decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

TT888

In de mailing van Doof! stond een oproep om mee te werken aan het ondertitelen van tv-programma’s voor mensen die doof of slechthorend zijn, of voor hen die het wel fijn vinden als ze de tekst mee kunnen lezen. Het zou vooral gaan om al wat oudere programma’s. Het is een proef dus het duurt maar een paar maanden en je kunt er net zoveel tijd in stoppen als je zelf wilt en kunt.

Er lag al snel een uitnodiging voor een kennismaking in de mailbox. Alleen, achteraf kon ik die zaterdag helemaal niet. Dat was niet erg want het programma waarmee gewerkt wordt is zo spliksplinter nieuw dat het die zaterdag niet eens in werking kon gaan. Dus een nieuwe uitnodiging volgde. Gisteravond kon ik me melden bij het NPO gebouw in Hilversum. Maar het wegennet op het Mediapark is ook zo nieuw dat de Bart de Graaffweg helemaal niet in de Tomtom-routes stond en ook nog niet bij die van de ANWB. Nou ja, Mediapark is goed te vinden. Toch?

Rond half vier ben ik van huis gegaan, eerst even auto wassen (je weet maar nooit wie je tegenkomt 😉 ), toen even naar Zeewolde om een paar lapjes in te slaan bij Hobby Time, bij IKEA maar iets gegeten en toen door naar Hilversum. Daar moest ik om zeven uur zijn en als je dan even voor zessen in Amersfoort-Vathorst wegrijdt moet je dat ruimschoots kunnen halen. Toch?

Het begon al met een flinke rij auto’s op de A1 die in een tergend langzaam tempo richting Amsterdam ging. Gelukkig hoefde ik, volgens de Tomtom dan, niet te ver die A1 af, afslag Soest/Hilversum was voor mij. Toen werd ik over een mooie en ook wel bekende weg naar Hilversum gebracht. Genieten van de prachtig ondergaande zon, van de al verkleurende bladeren, mooi ritje. Maar dan Hilversum. Tjonge jonge jonge, het lijkt wel of het daar altijd helemaal open ligt, dat stratennet. Door de omleiding kom je dan natuurlijk ook niet uit waar je denkt uit te komen, dus heb ik aardig door de stad gedwaald. Ook stomme tom had het inmiddels gehad en kon geen GPS signaal meer vinden. Ja hé, hoor eens, ik ben slecht in het vinden van de juiste weg. Waarom doe je dat nou?

Na een rondje centrum, wat je allemaal wel herkent maar verder geen flauw idee hebt waar je heen moet, kwam ik bij een bekende weg richting ’s Gravenland. Weet je wat ik doe, die volg ik wel want daar aan die weg staat volgens mij een bord met Mediapark. En laat ik dit keer nou eens gelijk de goede kant op gereden zijn. Na een aantal kilometers kwam ik inderdaad het bord tegen. En ja, toen was het appeltje eitje natuurlijk. Nou ja, tot aan het Mediapark zelf dan.

In de uitnodiging stond al dat we ons bij de poort moesten melden en vertellen dat we kwamen voor de bijeenkomst in de Marconizaal. Geen problemen, poort ging open en dan rij je naar binnen. Daar staat een woud aan groene bordjes en ja hoor, onderaan staat NPO. Alleen denk ik ergens een bordje gemist te hebben want ik kwam niet bij de tv uit, nee ik stond bij de NPO radio. En laten ze daar nou net geen teletekst gebruiken, zo jammer, want anders was ik in één keer goed gereden.

Een aardige jongen heeft me geholpen de juiste route te vinden. Daarvoor had hij wel een smartfoon nodig en een beetje kennis van het terrein en, ik weet dat het niet mag, een verkeersovertreding.  Hij stuurde me terug de éénrichtingsweg in want anders kwam ik er voorlopig nog niet. “Ziet u dat rode busje staan? Daar moet u zijn.” Ook voor het personeel is het lastig dat er zoveel straatnamen veranderd zijn, zei hij nog. Tja, en wat doe je dan op een heeeeel stil weggetje? Juist, even goed kijken en dan keren en over de parkeerstrook gewoon een stuk terugrijden. De ingang zat echt een stuk terug, toen zag ik ook pas het groene bord met NPO erop, dat weggetje in en ja hoor, daar was geen rode auto meer maar wel het NPO gebouw. Diepe zucht, want het was inmiddels al vijf voor zeven. En ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar ik heb altijd een gruwelijke hekel aan te laat komen.

De portier was een aardige knul die tig dingen tegelijk kon doen. Ik kreeg een mooie bezoekerspas en na uitleg van de te nemen route ging ik blij het gebouw verder in. Dat moet ik vijf minuten nog wel redden. De draaideur, die daar een heel moeilijk woord heeft, vond ik gelijk. Alleen, zo flauw, ik kwam er maar niet doorheen. Hoe ik de pas ook hield, er verscheen een groen lichtje maar draaien deed de deur absoluut niet. Tja, dan maar weer terug naar de portier. Die lachte wat scheefjes en liep met me mee. Wat blijkt nou, je moet in de draaideur gaan staan en dan je kaart voor de scanner houden, pas dan gaat de deur in werking. Tja, zeg dat er even bij dan, wie bedenkt zoiets nou?

Ook de lift vond ik gelijk. Derde verdieping. Dan gaat u rechts af, daarna nog een keer rechtsaf en dan vind u de Marconizaal. Ja ja, nou ik dus niet. Uit de lift netjes rechts af gegaan kom ik bij een deur die niet open wil met mijn kaart. Moet ik hier ook ergens op gaan staan? Nu liep er een dame aan de andere kant van die deur, die keek me aan maar reageerde verder niet op mijn kloppen. Terug gelopen. En ach, ik ben nu toch al te laat, dan ga ik toch ook eerst maar even plassen. Daarna terug naar de lift, en vlak voor de lift zag ik een kamerdeur open staan. Als ik daar nu eens ga vragen hoe ik in die zaal kom. Bleek dat de zaal te zijn die ik hebben moest.

Arjen en Aukje hadden al het vermoedde dat het op de weg heel druk was en dat het in het gebouw ook niet vlekkeloos ging dus ze waren al lang blij dat ik er was. Er was nog een plekje vrij tussen Hans en Stefan. En aangezien ik gelukkig nog niet de laatste was had ik alle tijd om het formulier van aanwezigheid in te vullen en even een babbeltje met de buurman te maken. En om mijn kopje thee op te drinken. 😉

Wat heb ik gisteravond nog meer bewondering gekregen voor de mensen die alle programma’s ondertitelen. Vooral als dat live gebeurt. Je zal dat moeten doen als Mattijs van Nieuwkerk zijn verhaal af ratelt. Want wat praat die man snel. Tijdens het voorstelrondje hoor je waarom mensen aan deze pilot meedoen. Meestal omdat ze zelf dove mensen in hun omgeving hebben, variërend van man en kinderen tot ouders of kleinkind.

Ik zal jullie niet vermoeien met alle technische uitleg. Ook niet met een papier vol sneltoetsen. Daar hoef je toch niet mee te werken. Maar het programma is nog zo nieuw dat we waarschijnlijk nog wel tegen een paarschoonheid foutjes aan zullen lopen. Het is alleen nu nog de vraag of mijn computer hier thuis het aankan. Er moet Windows 7 opzitten en nog een programma. Dat laatste kan ik zo van internet afhalen als het er niet op zit. Die instructie hebben we allemaal mee gekregen. En wat ook heel prettig was, er stond voor ons allemaal een computer klaar met daaraan een koptelefoon, dus we konden gelijk oefenen. Dan kom je achter een heleboel kleine weetjes. Zo schrijf je geen één maar EEN. Trema’s en streepjes kunnen ook niet, nog niet. Daar wordt wel aan gewerkt maar dat schijnt nog niet mee te vallen dat goed ondertiteld te krijgen. We hoeven nu alleen nog maar de kale tekst te doen. Een spraakcomputer heeft al een aantal zinnen gezet en wat dat ding niet heeft herkend wordt met een X aangegeven. Dan mogen wij dat invullen. Maar die spraakcomputer heeft ook gehoor problemen want soms hoort hij dingen die niet gezegd zijn of maakt hij er zelf wel een (rare) zin van. We mochten eerst oefenen op een stukje uit ‘Van God los’. De presentator en de voice-over ging redelijk goed. Maar die man die wel even in plat Amsterdams vertelde over zijn kerk werd een beetje moeilijker. Vooral ook omdat je nog naar alle knopen zoekt. Daarvoor hebben we ook een blad met sneltoetsen gekregen. En dat blijkt toch beter te werken dan gedacht 🙂 Na nog een bak thee, een flesje frisdrank en lekkere hapjes gingen we met de tweede test aan de gang. Een reportage over Mark Rutte. Wat de stemcomputer daar af en toe van maakte, niet te geloven. Dus dat was best leuk om te doen. Ik denk, dat als je thuis achter je computer zit, het een stuk rustiger is om te werken en geconcentreerd te blijven. Je moet dit ook niet gelijk te lang willen gaan doen want dan maak je geheid fouten.

Na nog een rondje vragen en opmerkingen mochten we nog mee naar de verdieping waar men net aan het werk was met het ondertitelen van het tien uur journaal. We kregen uitleg en weet je dat alle uitzendingen al iets eerder beginnen dan dat wij ze zien? Er zit een vertraging van een halve tot hele minuut op om alles ondertiteld te krijgen. In een kamertje zat iemand de gesproken tekst gelijk na te zeggen in een ‘computer’. Die persoon moet dan ook gelijk de tekst controleren. Het zou heel fijn zijn als dat door meerdere mensen gedaan zou kunnen worden maar helaas ontbreekt daar het geld voor. En nu snap ik ook dat in alle snelheid er wel eens een typefout ontstaat. Het zij ze vergeven, grapje!

Na dit stilte moment hebben we in de hal nog even na staan praten en zijn toen allemaal huiswaarts gekeerd. Een hele ervaring rijker. De terugweg ging aanmerkelijk vlotter dan de heenweg. Gewoon de borden volgen :). En dan ga ik straks maar eens kijken of mijn computer in kan loggen op het systeem. En welk programma zou ik mogen ondertitelen? Zeg eens AAAA, of Medisch Centrum West of Farce Majeur of…….. spannend 🙂

PS straks, over een week of twee, drie, is het te zien op NPO-Best.

Maar eerst moet ik de uitnodigingen op tijd bij het Kerkelijk Bureau hebben (bleek op donderdag nu dicht te zijn, balen) en  naar de tandarts….

 

Advertenties

Geen reacties to “TT888”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: