, circa 6 cm schat ik, of hebben ze van die lange pinnen om de stof te plooien. Het zag er echt indrukwekkend knap uit. Al die kleine borduursteekjes, grandioos mooi. En zoveel prachtige heldere kleuren. Veel vogeltjes en draken. Ik ga nog wel eens op Internet zoeken naar van alles wat met de Miao- en Dong volken te maken heeft. Want de kleding heeft echt indruk op me gemaakt.

Boven was een grote bibliotheek met prachtige handwerkboeken. Daarvan mocht je er vier lenen. Dat heb ik gelijk gedaan. Heerlijk leesvoer. 31 juli hoeven ze pas terug te zijn, dus laat de zon maar komen. Nu eerst naar huis. Ja ja, dat hadden we gedacht. Toen we de auto instapte kwam er ook een oudere dame aanlopen. In het museum hadden we al even een woordje gewisseld. Maar er kwam ook een man achter haar aan en die was op zijn zachts uitgedrukt enorm boos. Hij ging vreeslijk te keer, gaf een ram op haar achterraam en riep dat hij de politie had gebeld want ze stond op zijn terrein en ze kwam niet zo maar weg. Ze liep naar ons toe. Wat moet ik nou, zei ze. Ik ben me van geen kwaad bewust. Nou ja, ze had woef tegen zijn luid blaffende keffertje gezegd. Maar dat was toch geen reden om zo boos te worden. Ze bedoelde er echt niets kwaads mee. Op dat moment komt er ook een joekel van een BMW achter mijn bolide staan. Ze verteld ook aan het echtpaar wat de grote auto bevolkt dit verhaal. Nou die man wist wel raad. Ik rij voorop, dan rijdt u achter mij aan en als ik dan de rij zouden sluiten zou dat erg fijn zijn. De boze man liep nog steeds luid roepend over het terrein heen. Ik heb nog even gekeken of we echt niet verkeerd stonden, maar nergens stond dat dit het privépleintje van die meneer was. En er stond toch echt dat je hier mocht parkeren als je de kantfabriek bezocht. Goed… de grote BMW reed richting uitgang, de mevrouw in haar kleine autootje achter hem aan en wij sloten de rij en…. we kwamen voor een dicht hek te staan. Achter ons brulde de man dat we maar snel de politie moesten bellen. Dus ik de auto uit en met veel omhaal mijn telefoon uit de tas gehaald. Alleen, ja dat wist die man niet, ik had geen idee welk nummer ik zou moeten bellen, want voor 112 vond ik dit nou niet erg genoeg. En hoewel de man nog steeds schreeuwde dat hij niemand meer van zijn terrein liet gaan, ging hij wel het hek open doen. Een mevrouw uit de kantfabriek trachtte nog te sussen en te bemiddelen, maar nee, hij wilde een gesprek met de directie en hij eiste…. Ja wat eigenlijk. Ik heb het niet afgewacht en ben snel achter de twee andere auto’s de weg opgereden. De verdere weg naar huis ging verder zonder enig spectaculair feit, gelukkig. Maar wat was die meneer boos, zeg. Ik hoop dat hij inmiddels wat gekalmeerd is, want anders gaat hij een slechte nacht tegemoet.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Advertenties

Geen reacties to “Schitterend geplooid”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: