decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Dag van de Gelderse Tradities

Lieve help, wat is het al weer lang geleden dat ik een blogje geschreven heb. Ja in mijn hoofd zijn er al tientallen verschenen, maar hier op de site bleven ze uit. Voor het niet schrijven waren tal van redenen: mijn gezondheid (gaat gelukkig wel weer al blijf ik hees), op Ryan passen (ik mis hem nu hij niet meer de hele tijd om me heen dartelt) en druk met van alles en helemaal niets. Over mijn weinige creatieve activiteiten van de laatste weken blog ik misschien nog wel een keer. Nu eerst maar eens een berichtje over de dag van gisteren.

Een tijdje geleden vroeg Bea op de algemene Ledenvergadering van het Quiltersgilde of iemand haar wilde komen helpen. Helaas die dame kon niet dus… toen vroeg ze of ik wilde helpen. Lijkt me leuk. Gewoon wat hand en span diensten als mensen een blok komen maken of lapjes komen inleveren kan zo moeilijk niet zijn, toch? We hadden een keer persoonlijk overleg in de warme zomerzon in mijn achtertuin en verder ging alles per mail. Tot gistermorgen even over zevenen. Ik sta net mijn laatste nagel te lakken als de telefoon gaat. Zo vroeg al, vast Linda die nog iets wil weten voor ik weg ga. Nee, het is de man van Bea en hij verteld dat Bea gevallen is en naar het ziekenhuis moet. Oeps! Of ik de dag over wil nemen en de spullen op wil komen halen. Natuurlijk. Maar onderweg werden de kriebels wel steeds groter. Moet dit amateurtje uit gaan leggen enz enz? Zal dat lukken? Heb ik weer!

In de gang van Bea’s huisje stonden vele tassen, een krat en een naaimachine op me te wachten. Haar man en de buurvrouw hielpen bij het inladen en in gedachten duimde ik al voor hulp op het park. Bea en man sterkte gewenst en toen ‘snel’ naar Arnhem, want ja de verwachte aankomsttijd werd op deze manier al niet meer gehaald en er moest toch wel het een en ander uitgezocht en neergezet worden. In plaats van de prachtige weg door de bossen werd het nu snelwegen rijden. Zo jammer maar goed te overleven. De borden wijzen de weg en ook de tomtom wist precies waar ik zat. Maar toen de achteringang vinden van het Openluchtmuseum. De aangegeven weg had absoluut niets wat op een achteringang met hek enz enz leek. Rustig heen (moest ook wel vanwege alle rot drempels) en nog rustiger terug. Gelukkig was ik niet de enige die daar zoekende was, dat troost al weer want de weg en ik…..

Goede raad is duur, dan rij ik gewoon naar de hoofdingang. Daar mocht ik achter in de rij niet-kunnen-vinden-rijders aansluiten. Rijdt u maar terug, links op de rotonde en dan de eerste weg links. Dat lijkt makkelijk. Maar… natuurlijk is er een maar, de eerste weg links mag je helemaal niet in. Nou, even lak aan de borden ( doodlopende weg, verboden voor oa auto’s en weet ik wat er nog meer stond) dan maar en er toch maar ingereden. En ja hoor, een heel eind verder, van de weg af helemaal niet te zien, daar was het genoemde hek met personeel. Na even wachten kregen we instructie voor op het park en hoe te rijden. Maar we waren met meer dus ging iemand in een klein karretje van de organisatie/van het park ons voor. Leuk! Tegen de drie mensen die me bij het hek aangesproken hebben wel verteld dat dit eigenlijk zo erg moeilijk te vinden is en dat je ook na de instructies van de hoofdingang-mensen hevig staat te twijfelen of je deze weg wel in zult gaan. De dame pakte een walkie talkie en gaf opdracht iemand bij de weg neer te zetten. Ik hoop dat daar nog mensen van hebben kunnen profiteren.

Goed, mijn collega tegeltjes schilderen en ik arriveren bij de boerderij.

DGT (7)

Zij mag naar de deel waar  helaas nog geen tafels genoeg en al helemaal geen stoelen zijn, en nog erger, geen licht ook. Wordt geregeld. Zelf mag ik hier naar binnen, daar ligt een tafel voor me klaar en 7 stoelen. De man zet gelukkig de tafel op. Een smal geval van ongeveer een meter. Het blijkt al snel dat dat eigenlijk veel te weinig is. Ik dacht ook dat we 2 tafels zouden hebben. Maar vooruit. De dames van het kralen breien boden hun tweede tafel al aan, maar ja, die stond ook mudje vol. Eerst de auto maar wegbrengen en dan kijk ik wel. Nou, dat doe je ook niet zomaar. Oké, we zaten vlak bij de hoofdingang. Maar dat wil niet zeggen dat je er dan ook zo uit bent. Na een paar keer verkeerd te zijn gestuurd/gereden ben ik via de trambaan toch bij de uitgang gekomen met op een gegeven moment een heleboel auto’s achter mij aan. Dachten zeker dat ik het wel wist :). Parkeren ging vlot, vlak bij de ingang.  Al was het daar ook erg druk met alle mensen die naar binnen wilden. Vele in prachtige kostuums.

DGT (8) ongelooflijk druk

 

Daar mijn tas van de dag en de parkeerkaart opgehaald, snel even naar toilet en dan maar uitpakken en inrichten

DGT (22)

 

en duimen dat er snel iemand met thee langs zou komen, want daar had ik nu wel zin in. In onze tas van de dag zat een plattegrond, een bon voor een lunchpakket en drie bonnen voor een consumptie. In de papieren stond dat dit langs zou komen. Maar, om 13.00 uur hadden we nog niets gezien. En zowel mijn buren als ondergetekende hadden toch best trek in een bakkie. De mannen kwamen terug en zouden eens gaan kijken. En ja hoor, daar kwam een koffiekar (heb het zelf niet eens gezien zo snel ging dat) maar helaas de koffie was op. Ze zou zo terug komen met nieuwe kannen. Niet dus. De mannen er op uit om voor de vier dames in het pand een lunch op de kop te tikken en koffie/thee. Het lunchpakket kwam al snel, lekkere bolletjes, dik belegd, beker melk en een mandarijntje. Iemand van de organisatie/omroep Gelderland kwam langs en vroeg of we alles konden vinden. Inmiddels had ik mijn tweede tafel, een stoel aan de buurvrouw van de tegeltjes meegegeven en hadden we weer licht omdat de elektricien dat keurig geregeld had. Dus daarover geen mopperen, maar waar blijft de koffie? Bleken we zelf te moeten gaan halen bij een standje, wel in de buurt maar…. als je alleen zit kan je helemaal niet weg, je mag de stand niet onbeheerd achterlaten. Tja… uiteindelijk kregen we een kan koffie en thee, spullen voor erin erbij maar, ha ha, geen bekers. Na dat dat ook geregeld was konden we rond twee uur ons eerste bakkie drinken. Wat een mazzel dat ik een flesje water had. In de loop van de dag is er nog een fotograaf langs geweest maar ik heb het te druk gehad om daar op te kunnen letten. Dus wat die man en vrouw gedaan hebben, geen idee.

Dan ‘mijn kraampje’. Het was volgens de mensen moeilijk te vinden. Want een aantal bezoekers hadden aan het verzoek voldaan en een lapje meegenomen voor de quilt die in het museum zou moeten komen te hangen. Een aantal lapjes had ook een verhaal.

DGT (24) oude theedoek als kind mee naar huis va oma jaren 1950

Dit is een stukje theedoek uit 1950. De dame in kwestie was daarin mee naar huis genomen omdat alle katoenen luiers die haar moeder mee had genomen voor die dag al vol waren geraakt. De theedoek is nooit meer bij haar oma terug gekomen en ondanks alle slijtageplekken wilde ze ook geen afscheid van de doek nemen. Maar een hoekje eraf voor het quilt was wel een heel mooi idee.

DGT (26) Nijkerk 600 jr en seizoenen

Dit lapje komt van een echtpaar uit Nijkerk. Mevrouw had dit geborduurd ter ere van het 600 jarig bestaan van het dorp (of is het stad?). Haar man klopte al joviaal op mijn schouder van: “Hey Bea” maar zijn vrouw riep verschrikt “Joh, dat is Bea helemaal niet. Zijn we hier dan wel goed?” Iets wat ik daarna nog veel vaker gehoord heb, want ‘ik’ scheen moeilijk te vinden te zijn. Ook al omdat er aan het begin van het pad stond dat de boerderij gesloten was. Zo jammer. Wel fijn dat niet iedereen dat bordje gelezen heeft.

DGT (27) uit het interieur van huize Klarendal en lapje v broer uit Amerika

Oké, nog een verhaal: het bovenste lapje komt uit het interieur van huize Klarendal. De mevrouw had daar 30 jaar gewerkt en overal in het huis was deze stof gebruikt. Voor de gordijnen, voor kussens en voor kleedjes. Toen het huis sloot voor renovatie mocht ze een stuk stof meenemen. En ze zou het helemaal geweldig vinden als dit stukje dan in het quilt verwerkt werd. Het lapje eronder komt uit Amerika, waar haar broer nu woont. En ik had het idee dat ze deze broer erg mist, maar ja, dat kan ook mijn idee zijn hoor.

Wat klets je veel met mensen en wat hebben ze mooie verhalen. Zo kwam de tante met haar neefje terug. De pottenbakker had zich afgemeld en nu kwam ze vragen of ze haar eigen stukje theedoek mocht verwerken voor de quilt. Maar ja, dat zou vast lang duren en haar neefje…. Hij mag ook best een blok maken, hoor. Er begonnen twee ogen te glimmen en er werden gelijk lapjes uitgezocht. Dat liet hij zich geen twee keer zeggen. Uiteindelijk heeft hij 8 blokken gemaakt. Eén vierkant heeft hij zelfs helemaal doorgequilt op de naaimachine (sorry Bea, met de hand duurde te lang) en aangezien het bijna sluitingstijd was lukt het doorquilten van het tweede blok niet.

DGT (46)

Dit is Mitchel met zijn eerste vier blokken. En hieronder het werk van tante.

DGT (44)

Had ik onderweg nog pijn in mijn buik gehad over ‘les geven’ in het Nederlands, als ik had geweten dat ik dat ik dat ook nog in het Engels zou moeten doen, had ik vast de hele dag de kriebels gehad. Gelukkig was het daar veel te druk voor. Maar goed, dit is Lucas uit Amerika – ik meen Oregon, die sinds kort in België woont en deze dag met Opa en Oma in het park een kijkje kwamen nemen. En dus ook gelijk met hun neus in de boter vielen.

DGT (56)

Ook hij vond het leuk om met de lapjes aan het werk te gaan. Alleen, zo jammer, het blok gaat mee naar huis want anders konden zijn ouders nooit geloven dat hij dat gemaakt had. En dat terwijl zijn grootouders bijna elke minuut hebben vastgelegd op foto of film. Wat ik zo ongelooflijk goed vond was dat beide knullen zulke prachtige blokken hebben gemaakt. Lucas vroeg zijn oma ook het hemd van het lijf. Over lapjes, garen, techniek. Zo leuk. Wel blij dat zij de uitleg gaf en ik dat niet hoefde te doen. Al verbaasde me het ook wel weer hoeveel vakjargon ik ook in het Engels had opgedaan de laatste paar jaar :). Ach je bent nooit te oud om te leren, toch?

Had ik ’s morgens nog verwacht dat het een lange zit zou worden, de dag is omgevlogen. Bijna al die tijd hebben er wel mensen bij de kraam gezeten of gestaan met een verhaal, een vraag of met bewonderende (en soms hebberige) blikken naar het werk wat Bea allemaal had meegegeven. Vooral de kinderquilt, van simpele blokjes in allerlei kleuren rood/roze, was echt de blikvanger van de dag. Zo leuk. Maar vooral ook zo jammer dat ze dit zelf niet kon horen. Bea, heel veel beterschap, ik bel je morgen. Volgende keer (als die er ooit mocht komen) gaan we samen hoor 🙂

Advertenties

Geen reacties to “Dag van de Gelderse Tradities”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: