decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

Open Monumentendag

De dag begon mistig en grijs, het had ’s nachts geregend, denken we, dus we rekenden niet echt meer op een zonnetje voor deze dag.Wat een vergissing. De on deed al snel haar best om door te breken en al spoedig kwamen haar stralen door het dikke wolkendek heen. Vandaag in de buurt kijken bij de monumenten die open zijn en dan beginnen we in onze gastplaats Wedde. Om daar te komen moesten we eerst van het park af. Daar is de bewegwijzering nou niet je van het maar wij zijn slimme dames dus komen er zo wel vanaf, wat dachten ze wel ;). Alleen, we reden het park niet uit op het plekje wat we verwachten, leuk, maar een paar honderd meter verder om de hoek. En toen was het even gokken welke kant nu op. Nu weten mijn trouwe volgers al dat mijn gok altijd de verkeerde kant op is dus ik heb gelijk ja gezegd toen Carin zei, zullen we maar links af? We vonden Burcht Wedde eigenlijk gelijk al. Ondanks dat het toch een beetje verstopt staat achter een rij huizen.

02 (1) burcht wedde

Na een oprijlaan te zijn afgelopen met houten poppen, die vast door kinderen zijn bedacht,

02 (62)

mochten we over de brug door een prachtig, uitnodigend openstaand hek heen, om dan nog een stukje te lopen om de toegangsbrug over te gaan. In de tuin stonden allemaal kleine kunstobjecten.

02 (28)

Ook mochten we binnen een kijkje nemen in een paar zalen. Zo kwamen we in de ridderzaal. Grote harnassen, een nog grotere piek (lans) met de complete uitleg erbij, Grote schilderijen met vast zeer voorname mannen en heel mooie lampen van glas. We hebben geprobeerd één en ander vast te leggen maar dat lukt je eigenlijk niet om het op de foto te vatten. Eén van de pogingen is dit:

02 (34)

De burcht is heel bijzonder, het is een kinderhotel. Kinderen, bij wie het leven bepaald niet over rozen gaat, mogen er een weekje komen logeren. Soms komen ook de ouders mee. Ze hebben piratenbedden. Een schatkist is hun kast. De eetzaal is helemaal ingericht voor kinderen. Grandioos. Niet dat we dit met eigen ogen hebben gezien, maar bij de toegangsbrug stonden foto’s. Later, toen we het dorp inliepen en we een praatje maakte met de aardige ‘malle pietje’ van het dorp, werd ons verteld dat de man die dit beheert flink in de slappe was zit en dit gratis voor die kinderen doet. Wel samen met een fonds en de vele vrijwilligers uit het dorp. Daarbij zijn ook ingeburgerde asielzoekers. Helemaal geen problemen. Veel mensen uit het westen van het land die hier neerstrijken en nooit meer terug willen naar het jachtige bestaan in de randstad. Terug naar de burcht. Dat daar alles in het teken van het kind staat bewijst ook wel dit buitenspeeltje:

02 (50)

Deze burcht van hout is hoog, zit helemaal vol vangnetten en trappen. Een grote glijbaan brengt je aan de ene kant in een roetsj naar beneden, of je kunt er aan deze kant af aan zo’n stoeltje aan een soort van katrol. Alles er om heen is zachte aarde en boomschors. Verborgen gangetjes en links om of rechts om, het kan allemaal. Geweldig. Zal Ryan later ook best wel in de tuin willen hebben, denk ik 😉

Na het bezichtigen van de burcht zijn we Wedde verder ingelopen. Daar was het afgelopen week Tirolerweek. Alles in het teken van de apres ski en de sneeuw. Vanuit een grote tent was de hele tijd schlagermuziek te horen. De straten zijn versierd en huizen verlicht. Daar kunnen de bewoners ook nog eens een prijs mee verdienen. Eigenlijk doet het hele dorp mee. Volgens de man van het leuke winkeltje wonen er een kleine duizend mensen in het dorp Wedde. En de meeste kennen elkaar ook wel. Het verenigingsleven floreert en de meeste kinderen willen, als ze volwassen zijn, eigenlijk niet weg hier.

02 (69)

De kerk is klein. Twee dames zaten ons daar al op te wachten. En dan komen er hele verhalen. over het kerkleven alhier, over het kerkleven bij ons, over vakantie en je staat zo maar een hele poos te praten. Erg leuk. Als we verder door het dorp lopen worden we gelijk uitgenodigd de feesttent in te gaan en mee te luisteren naar alle muziek en praatjes die daar gehouden worden. We bedanken er vriendelijk voor en lopen door. Bij een klein winkeltje staat een reuze leuk bus voor Knorr Sauzen. Wel, niet, uiteindelijk dus wel. Op de deur hangt een bordje open maar dat is niet zo. Een oudere man komt aan gelopen en maakt de deur open, verwelkomt ons vriendelijk, zegt dat we rustig even mogen kijken en dat hij zo terug is. Op ons gemak neuzen we tussen alle mooie spulletjes. er staat echt van alles, Een kringloopje in het klein. Vaasjes, klokken, kasten, stoelen, je kunt het zo gek niet bedenken of er staat iets van. Maar ook zakmessen en naaigerei. We raken dus ook met hem aan de praat en horen zo veel over het dorp, de gewoonten en over verschillende inwoners. De telefoon maakt een eind aan het gesprek. We lopen verder de straat af, terug naar de parkeerplaats, als we bij een oude smederij en een monumentaal pand een prachtige tafel met stoelen buiten zien staan. Wit smeedwerk met prachtige krullen. We staan er even over te praten als de man die er in een stoel bij zit ons uitnodigt binnen te komen. Eigenlijk zijn we toe aan onze krentenbol, het is al bijna half twee, maar we lopen toch binnen. Mensen die echt oude meubelen uit allerlei stijlen willen kopen moeten hier zeker eens heen. Hij is open als hij zin of tijd heeft. Doet het er voor de aardigheid bij. maar straks, als alles verbouwd is, dan wordt het echt een winkeltje. In een ruimte staat een prachtige oude kast. Niet zo’n gestileerde maar eentje van puur ruig hout. Een joekel waar veel in kan. Daarnaast een dossierladekast die zo uit een Dickensfilm weggelopen kan zijn, je ziet Scrooge ernaast staan. Prachtige antieke stoelen, mooi gerestaureerd zo hier en daar. Dat doe je niet met een parkertje maar met een echt oude schroef, en gelukkig heeft hij er daar nog heel veel van. We kopen er niets maar het gesprekje was weer onbetaalbaar.

Na onze krentenbol op te hebben gegeten bij de Burcht rijden we door naar Sellingen. Daar is een monument open en tonen mensen oude ambachten. Buiten staat een man met pitriet prachtige vogels te maken die ook als windwijzer dienst kunnen doen. Daarnaast hakt een man in op een groot stuk steen. Binnen zitten een aantal dames en heren hun oude ambacht uit te voeren. Eerst een mevrouw die een stukje kant klost. Zo’n kussen heb ik nog niet eerder gezien. Vierkant van vorm en het bestaat uit meerdere kussens. Daarnaast twee dames die oud Groninger beddengoed verwerken in een quilt. De ene dame heeft er zelfs een boek over geschreven. Ik dacht nog even dat het leuk zou zijn zo iemand uit te nodigen voor de regiodag volgend jaar of zo, maar ja, de vrouw zelf zei niet zoveel, dat deed de dame naast haar. Nog even getwijfeld of ik het boek zou kopen, zo interessant en mooi. Maar ja… de vakantie begint net en dan al gelijk een duur boek kopen. In het museum ernaast lagen ze ook, kunnen we altijd nog even langs als ik wil.

02 (79) van speksteen

Op een tafeltje staan beelden uit een kersttafereel. Prachtig (niet goed te zien op de foto helaas). De mevrouw die het gemaakt heeft legt heel precies uit wat ze doet, hoe je het doet en hoe de mooie kleuren ontstaan. Wel moedig om het daar neer te zetten. De ruimte is krap en de bezoekers stromen aardig door.

Ik heb nog geprobeerd met vier rietstengels te vlechten, maar ik ben het verleerd. Ik hou steeds een sliert over. Nog maar weer eens even oefenen. Ik heb de stengels niet voor niets mee. In het museumpje annex Informatie staat een klas opgesteld met leien, griffels, een oud telraam, het leesplankje (nou ja, zeg maar leesplank) en natuurlijk de schoolplaten met de walvisvaarders erop. Toen ik naar Apeldoorn verhuisde ben ik door de inktpot blijven zitten. Daar kon ik niet mee schrijven, met zo’n kroontjespen. Alles was één en al vlek, dus dacht de juf dat ik dom was, want hier kon ze geen cijfers voor geven. Ze besefte niet dat zij achtergebleven waren en ik allang alles geleerd had wat je voor klas drie moest weten, want ze liepen daar toen wel erg achter. Wij schreven ook met een ballpoint en niet meer met inkt die je moest halen uit een potje. en dan die vervelende Appie W. die steeds mijn haren in de inktpot doopte. Nu kan ik er om glimlachen, toen niet.

Na nog even naar boodschappen te hebben gedaan, want ja, een mens moet toch ook eten in de vakantie, zijn we voldaan naar huis gereden. Wat een leuke dag zo. Het geen ik gisteren morgen uitgehaald had, zit er inmiddels weer aangebreid. Meer zelfs al. Carin zat lekker te borduren dus we zijn ook nog ijverig geweest.

02 (93)

Het voordeel van een groot huisje is dat je dingen overhoudt. Zo ook een heleboel dekbedden. Degene die er hier nog naast liggen, liggen inmiddels onder mijn onderlaken. en ik moet eerlijk toegeven. Het is warm maar ook een stuk beter dan zo op de matras. Die is voor mijn doen een beetje aan de harde kant. Vannacht dus iets beter geslapen als de nacht er voor. Alleen voor ik in kon slapen. Ergens in de buurt draaide ze de muziek een beetje hard. Maar uiteindelijk op de klanken van één of ander iets toch wel weggezakt.  Nu ziet het er buiten ook wat troosteloos uit. De dag begint weer grijs. Maar, let op, zo komt vast de zon er weer door. Dat hoop ik wel want we gaan misschien wel wandelen langs kunst en fotografie.

 

Advertenties

Geen reacties to “Open Monumentendag”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: