decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

het harde leven van een stalen ros :)

Hé hallo, ik vind het leuk om jullie eerst iets te vertellen over mijn soortgenoten. Er zijn in Nederland namelijk 19 miljoen bruikbare fietsen. 84 procent van de Nederlandse schuren bevat wel één of meer soortgenoten van me. En ik moet zeggen, ook ik heb een maatje bij mij in de schuur staan. De beschikbare vloerruimte moeten we samen delen en als je al zo lang samen in een kleine ruimte staat dan heb je geen geheimen meer voor elkaar. Het is wel zo dat ik wat vaker gebruikt wordt dan mijn maatje. Die fietst maar incidenteel door dit mooie dorp. Ach, dan heb ik haar weer wat te vertellen.

Zelf heb ik ook dagen ongebruikt in dat kleine schuurtje gestaan. Want ja, de schuurtjes hier in Nederland zijn niet zo ruim bemeten en als je de ruimte dan ook nog met kasten en een soortgenoot deelt blijft er niet veel plek over. Zo is er ook nog een ding op vier wielen bijgekomen, wandelwagen genaamd. Die deelt natuurlijk ook mee in de beschikbare ruimte. Nee, echt, ik heb een echt fietsenleven, zucht.

Tegenwoordig maakt het vrouwmens weer meer gebruik van mij. Dat vrouwmens had niet zo’n beste zomer moet je weten en van dat stilstaan worden ook mijn onderdelen stram en stijf. Maar dat zeg ik, tegenwoordig mag ik wat meer mee de straat op. Heerlijk. Frisse lucht, de wind door de wielen, asfalt onder de bandjes, heerlijk.

Maar het is niet allemaal zo mooi als het lijkt hoor. Neem nou gisteren. Eerst mee naar de kapper. Mijn slot werd een beetje hardhandig dichtgedaan en ook gelijk weer opengeklikt. Mevrouw vond het te druk bij de kapper. Nou ja zeg, kan ik niet eens even uithijgen. Verder mee het dorp in. Begint het ook nog te regenen. Dat vrouwmens heeft dan een lekker warme jas aan, maar ik… nee, ik heb alleen mijn frame. Nou mopper ik niet hoor, al lijkt dat wel zo. Want ik ben een fiets van ‘staal’ en kan door weer en wind mijn weg wel vinden. We rijden helemaal naar oost, geven daar wat boeken af en ik mag gelijk mee naar de rijke buurt van Ermelo waar kasten van huizen staan, de één nog lelijker 😉 dan de ander. Maar goed, een fiets heeft daar vast meer ruimte dan ik. Weer boeken afgegeven. Terug door de Stationsstraat. Daar is het zo’n bende dat ik door het zand moet. Hallo hé, ik ben een fiets, geen paard. Nou ja… ze noemen me wel een stalen ros. Heb je dat zand overleeft mag ik mee een klinkerweggetje op. Vreeslijk joh, maar ja dat snap je natuurlijk wel. Ik heb het gevoel dat mijn tandraderen er dan uit trillen. Dat is natuurlijk niet zo want ik ben heel solide gebouwd. Weer bij de kapper aangekomen is het daar nog steeds druk. Weer voor niets een dichtgeklikt slot gehad. Door naar huis. Wordt ik in de schuur gestald om daar een goed uurtje later weer uitgehaald te worden. En ja hoor, weer naar die kapper. Alleen, dit keer duurt het even voor dat het vrouwmens terug is. Gelukkig, kan ik even uithijgen. Ik ben ook de jongste fiets niet meer.

IMG_3027

 

Ook vandaag mocht ik weer mee het dorp in. En wat me dan elke keer opvalt is dat ik zo vaak over een verhoging heen moet. Echt vreeslijk. Ik hoor het vrouwmens ook vaak mopperen op die dingen. Ondingen noemt ze ze en drempels. Zou dat laatste zal wel een scheldwoord zijn. Van de Plus naar de Boni kom je binnendoor wel tien van die dingen tegen, denk ik. Ja tellen is niet zo mijn ding, daar heb ik een metertje voor. Boem au!! Is het elke keer. En als ik dan, net zoals vandaag, volgeladen ben met boodschappen, dan heb je als fiets een heel zwaar leven. Toen het vrouwmens de vis binnen had sjeesde ze echt met dat warme spul in het mandje naar huis. Ik wou nog roepen van hey doe eens voorzichtig aan met dat hete spul, ik krijg straks brandwonden. Maar ach dat heb ik toch maar niet gedaan, zou ze zo van schrikken. En weet je, hoe eerder ik thuis was, hoe eerder verlost van mijn vracht en de hete vis. Dus ik sjees gewoon met het vrouwmens mee. Hobbel op, hobbel af. En dan dat slechte fietspad weer over bij het akelige spoor. Nee mensen, het leven van een fiets gaat niet over een geplaveide weg… Gelukkig heb ik weer een hele nacht om uit te rusten en me te laven aan het draadje vol stroom om me op te laden voor de dag dat ik weer mee mag de weg op. Benieuwd of ze dan alleen haar dikke billen op mijn zadel zet of dat er een extra stoel geplaatst wordt omdat dat kleine jonkie ook mee gaat dan. Ik wacht het af….

Advertenties

Geen reacties to “het harde leven van een stalen ros :)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: