decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Waar lijkt het op?

Het lijkt wel op werken. Vanaf vanmorgen half zeven ben ik bezig de diverse administratieve rompslomp rond de verschillende commissies te verwerken. Zo heb ik voor de huiscatechese alle stukjes voor het boekje geschreven die ik moest schrijven. Ook het ‘Wat te doen’ blad is klaar en daar kan een ieder mee aan het werk. De nodige mensen zijn gemaild, wat voorwerk voor de veiling gedaan en zo heb ik de eerste commissie van het lijstje geschrapt. Ook voor het werk van de scriba lagen de nodige mailtjes en veranderingen te wachten. Notulen aangepast zoals gevraagd, agenda’s gemaakt, mailtjes verzonden en weer kon er een kerkelijke activiteit van het lijstje worden geschrapt. En voor je het weet is het al half vijf.

Weer is het geen middagje achter de naaimachine geworden. Weer wacht mijn borduurwerkje vol smart op het volgende kleurtje. Toch schiet dat werkje al aardig op. Nog één koning of wijze volgens patroon en dan maak ik er zelf nog een derde koning bij en een schaapje, of misschien wel twee schaapjes. Ik heb tijdens de lunchpauze wel alvast de kleurtjes voor de tweede koning uitgezocht. Dat gaat bij daglicht altijd beter dan bij de lamp. En het begint een steeds leuker tafereeltje te worden. Nog even geduld, als het klaar is show ik het aan jullie. Maar omdat borduren ook met steekjes gaat, lijkt het erop dat ik elke dag toch wel een aantal steekjes maak. Als ik heel eerlijk ben, had ik toch niet achter de naaimachine plaats kunnen nemen. Mijn lijf rept zich sinds het middaguur heen en weer tussen computer en toilet. En dat gaat ook altijd beter als je dichtbij zit aan de kamertafel dan dat je steeds trap op trap af moet rennen. En eerlijk is eerlijk, ook vrijwilligerswerk  moet af. Maar dit lijkt wel op echt werken. Nog erger: Het lijkt wel op een echte werkdag. En dat op zondag 🙂

Deze week heb ik ook elke dag kunnen genieten van een klein mannetje dat toevallig mijn kleinzoon is. We bedachten ons deze week ook dat het voor het kind wel eens knap lastig kon zijn om te weten wie er nu tegen hem aan het praten is. Dat naar aanleiding van een telefoongesprekje wat voor mij was maar door Linda werd aangenomen. Onze stemmen schijnen heel erg op elkaar te lijken, en daar schijnt Carin ook nog eens aan mee te doen. Hoe lastig wil je het een kind dan maken? Dat lijkt wel op plagen, maar dat is het echt niet.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Is het geen stoer mannetje in zijn gele shirt van Oma Ria? Stoer was het ook toen hij op mijn bed lag en zo maar per ongeluk van zijn rug, via zijn zij, naar zijn buik draaide. Dat was wel even schrikken. En het lijkt dan wel net echt, maar mijn matras heeft hem een ‘zetje’ gegeven. Dit doet hij niet zelf hoor. Zo snel gaat het nou ook weer niet. We zijn er ook achter dat hij echt alleen huilt als er iets aan de hand is. Maar ja, soms is het wel gissen wat dat dan moet zijn. Hij houdt zeker niet van een vieze luier. En van op tijd eten heeft hij ook nog niet gehoord. De ene keer wil hij na drie uurtjes de fles, dan weer zit er zeker vier uurtjes of meer tussen en heel soms komt hij na twee uurtjes al dat hij honger heeft. Meteen na de fles is boeren geen optie. Dat komt ook pas veel later. Als hij dan kikt pakken we hem ook even op om die boer op een stoel te zetten. Want hij boert als een volwassen kerel.  Morgen krijgt hij zijn eerste prik…. het is dat dat ‘moet’, maar leuk is anders. Morgen mag hij ook naar de fysio, want aankleden is niet zijn favoriete bezigheid. Als je dan zijn armpjes in de romper of in het shirt wil doen, huilt hij zo zielig. Dus daar wordt nog even naar gekeken. Verder is het een tevreden ventje dat heerlijk tegen je aan het babbelen is op zijn manier. Het lijkt wel een echte kletskous te worden. Van wie zou hij dat hebben 🙂 En hij kan ook zo lief kraaien.

De hele middag heb ik de tv aanstaan voor het wielrennen. Wat een slecht weer is het in Italië. Dan ben ik toch wel heel blij met het zonnetje. Hoewel de wind wel heel kil en koud op de voorkant van mijn huis staat. Wel goed voor de schuurdeur. Zo kan hij goed drogen, want ik heb dat draaiende ding gisteren maar eens in de verf gezet. Alleen de verf en de kwast die ik van BOB kreeg vond ik nou niet het beste van het beste. Ach, een gegeven paard…. In het voorjaar de deur maar weer goed schuren en opnieuw in de verf zetten. Zo kan het de winter door en dat is even het belangrijkste.

Deze week ben ik ook gezellig met JK op stap geweest en samen hebben we het prachtige beeld bij HM en WG gebracht. Ik hoop dat ze er een mooi plekje voor gevonden hebben. Vast wel.

Voor hen die nieuwsgierig waren naar het beeld, bij deze de foto ervan. (had ik dat ook niet beloofd, ooit?)

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

In het echt is het veel mooier dan het zo op de foto lijkt. Volgens mij waren ze er ook erg blij mee…. gelukkig.

 

 

Advertenties

Geen reacties to “Waar lijkt het op?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: