decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Daar ben ik weer…

Lieve lezers, ik zal niet meer beloven trouw mijn blog bij te houden. Ik heb de afgelopen maand ontdekt dat het niet iets is dat ik tussen neus en lippen door wel even doe. De musical Ruth heeft de laatste weken heel veel tijd in beslag genomen. Veel geregel, veel gedoe er om heen. En…. Kleding maken. Toen bleek ook dat het niet dat was wat ik voor ogen had, dus nog een keer kleding maken. Rokjes voor de kinderen zijn zo gemaakt. Ook de sjaals is het zomen en klaar. Maar de jurken en jassen hadden toch wel meer voeten in de aarde. Helemaal omdat ik bij twee personen de maat iets veeeeeel te ruimberekend had. Gelukkig hoefde ik dat naaien niet alleen te doen, Magda, Marri, Lucré en Linda hebben mee gedacht en gemaakt.

Toch is kleding maken altijd heel spannend. Want wat je voor ogen hebt kan in de praktijk dus heel ander uitvallen. Dat was ook het geval met de overjurk van Orpa. Door ons low-budget probeer je met oude materialen nieuwe te maken. En deze keer viel het oude materiaal absoluut niet. dus moet je naar de markt en kon Carin zelf haar stofje uitkiezen. Dat viel gelukkig 1000x beter uit.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Waar ook heel veel tijd in ging zitten was de hoedjes. In scène 7 speelt de musical zich af in Moab. En ja, dat moet je laten zien dmv kleding en andere uiterlijkheden. Zo mochten de kleuren vrolijker zijn, daar was geen crisis. Dus ik heb ruim 30 hoedjes zitten maken, allemaal afgezet met een of twee rijen (kerst)kralen. En wat dan heel onverwacht blijkt is dat de kralen prachtig glinsterden in het lamplicht. Alsof er allemaal kleine glitters opgeplakt waren. Heel subtiel maar zo leuk.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Ook de louche verkoper had een hoedje, maar meer met een knipoog naar dan dat het daar structurele mannendracht was. Voor Orpa en
Ruth als weduwe en voor  Ruth als bruid waren er hoedjes met een soort voile eraan.  Je moet wel zorgen dat de gezichten te zien zijn. Bij de zwarte hoedjes heb ik daarom de voile opgetrokken,

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Bij de bruid kon de stof zo achterover geslagen worden toen de bruidegom haar mocht kussen. En het stond prachtig, al zeg ik het zelf.

Nog even een weetje over de hoedjes… 🙂 De meeste zijn gemaakt van oude stropdassen. Ik had van Jikke een hele tas vol gekregen. Daar kun je vast wel eens iets mee doen. Nu wil ik ooit van André zijn stropdassen nog een quilt maken, maar daar wil ik geen andere dassen bij. En twee stropdasquilten, mmmm nee, dat hoeft nou ook weer niet. Dus heb ik alle stropdassen gesloopt, met dikke stevige vlieseline verstevigd, een voering ertegen en zo heb je een hoedje uit een stropdas, Het paste ook maar net hoor, dat wel. Maar meer had ik niet nodig.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

De nieuwe kleding voor Orpa leverde ook een nieuw hoedje op. En een nieuw tasje om de appel en het ei en de lepels in te vervoeren.

Zo heb je een klein beetje kunnen zien waar ik me in de prachtige maartmaand mee bezig heb gehouden.

 

 

Advertenties

Geen reacties to “Daar ben ik weer…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: