decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Rust

Tjongejongejonge, wat gaat de tijd toch vlug. Het is al weer bijna een maand geleden dat ik iets op de blog geschreven heb en wat is er veel gebeurd. Echt, we vielen van het één in het ander. En aangezien het met de gezondheid ook nog niet vlot heb je al je energie nodig voor dat wat moet, nou ja, wat van mezelf moet dan. Zo pas ik al een paar weken op mijn kleinzoon. Linda en Eduard hebben de sleutel van het nieuwe huis gekregen en zijn druk aan het klussen en opknappen. En dat vraagt altijd veel meer tijd dan je dacht nodig te hebben. De kleuren op de voorslaapkamer waren zo heftig, oranje, okergeel, olijfgroen en helblauw, dat het heeeeeel veel tijd kost om dat weg te krijgen.

oslk 3

De kleuren zijn op de foto iets minder erg dan in werkelijkheid. Gelukkig was één muur wit gebleven :).

Op de achterslaapkamer zaten zeven lagen behang. En dat is zo erg nog niet, maar er was met stift en glitterpennen op getekend, posters met lijm er op geplakt en daarover wordt dan weer behangen. Wie bedenkt het. Linda kan het woord schuurpapier niet meer horen. En dan trouwt dat stel ook nog even tussen neus en lippen door. En ook dat had veel meer voeten in de aarde dan even snel een handtekening zetten. Het grote feest komt nog als ze voor de kerk gaan trouwen, het belangrijkste, vind Linda, dit was even noodzaak.

 

xMG_0081

En op een klein eigenwijs mannetje passen vergt veel energie, maar is ook zo leuk. De kleine wijsneus doet alles na en je moet ook goed opletten met wat je zegt want hij begint alles na te brabbelen. Zijn taaltje begrijp ik helemaal niet. Die van mij wil hij af en toe gewoon niet snappen. Dus we hebben nog wel eens strijd als zijn T-shirt of truitje aan moet of als zijn toet en handjes weer eens gewassen moeten worden. Het valt ook niet mee hoor, zo’n strenge oma 😉

IMG_0255

Maar, eerlijk is eerlijk, hij kan ook uren zoet spelen met de autootjes of een puzzel. Duplo en blokken zijn ook mooi speelgoed om torens mee te bouwen en die dan om te duwen. Dan staat hij te dansen. Ook alles wat muziek maakt is mooi. De telefoon, hij heeft er zelf eentje vol muziekjes, hoort ook hele verhalen. Behalve als er iemand echt aan de lijn is, dan houdt hij zijn mond.

Gisteren heb ik voor het eerst sinds weken weer eens achter de naaimachine gezeten. Even een tuniekje voor mezelf in elkaar gezet. Het patroon klopte voor geen meter dus veel passen en weer aanpassen. Het tweede tuniekje is nu ook in de maak maar ook daar gaat het nog niet echt van een leien dakje. Gaan we zo maar eens mee verder. Ik profiteer er nu van dat Ryan op bed ligt te slapen…. euh… wat zeg ik, hij roept volgens mij al weer. Ik ga even kijken…… tot zo!

Pfffft, we zijn inmiddels dik 20 minuten verder en het luchtalarm ging voor niets af. Waarom hij zo’n verdriet had, ik heb werkelijk geen idee, (het geluid van de grasmaaier bij de buren?) maar nu zit hij met een broodje naast me aan zijn eigen tafel en is het leed weer geleden. althans, dat hoop ik. De beker met yoghurtdrink is al bijna leeg, dus wellicht had hij dorst, al geeft hij dat meestal wel aan door met zijn vinger te wijzen en die die die te roepen.

Goed, waar was ik gebleven. Oh ja, erg veel steekjes zijn er de laatste weken niet uit mijn handen gekomen. Het waren eens een paar steekjes op het werkje van de Regiodag, of aan mijn breirol voor de sprei. Een aantal patronen komen uit het boek vol schipperstruien, erg leuk om dat om te zetten naar de 27 steken die ik tot mijn beschikking heb.

IMG_0136

Ondertussen malen de ideeën voor de Regiodag wel door mijn hoofd. Dit, of toch dat, of…. Waarschijnlijk gaan we werken met oude kledingstukken. Daar zijn we nu een proefje mee aan het maken. Ria is al een eind op weg, mijn werkje ligt nog te wachten op de volgende stappen. Wel hebben we Quilt en Zo gemaild  of we hun idee mogen gebruiken. Dat is wel zo netjes. En wie nog oude spijkerbroeken of overhemden/bloesjes heeft, ik hou me aanbevolen. 🙂

Ah, ik ben er weer, er werd weer gebruld en ook dit alarm was loos. Nu tik ik met één hand en de andere houdt een etend jongetje vast. Zo af en toe krijg ik een hapje maar het meeste verdwijnt toch in zijn eigen buikje. Schreef ik net dat het rustig was, die rust was dus van zeer korte duur. De grasmaaier is inmiddels ook stil, het jongetje schuift nu van mijn schoot en loopt richting de buitendeur. Zou die maaier de oorzaak van al dit brullen geweest zijn? Nou dan zullen we deze zomer nog meer onrustige momenten gaan beleven, want die dingen rollen nog al eens over een veldje heen.

Inmiddels krijgt de grote auto alle onderzetters in de achterklep geduwd. Ik denk dat het tijd wordt die dingen maar eens uit zijn handen te gaan redden. Ze kunnen wel een stootje hebben maar toch…

Tot gauw, hoop ik

Advertenties

Geen reacties to “Rust”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: