decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

afrijden

We kwamen gisterenmorgen niet echt op gang. Buiten regende het en ook de wind was behoorlijk hard aan het waaien. De grijze grauwe ochtend lokte niet aan om onze neus buiten de deur te steken. Nu hebben we vakantie, niets moet, alles mag, tot in het normale dan. Bij de koffie/thee besloten we naar het museum te gaan. Er zijn er hier genoeg in de buurt. Laptop aan en eens kijken wie wat waar welk. Ondertussen was het gestopt met regenen, de lucht werd lichtgrijs in plaats van donkergrijs en na een half uurtje kwam zelf het zonnetje even waterig om de wolk kijken. Nou, als het zo opknapt gaan we niet een museum in. Morgen (vandaag dus) wordt zoveel regen en wind voorspeld dat we dan beter onze route af kunnen rijden. Zo gedacht, zo gedaan en rond een uurtje of één reden we richting Ter Apel. Aan verkeerslichten doen ze hier niet behalve bij wegwerkzaamheden. Dus hadden we mooi even tijd om de stellingmolen te fotograferen. Ter Apel was uitgestorven, althans, bij het klooster. Er stond een vrouw het hoogste woord te hebben bij wat mensen van de groenvoorziening, er zat een mevrouw op het terras van het hotel, maar verder niemand. Rustig liepen we naar het informatiebord en daarvandaan naar het klooster, Op het grasveld staat een soort van schaapskooi. Daar worden de monniken in opgesloten die vervelend zijn. (grapje) We bekijken het venster van waaruit vroeger een monnik de bijbel voorlas als men aan het eten was.

06 (18)

De ramen zijn van glas in lood. Vast heel mooi. Wel wat raar dat dat aan de buitenkant van het gebouw zit. Of zat hij daar met zijn rug naar het licht toe om zo voor te lezen? We lopen verder om het gebouw heen. Op de foto’s die we gezien hebben valt de nieuwbouw niet zo op maar in het echt zie je gelijk wat oud of nieuw is. Logisch. Ze hebben het wel helemaal in stijl gerestaureerd. De museumzaal kun je doorkijken en dan zie je nog de oude gevel.

06 (22)

We genieten een poosje van alle prachtige bomen die er staan en ook daaraan zie je dat de herfst niet lang meer op zich laat wachten. De zon door de lichtgekleurde bladeren is prachtig. We hebben nog even in de gang gestaan en staan dubben of we naar binnen zouden gaan maar uiteindelijk besloten we om toch weer op pad te gaan. Alleen, er moest wel geplast worden. Waar doe je dat zo snel. Geen nood, er is een hotel. 06 (10)

We mochten gisteren, ook heel lief, van de mevrouw bij de Chinees een plasje plegen en die was nog wel gesloten. Dus wij naar binnen want heir is het open. Geen mens te bekennen. Wel het bordje dat wijst naar. Wij lopen rustig door. En ja hoor, al snel vinden we achteraf de toiletten. Hè, dat lucht op. Waarom moeten vrouwen toch altijd zo vaak plassen? Helemaal na een autoritje van nog geen half uur en thuis ook nog geweest te zijn. Zit vast ergens tussen de oren. We wassen onze handen, pakken de boel weer op en lopen terug. Eerst komen we een soort van managerachtig type tegen die ons vriendelijk begroet. Even later een ober. Je moet weten, het is een heel lange gang met wat afslagen erin. In het begin van die gang, het lange gedeelte bij de voordeur, hangen prachtige lampen van het materiaal waar ze ook kroonluchters mee maken. Het licht flonkert de gang in. Op het moment dat ik een foto maak gaat er een soort van alarmbel af. Haastige voetstappen en wij geschrokken van de herrie. We maken dan ook dat we buitenkomen al hebben we niets gedaan (nou ja, oké,  een plasje gebracht dan). Buiten gieren we het uit.

We bekijken nog een paar grote stadsboerderijen

06 (58)

en pakken de route weer op. Op een landweggetje stopt Carin ineens de auto. “Zag je dat? Hier is het theater van de natuur.” Oh, ja, en wat is dat? Dat is een trap vol prachtige gedichtregels die je naar de top van een heuvel brengt en op die top staat een klein metalen theatergordijn wat je rond kunt draaien en zo door de doeken het toneel van de natuur kan bekijken. Leuk!

06 (100)

Niet dat de natuur daar zo spectaculair is, verre van dat, maar het is wel het boerenland van Groningen, een riviertje kabbelt er rustig, er staan wat schaapjes in het hoge gras en verder zijn er veel struiken en bomen.

We gaan verder en onze volgende stop is Bourtange. We hebben de verkeerde dag uitgezocht om hier te stoppen. Een buslading vol toeristen stopt gelijk met ons. De voertaal is Duits maar er is ook een buslading Nederlandstaligen daar neer gezet zodat het een drukte van belang is. Een mannelijke gids voert de Duitse bejaarden mee. Van hen hebben we geen last. Maar de vrouw die de Nederlanders op sleeptouw heeft hoor je door het hele dorp haar verhaal doen. Haar hoge, schelle stem is echt heel onaangenaam om naar te luisteren. Ze achtervolgt ons het hele dorp door. Waar we ook staan en hoe ver bij haar vandaan ook, we horen haar. Arme groep. Je ziet ook steeds meer, vooral mannen, afdwalen. Carin leest af en toe voor vanaf de plattegrond. We lopen om de stellingmolen heen en dan gebeurt het. Hoog op de dijk, bij het uitkijkpunt, waar de wind inmiddels weer wat is toegenomen, help ik bij het vasthouden van de plattegrond omdat er natuurlijk net iets in de vouw geschreven staat. Carin laat los, de windvlaag trekt aan het papier en daar wappert onze plattegrond richting water. Carin er nog achteraan maar dat is veel te gevaarlijk, het is maar een papiertje. Wel eentje met ter zake doende informatie, maar het is en blijft maar een papiertje. Ik denk dat ik er wat beteuterd bij heb staan kijken, kan ik nu ook al geen papiertje meer vasthouden? Gelukkig voor ons staat op elk er toe doend gebouw een bordje met beschrijving.

06 (231)

We lopen over de dijk, door smalle straatjes, over kinderkopjes en kleine steentjes, door de stadsmuur en over heel veel bruggetjes. Alle bruggetjes hebben een rode kleur. De huisjes zijn pittoresk en je waant je echt in het Openluchtmuseum.

06 (207)

Een aantal mensen loopt in de klederdracht van de middeleeuwen. Het terras en het marktplein met de kleine winkeltjes mogen zich op meer bezoekers van de bus verheugen dan de gids. Na ruim een uur te hebben rond gelopen in Bourtange-vesting gaan we weer richting auto. Het zo vriendelijke weer waar we mee aankwamen is inmiddels 180 graden gedraaid. Het waait behoorlijk en de zon heeft plaats gemaakt voor de eerste regendruppels. Dat is echt heel snel gegaan. En dan….bij het uitkijkpunt, onderaan in het gras ligt het…

06 (246)

onze plattegrond van het vestingstadje. In de vlekkeloos, keurig opgeruimde plaats valt dit papiertje natuurlijk gelijk op. Sorry, het was echt niet de bedoeling dit te laten wapperen, maar de wind was gewoon even de baas.

Ondanks de regen rijden we de route af. We zijn nu vlak bij het huisje en het is jammer om dat kleine stukje te laten liggen. Ook met regen ziet het landschap er net zo kaal en plat uit als bij het zonnetje, allen oogt het bij de laatste wat vriendelijker. In de loop van de avond en nacht is de wind nog meer aangewakkerd. Je hoort hem zo af en toe gieren om het huisje. Nu is het droog, maar dat was vannacht wel anders. Wellicht wordt het een museum vandaag of toch ergens uitwaaien langs de Waddenzee.

 

Advertenties

Geen reacties to “afrijden”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: