decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Acceptatie

Meestal blader ik het blaadje van de UWV Perspectief even vluchtig door om te kijken of ik geen belangrijke mededeling mis en daarna gooi ik het in het oud papier. Nou ja, niet helemaal, want ik lees altijd de achterkant, de column van Vincent Bijlo. Wat staat deze man positief in het leven, maar hij heeft ook altijd wel commentaar op iets. Daar was hij ook voor aangenomen.

Ook deze keer was ik niet echt van plan alle succesverhalen te gaan lezen. Er stroom heel wat water naar de Noordzee voordat je een uitkering krijgt. En, in mijn geval, was dat geld nog maar bijzaak, toen, maar was het meer de domper dat er nergens een fatsoenlijk baantje meer te vinden was wat je met je handicap kon doen. Geen enkel werkgever zit te wachten op iemand die de ene dag heel veel kan en de volgende dag niets. De computer heeft er heel wat aangedragen, eerlijk is eerlijk, maar een koffieautomaat vullen is te doen, alleen niet als zakken koffie al zo’n 10 kg wegen en ze bij de instantie zelf bepaald hebben dat 3 kilo de max is (klein voorbeeldje maar hoor :)) En toen ik de werkgelegenheid wilde stimuleren door een maatje mee te nemen bij het vullen keken ze me aan of ze water  zagen branden. Nee, de mogelijkheid werd gewoon geschrapt. Dus de verhalen uit Perspectief zijn leuk maar gelden zeker niet voor iedereen. En denk dan niet van oh, dat is de kift… nee, zeker niet, ik ben heel blij met iedereen die een succesverhaal heeft. Werken is goed voor de sociale contacten, je hebt een doel en je komt er nog eens uit. En dat gun ik echt iedereen.

Maar deze keer stond er een heel goed verhaal in over accepteren. Diverse deskundige en mensen uit de praktijk geven daar hun verhaal weer en ik ben het direct er mee eens dat vooral de buitenwereld al oordeelt voor ze weten wat er achter zit. Je ziet er goed uit, nergens verband of pleisters, dus gaat het goed met je. Maar o wee als je zegt een slechte dag te hebben, of dat je die morgen bijna je bed niet uit kon komen of… Fijn om te lezen dat veel meer mensen met een ‘handicap’ daar last van blijken te hebben.

Ook de achterpagina, van Vincent, sluit hier naadloos op aan…

IMG_7849

 

Aangezien ik vermoed dat je dit zo moeilijk kunt lezen, ga ik er maar even voor zitten en type het voor je uit: want echt, dit moet je lezen en delen en verder vertellen…. dus nu komt Vincent aan het woord:

Ik was er laatst eens even op uit, dat moet namelijk af en toe, er op uit, om de longen vol te zuigen met de broodnodige zuur- en fijnstof. Ik was naar de natuur om de hoek. Niet dat dat echt natuur is, want wat is nog natuur in dit land. Deze woeste natuur behelst een keurig bosje, met Staatsbosbeheerbomen die zelf hun blad opruimen in de herfst. Maar nu is het lente, de vogels hadden er zin an, ze kwinkeleerden dat het een aard had. Er kwam een voorbijganger voorbij, dat doen voorbijgangers vaak, voorbijkomen. ‘Meneer Bijlo,” zei hij, “goedemorgen. U mist wat, echt. Hoe het zonlicht nu op het jonge groen valt, dat is zo ontroerend, dat kwetsbare nieuwe fragiele leven…” “Ho, voorbijganger” riep ik, mijn stem galmde door het jonge lover, vogels vlogen verschrikt op.”Ho, ik ben er net even lekker op uit zeg. Ik loop net maximaal in het hier en nu te zijn, ik loop mijn situatie te accepteren, en ga  jij me even vertellen wat ik allemaal mis! Ga toch weg man. Zie mij hier staan, voorbijganger, hand in hand met mijn handicap, ik beschouw mijn handicap als een makker die nooit van mijn zijde wijkt, ga jij oreren over het jonge fragiele groen dat ik niet kan zien.” De voorbijganger zet het op een lopen. Ik ging op een bankje in de zon zitten. Eigenlijk, dacht ik, zouden er cursussen acceptatie in handicaps door niet-gehandicapten moeten bestaan. Want het zijn altijd de zogenaamde niet-gehandicapten die de zogenaamde gehandicapten er met hun neus op drukken wat ze allemaal niet kunnen. Het zijn de niet-gehandicapten die mij gehandicapt maken. Ik ben mezelf met alles wat daar wel en niet bij hoort.  Ik zat in de zon en hoorde in de verte een specht zijn timmerwerkzaamheden aan een holle boom verrichten. Er kwam een jogger voorbij, hij hijgde alsof hij stante pede aan de beademing moest. Er gilde een pauw bij de kinderboerderij, een baby huilde, de moeder zong een lief, sussend liedje, en de geur van pannenkoeken woei aan. Zou de voorbijganger dat ruiken, dacht ik. Zou de voorbijganger nu, net als ik, denken: zal ik straks spek nemen, of kaas, of spek-kaas, of spek-kaas-appel? Zou de voorbijganger het jonge groen ook ruiken? Zou hij de lauwe wind langs zijn wangen voelen? Kan hij glimlachen tegen de zon? Weet hij dat het in het leven niet gaat om wat je mist, maar om dat wat je hebt en dat je alleen maar vrede  kunt hebben met de situatie als je vrede hebt met je zelf? Het werd tijd voor een pannenkoek, appel-spek-kaas.

 

 

 

 

Advertenties

Eén reactie to “Acceptatie”

  1. Oeps, laat ik de Perspectief nou heel vaak ongelezen bij het oud papier stoppen , zo ook deze keer….. Jammer, dit had ik wel willen lezen, ben blij dat je de column van Vincent hier geplaatst hebt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: