decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Supervoices 2013

Als je me donderdag gevraagd zou hebben of ik zaterdag een hele dag zou kunnen zingen had ik gelijk NEE! geroepen. Zelfs vrijdag twijfelde ik daar nog in grote mate aan. Ach, Linda was achter de hand, dus als het echt niet zou gaan….

Gistermorgen zat dat tikje er nog in, klonk het allemaal licht hees en deed mijn tong nog zeer (zo noem ik het maar, het gevoel is niet echt uit te leggen) Ik ga lekker mee en zie wel waar het schip strand. Dus gingen we, Carin en ik,  tien over acht (pas) op weg naar Nijmegen. Het regende en het was rommelig druk op de weg. En als er al eens ergens een groene zoom is, dan tref ik het altijd dat de tussenliggende verkeerslichten op rood springen. Ja echt, ondanks het feit dat ik me netjes aan de opgegeven snelheid houd (niet te hard en niet te langzaam :)).

Toch stonden we keurig op tijd voor de Vereniging en iets later aankomen heeft ook zo zijn voordelen, je staat niet met z’n allen voor een dichte deur te wachten. Johan had keurig twee plekjes voor ons gereserveerd. Alleen, die plekjes konden het bij lange na niet halen bij de plekjes van vorig jaar. Vooraan bij de balustrade, uitzicht en beenruimte. Ach, je kunt niet alles hebben. We zaten rondom in de nieuwelingen. Drie jonge meiden voor ons. Een stel oudere dames naast ons. Achter ons was met een groep met daarbij een nieuweling.  Omdat je onderweg voorzichtig inzingt, was de stem al wel een beetje warm.   En echt erg, ik heb op de heenweg  pas voor het eerst met de totaal cd meegezongen en dat ging niet vlekkeloos moet ik eerlijk toegeven. Oef ! Dat beloofd wat voor vandaag.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

De hele dag was het geluid niet best. Vooral de mensen die op het podium zaten hadden daar last van. Er zaten vier stemgroepen in de zaal en twee op het podium zodat je naar elkaar kon toezingen en elkaar kon horen. Tja, voor mij had dit niet gehoeven. Je hoorde ze niet en alle flitslampjes en opnamelichten van de telefoons waren heel hinderlijk om tegenin te kijken. John

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

staat ook altijd heel enthousiast te springen en te doen dus dan krijg je een soort knipperlichteffect. Het meisje voor me hield goed rekening met het feit dat ik er achter zat, overdag dan, maar toch heb je elke keer de map voor je neus omdat het echt niet anders kan.  En dat bemoeilijkt het zien van de dirigent behoorlijk. Ik vermoed dat deze opstelling ook heel veel van zijn energie vergde, want het is niet makkelijk om in het rond aan te moeten geven wanneer een groep moet beginnen, denk ik maar zo. Dus alle bewondering  voor hem dat het ’s avonds zo goed klonk. Want we hebben niet de meest makkelijke liedjes. ‘Ik neem je mee’ in deze versie is veel invallen en aanvullen. De zanger deed het liedje heel leuk. Caravan of love werd met de hele artiestengroep gezongen. Maar ook de koornummers zelf is heel lastig om aan te geven.

Een echt kippenvel moment was de avonduitvoering van Concrest of Paradise. Werkelijk kippenvel. Halverwege hield de muziek er (weer eens) mee op. Oppakken en verder zingen. Tegen het eind viel het geluid weer weg en hebben we het a capella uitgezongen. Ik krijg nog kippenvel als ik er aan terug denk. Wat mooi was dat. Ik hoop zo dat er nu twee versies van op de cd komen. Eentje met muziek van de middagherhaling en deze van de avond…. duimen jullie daarvoor mee :)?

Dit jaar zongen we voor de hartstichting. Als je dan na je diner terugkomt is bijna iedereen voorzien van lichtjes en glitterspullen. Er liepen er dit jaar ook meer rond die zich verkleed hadden als , ja  wat zouden ze zijn geweest….? Sterrenprinsessen? Nimfen?  en meer uitgedoste dames. De verkleedde heer heb ik dit jaar niet gezien. Er waren sowieso weinig mannen. maar zij die er waren hebben voor tien gezongen, goed stel zo samen.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Rechts op de foto, op het podium,  stonden zo’n veertig lage stemmen te zingen. Niet alleen heren, er zaten ook dames tussen, net als tussen de damesgroepen een paar heren zaten. De opkomst was dit jaar ook niet zo als andere jaren. Het allereerste jaar, in de Doelen in Rotterdam, zongen er wel 2000 mensen mee, dat liep langzaam terug naar 1500 maar als er dit jaar 800 mensen waren (ik doe schattingen hoor) dan was het veel.

Onder het eten hebben we dat ook samen eens zitten evalueren. We missen Robert Besselaar overdag (en ’s avonds een klein beetje omdat Manuel het ook fantastisch aan elkaar praat). Er waren dan ook meer solo’s van artiesten. Zingen met Petra Berger. Die groep mensen uit Friesland staat ook nog goed in mijn herinnering, bijvoorbeeld. Of Robert zong iets wat je kippenvel bezorgde of… Maar gisteren was er maar één solo. Een prachtig lied van William Wixley

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

over mensenrechten. Dat maakt het al minder aantrekkelijk. Oh niet dat lied hoor, dat was echt mooi (leuke vent ook),  maar zo weinig medewerking van anderen bedoel ik natuurlijk.  Het is best prijzig om mee te zingen. Het scheelt als je je dit wekend opgeeft wel vijf euro.. maar toch. Daar komt je vervoer nog bij. Je kopje koffie of thee (twee euro voor een klein kopje en er zit niet eens een koekje bij, niet dat ik dat dan opeet, maar om even aan te geven hoe karig dit is). En ook je eten ’s avonds telt mee. Natuurlijk kun je op zelf meegebrachte boterhammetjes een eind komen, maar als je dan zo’n heerlijk vleesgerecht op je bord hebt gehad als wij gisteren, dan zing je ’s avonds toch een stuk lekkerder. Het geeft weer even nieuwe energie. En van die vijf- zeshonderd mensen minder moet wel de zaal betaald worden, het geluid en de lichten moeten betaald, de artiesten, de zangcoach enz enz. Dus ja, dan blijft er geen geld over voor extra’s, dat snapt iedereen. Maar je mist het wel. Het voelde allemaal wat vlakker, minder enthousiast.

De uitvoering, gisteravond, was wel goed. Heerlijk gezongen, enthousiaste mensen, heel veel verlichte hartjes van de Hartstichting. Dat was een heel goede zet van ze. Iedereen kon voor een euro een lampje kopen en daarmee steunde je het goede doel al. Ze hadden nog meer dingen mee zoals T-shirtjes. En daar zag je ze die avond dan ook veel mee lopen. Maar ik vermoed dat er in de zaal geen mens heeft gezeten zonder (knipperend) brandend hartje.  De mevrouw van de Hartstichting had een meneer meegenomen die een mooi lied zong naar aanleiding van het overlijden van zijn kindje aan een hartziekte toen het nog maar 23 weken in de buik van zijn moeder zat. Zeer aangrijpend liedje.

Al met al hebben we een heerlijke dag gezongen. Ja echt, ik heb het de hele dag gered. Alleen tegen de tijd dat we bijna thuis waren ging het meezingen met de cd van Ruth iets moeizamer…. de rek was er uit…. de stembanden hadden rust nodig. En die heb ik ze dan ook maar gegeven….. sssstttt…..

Advertenties

Geen reacties to “Supervoices 2013”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: