decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Zo jammer!

Ons altijd gezellige dorp is inmiddels compleet in beslag genomen door alle vakantiegangers. Op zich heb ik daar geen bezwaar tegen, verre van dat. Het brengt reuring en gezelligheid. Alleen, die weggebruikers….. oei oei oei, daar staat mijn hart af en toe van stil.

Zo fiets ik maandag naar de fysiotherapeut. Dan kom ik langs twee scholen waar je zo wie zo al goed uit moet kijken, want ook ouders kunnen gevaarlijk capriolen uithalen als hun kind op tijd in de klas moet zijn. Dan een klein stukje rechtdoor en rechtsaf het fietspad op. Midden op dit korte fietspad staat een dame die de pensioengerechtigde leeftijd al ver overschreden heeft. Haar korte lange broek zit opgestroopt, haar shirtje zich scheef en omhoog, haar petje staat een beetje scheef, net als het stuur van haar fiets. Ze heeft niet in de gaten dat ik er aan kom en houdt daarom het hele fietspad bezet omdat de fiets zelf ook niet bepaald recht staat. Ik stap rustig af en kijk of ik kan helpen. Als ik die vraag willen stellen roept net haar man (of wat het ook van haar mag zijn) dat ze op moet schieten. ze raakt nog meer in de stress en met rode wangen van de inspanning lukt het haar om toch weer op de fiets te komen. Ze wil zo de weg oprijden. Dan zeg ik toch maar even dat het fietspad daar, en ik wijs het aan, beter is om te gaan fietsen. Ze kijkt me echt aan van mens, waar bemoei je je mee. Als ik op de weg wil fietsen doe ik dat. Sorry hoor dat ik wat gezegd heb. Ze fiets achter haar man aan, juist, over de weg zelf. Zo jammer.

Dinsdag is marktdag. Vakantiegangers alom, gezellig! Nou ja, dat is te zeggen….. Als ze niet rijen dik over de weg lopen en de stoep leeg laten liggen. Ook daar is nog mee te leven. Maar als een vakantieganger een leeg plekje ziet op de parkeerplaats bij de winkels en je dan bijna plat rijdt, wordt het toch weer wat minder, met al die gezellige gasten. Als hij gelijk daarna uitstapt hoor ik in onvervalst Amsterdams dat hij bang was dat een ander op die plek zou gaan staan. Ja, en dan lap je alle verkeersregels aan je laars en rij je dwars over alles heen? Op de hoek bij de bakker moet ik even wachten. Het is druk in de stationsstraat. Auto’s die te pas en te onpas stil blijven staan zoekende naar, ik denk, een parkeerplekje. Half de straat oversteken en dan zien dat ze daar niet mogen parkeren tenzij ze bij de bankinstelling zelf moeten zijn. Zo jammer. Maar in plaats van op het verkeer te letten, rijden ze zo weer verder. Getoeter en gebel van alle kanten en een man roept hard dat ze op moeten letten. Ach, ze hebben toch vakantie!

Donderdagmorgen. Weer ben ik vroeg het dorp in om wat boodschappen te doen. Het is nog lekker rustig en je kunt je goed door het dorp bewegen. De winkelstraat is gevuld met een paar mededorpsbewoners, duidelijk te merken. Zo tegen een uur of negen zijn er toch ook al een paar vakantiegangers te bespeuren, nog geen uur later is het al druk. Maar nog even terug naar het vroege tijdstip. Bij de Plus zitten twee jongeren op het muurtje te roken en tussen hen in staan twee blikjes. Nee, geen frisdrank, maar wel bier. Nu al. De taal die ze uitkramen klinkt ook meer van de grote stad want ze vinden het hier maar een bekrompen bende. Zo jammer.

Ondanks alle vrije plekken zijn er toch twee bestuurders aan het bakkeleien over een parkeerplaats. Man, kijk eens wat een ruimte er nog is. Goed je moet misschien twee stappen meer lopen, nou en? Je hebt toch vakantie? En ging het nou om de enige invalide-parkeerplek en had je allebei een kaart, oké, dan kan ik me er nog iets bij voorstellen, maar bij al die lege plekken absoluut niet. Zo jammer!

Gisteravond kroop ik nog even achter de naaimachine. Heerlijk alle ramen open en de wind waaide er heerlijk doorheen. Door het openstaande raam zie ik een heteluchtballon langs drijven met een behoorlijke vaart. Als ik mee zou gaan, met de nadruk op als, zou hij voor mij best wat langzamer mogen vliegen. Als je zo snel gaat zal je vast niet zo veel kunnen zien, denk ik, en dat is dan zo jammer!

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Ik begin met het plakken van het olifantenblok.  Ook al zo’n leuk blok aan het worden. Zo jammer 🙂 (maar dan jok ik).

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Na al het plakken ga ik verder met alles vast te zigzaggen. Dat lukt in het begin prima. Maar tegen half elf heeft de machine er geen zin meer in, lijkt het wel. De spoel is leeg en ik vervang hem door het laatste vol gespoelde witte exemplaar. De gele bovendraad komt vast te zitten. Het lukt me nog het geheel heel uit de machine te krijgen. Wat nu dan toch? De bovendraad opnieuw ingeregen en gespannen. Weer proberen, gelukkig op een proeflapje. En wederom loopt de boel vast. Zou de machine oververhit raken op een heerlijke warme avond? Wat ik ook probeer er komt geen fatsoenlijke steek meer tevoorschijn. zo jammer!

Na de lunch ga ik maar weer proberen of hij wil werken. Want deze beer wil toch ook wel graag zijn gele randje af krijgen.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Anders is het ook ZO JAMMER! want dan moet ik terug naar de naaimachineverkoper en dat wordt zeker dan pas volgende week…. Dus nu maar duimen dat het gewoon de warmte was en dat er niets stuk is gegaan.

 

 

Advertenties

2 Reacties to “Zo jammer!”

  1. Misschien moeten we zelf ook op vakantie!! Naar een plek waar het minder druk is….maar dan moeten we wel goed zoeken!!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: