decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Het lijkt wel….

Heb jij dat gevoel ook wel eens dat het lijkt of je alleen maar zwangere vrouwen ziet als je zelf zwanger bent, of je kind of… De hele wereld lijkt dan wel met een dikke buik te lopen. Maar ook als je zo graag zwanger zou willen worden lijkt het wel of er niets anders dan dikbollige vrouwen langs komen.

Of, zoals nu, je ziet bijna overal baby’s. Je gaat gelijk vergelijken met Ryan. Zou die baby ongeveer even oud zijn? Zou hij of zij dat ook al doen dan? Of kan die baby al iets wat die kleine man nog niet kan. Best mogelijk want de ene baby praat eerder dan het loopt of omgekeerd of…. En het is zo heerlijk dat ze alles op hun eigen tijd doen.

Maar het lijkt er ook wel op dat ik niet aan mijn boxkleden mag werken. Neem nou dinsdag… We hadden op maandagavond vergadert over de Paasnachtwake. Op dinsdag zette we dat met een paar mensen nog even voort. Dan heb je er een nachtje over geslapen en dan blijkt dat je er toch nog even verder op moet borduren. En dat is een heel ander borduren dan werken aan het boxkleed.

Woensdagmorgen, telefoon. Wil je me alsjeblieft even komen helpen met Ruth. Even nakijken of we alles hebben voor vanavond. En wat doe je dan? Je gaat helpen het patroon in de scènes goed te leggen. Leuk patroon, absoluut. Maar weer geen steek aan het boxkleed gewerkt.

Donderdag was een gezellige dag, want Carin had onverwacht een dagje vrij en bleef gezellig een nachtje extra slapen. En dan is het al weer vrijdag. Samen met Linda plaatjes uitgezocht voor de ontbrekende blokken. Want het boxkleed moet iets groter worden dan in de beschrijving stond aangegeven. Dan werk je er tenminste wel aan.

Zaterdag: ’s morgens eerst naar den Dolder, waar het bij Marina’s Quiltcorner open dag is. Leuk! Hoewel ik er echt al meer geweest ben, ik blijf knokken met de deur houden. Voor hun ook lastig, zo’n klemmende deur, maar ik heb niet gemerkt dat die deur ook maar iemand tegen heeft gehouden om binnen te komen. Logisch, want er heerste een gezellige drukte. En het is altijd leuk om daar even deel van uit te maken. Eerst maar even doen waar ik echt voor kwam. Stofjes voor het middenstuk. Al snel had ik twee rollen gevonden die daarvoor in aanmerking kwamen. Toen eens even achterin alle werkstukken bewonderd. Je leest op Facebook de vorderingen er over en echt, in het echt is de quilt veel mooier nog dan op de foto’s. Prachtige kleuren en ook zo leuk dat er een variatie naast hangt. Er hangen echt mooie dingen. Op een tafel, helemaal achterin, kon je cursusmateriaal bewonderen. En vooral de cursusochtend van de labels trekt me wel. Want zeg nou zelf, zonder label is de quilt niet af. Maar ik heb er nog geen één hangen waar de label al op zit. Ze staan al wel getekend op mijn computer, ergens, maar daar schiet je weinig mee op. Dus ik denk dat ik me daar maar snel voor ga opgeven. Nog even de agenda trekken om te kijken of ik dan ook kan, want het valt wel in de drukste tijd van de musical.

Oh, je wilt nog even graag zien wat ik voor lapjes gekocht hebt? Kan hoor. Kijk…

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

dat groene lapje is voor de wei, dat gele lapje voor de lucht, het groen met de hartjes is voor de boom (of bomen :)) en het blauw voor het broekje van de boer. Het kleurt prachtig bij het groene boerenbontje van enkele blokken.

Na het ritje den Dolder nog even snel boodschappen gedaan, een broodje gegeten en net als ik naar boven wil gaan om de lapjes om te zetten in blokken gaat de voordeur van slot en komt Linda binnen…..” ik kom hier even schuilen!”

Ze zet Ryan neer en rent weer naar buiten. De vraagtekens moeten van mijn gezicht af te halen zijn geweest. Schuilen? Waarvoor? Die akelige telefoonmaatschappij heeft iets nieuws bedacht? Of is het daar wild west taferelen? Of…. echt geen idee. Ik leg mijn lapjes maar weer neer op de tafel. Ryan zit mij nou echt aan te kijken van, snap jij dat nou, oma, wordt ik ineens meegenomen terwijl ik net lekker in mijn bedje lag. Dat doet ze anders nooit!

Al kuchend komt Linda weer binnen. Joh, doe eerst eens even rustig en vertel…. waarvoor moet jij op de vlucht? Nou het zit zo!

“Ik moest de flessen van Ryan uitkoken. Dus netjes opgezet in een pan water en toen ben ik naar de computer gelopen. Heb het inmiddels gevonden snoertje er tussen gezet en ben gelijk gaan kijken of de computer nu wel werkt. En ja hoor. Dus gelijk  even kijken of dit er opstaat, of dat nog werkt en zo wordt het ongemerkt later. Ineens gaat in de kamer het brandalarm af (wat een mazzel dat ze dat heeft hangen) en ik ren naar binnen. Staan mijn flessen droog te koken. Dikke rookwolken vullen de kamer. Snel het gas uitgedraaid en de pan op een andere pit gezet. Maar als de deksel eraf glijdt dan is er nog meer rook en de trieste aanblik van stuk gekookte flessen, spenen en doppen. Alles is één vieze brij op de bodem van de pan. Snel de deksel er weer op gedaan. De afzuigkap hoog gezet en de deur open gegooid. En stinken mam, niet te houden. Ik heb alles open gezet maar het is echt vreeslijk. Dus heb ik Ryan weer uit zijn bed gehaald en ben ik hier naar toe gevlucht.”

Gelukkig, geen boeven of inbrekers of… Eerst de kleine man maar eens uit zijn jas geplukt. Die was inmiddels klaar wakker. Linda was wel zo slim geweest gelijk nieuwe flessen te gaan halen. Wil jij die uitkoken, want ik durf niet meer 🙂

Het kuchje is vervelend. Ook het ademhalen doet zeer. Ze heeft ook best wel veel rook ingeademd. Dus… de dokterspost even gebeld wat daar aan te doen. Via de telefoon is het moeilijk te beoordelen, komt u maar even. En daar zit je dan. Linda weer af door de voordeur. Een jongetje dat niet meer aan slapen maar aan eten denkt en een paar mooie lapjes die op de tafel liggen. Dat wordt vandaag geen kat of geitje meer naaien.

Na wat drinken Ryan nog even in zijn bedje gelegd. Maar slapen, ho maar! Ondertussen kwam Linda weer terug. Valt allemaal reuze mee, dat kuchje blijft nog wel even maar het is beter het er uit te hoesten. De longen klinken schoon. Pffft… hele geruststelling.

Maar ja, dan wat? Ze gaat nog even op mijn fiets bij haar huisje kijken. De pan had ze op het gasfornuis laten staan. Zet die eerst maar eens buiten, dat scheelt al een heleboel stank. De afzuiger moet je nu ook maar uit gaan zetten want als je er niet bij bent en hij vliegt in brand ben je meer kwijt dan alleen een pan en een aantal flessen. In de keuken staat nog een pan met eten. Die neemt ze dan ook mee. Ah, dat is voordeel, lekker makkelijk een keertje zelf niet koken :).

Van blokken maken komt die middag niets meer. Dus nestel ik me op mijn stoel, zet het schaatsen aan en blader ondertussen in mijn nieuwe boek….

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

 

Wat een schat van een poppetje is dat. En natuurlijk staat er meer leuks in het boek. Dan teken ik maar vast alle onderdelen beneden, dan is dat ook vast gebeurt. Scheelt weer.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Alles ligt nu keurig getekend klaar om vandaag verder verwerkt te worden…. althans…. dat is de bedoeling. Benieuwd of het ook daadwerkelijk blokken gaan worden of dat er weer iets tussenkomt. Het is zondag, je weet nooit wie of wat er nog langskomt…. 🙂

 

 

 

 

Advertenties

Geen reacties to “Het lijkt wel….”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: