decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Home Sweet Home

Wat hebben we heerlijk geslapen vannacht. Geen geweervuur, geen kanonnengebulder, geen laag overvliegende straaljagers en, nog beter, geen zoemende en prikkende muggen. We waren gisteren al vroeg het park weer af. Tussen half negen en negen uur kwamen ze controleren of we wel goed schoongemaakt hadden en of alles nog heel was. We begrijpen nu ook waarom het één en ander niet klopte. We hadden alles in de auto, de boel was gesopt en gezogen en Linda was de laatste stukjes vloer aan het dweilen toen een mevrouw op een fiets vroeg of we al klaar waren. Toen ik zei dat Linda de laatste slaapkamer en de hal nog moest zei ze dat ze dan nu wel kwam controleren. Ze stapte door het net gedweilde stuk de huiskamer binnen, trok de magnetron open en beweerde dat we die nog schoon moesten maken. Nu hadden wij dat ding gelijk al in de schuur gezet en dus niet gebruikt, maar alla, doek erover en de druppel was verdwenen. De servieskast werd open gedaan en eigenlijk ook gelijk weer dicht. Er ging een slaapkamerdeur open en gelijk weer dicht. Waarschijnlijk werd even gecontroleerd of de kluis open stond, want die mocht niet dicht zitten. Hebben we ook niet gebruikt, want we hadden niet echt wat van geldwaarde mee. Makkie! Ik mocht even een handtekening zetten dat alles goed bevonden was en weg was de dame weer. Klachten en ongemakken, zoals de lekkende toiletpot, moesten we zo maar bij de receptie melden, niet bij haar. Ondertussen was Linda klaar, hebben we nog even geplast en we zijn naar de receptie gereden om de sleutelkaart in te leveren. Tot onze grote verbazing was de tent gesloten en kon het kaartje door de brievenbus gegooid worden. Tja, dan is het jammer en melden we maar niets.

Op de weg was het vrij rustig. (al moet je wel goed opletten, want al die gekken die zitten te bellen of … met hun mobiel zijn een gevaar op de weg) We hebben dan ook luidkeels de stukken van Ruth meegezongen die wel al kenden en naar de overige dingen goed geluisterd. Onderweg nog even een bakkie gedaan en nog voor de middag stonden de auto’s afgetankt en wel voor de deur. Dan is het uitpakken, was aanzetten, opruimen en boodschappen doen. Er was echter een klein mannetje dat elke keer eten wil. Deed hij dat eerst netjes om de drie tot vier uur, nu komt hij met een klein uurtje al weer en heeft dan ook echt trek. Linda mag nu bij elke voeding gaan wegen hoe zwaar hij voor het voeden was en na het eten is. Wat is het toch fijn dat weegschalen tot op de gram nauwkeurig kunnen wegen. Want Hollands welvaren was bij de eerste keer al 6.6 kg. Toch is het zo sneu als hij zo om zijn lege maag huilt. alles beweegt en spartelt en ook zijn geluidsvolume neemt in kracht toe. Tot dinsdagmorgen vroeg moet dit even volgehouden worden, dan wordt er verder gekeken of bijvoeding nodig is. Ach gut….. dat duurt nog zo lang….

Wat heel bijzonder is, ik heb van de laatste vakantiedagen helemaal geen foto’s. Carin heeft de molens van de route op de gevoelige plaat gelegd (eigenlijk klopt die tekst niet meer nu alles digitaal gaat, maar vooruit) en in Roermond hebben we lekker gewinkeld en sta ik op de foto, althans als ze gelukt zijn. Maar die heb ik zelf nog niet, dus kan ik die ook niet laten zien.

In de vakantie ben ik wel aan een klein borduurwerkje begonnen. Al voor de kerst. Eerst alles uittellen, kleurtjes uitzoeken en dan komt er een tekstregel te staan met een plaatje. Het is een patroontje uit Cross country Stitching, de uitgave van december 2012. Hark de herald angels sing glory to the newborn King. Kijk, dit is al gedaan….

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Ik had ook wel een breiwerkje mee, natuurlijk, maar niet het patroon. Dus er staan wel zo’n dertig steken op de naald maar dat is dan ook alles. Ik moet weer even kijken hoe je de patentsteek breien moet. Zo ongeveer weet ik het wel, maar de eerste naald niet meer…. Ach, gelukkig heeft Ryan de das morgen ook nog niet nodig, hoop ik. Want dan wordt het wel heel erg koud gelijk. Volgens een meneer, met wie ik in Stevensweert een poosje heb staan praten, wordt het wel een koude winter. Dit omdat de walnoten zo talrijk aan de boom zitten. Als dat gebeurt volgt er, volgens hem dan, altijd een strenge winter. Dus zoek de warme truien dan maar vast op. Sneeuwschuiver klaar en de slotontdooier bij de hand…. We gaan het wel merken.

 

Advertenties

Geen reacties to “Home Sweet Home”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: