decreatieveduizendpoot
Just another WordPress.com site

oud en nieuw

Ik ben zelf een vreeslijke oen in wegen en in richtingen. Ik ken de topografie van Nederland en kom daarom waarschijnlijk ook altijd wel op de plek van bestemming aan, maar de Tomtom is voor mij een onmisbaar stukje vooruitgang waar ik heel graag gebruik van maak. Oké, sommige routes weet ik echt wel, die rij je als het ware met je ogen dicht, maar zo maar ergens op af rijden en dan ook nog de goede kant op afslaan, nee, die gave heb ik echt niet. Gelukkig, mijn jongste dochter heeft dat wel. Meegekregen van haar vader, dat moet wel, want die kon ook feilloos ergens naar toe tuffen, en toen hadden we nog geen GPS. Kaart lezen kan ik gelukkig wel maar helaas, die hebben we van hier nog niet gekocht. Zeggen we wel, doen we niet. Waarom dit lange voortraject, hoor ik je vragen. Nou, het KNMI, Meteoconsult en Buienradar voorspelden niet veel goeds voor de donderdag. Regen en harde wind nodigen nou niet uit om lekker te wandelen of fietsen. Geen nood, wij zijn vrouw en ook gek op winkelen. Heerlijk snuffelen in een kringloopwinkel en dan iets vinden voor een prikkie en er thuis nog van nagenieten en soms ook denken dat je het helemaal niet nodig had 🙂

Carin had op internet de adressen van een aantal kringloopwinkels opgezocht. In Winschoten zaten er wel vier. Maar we beginnen in Beerta. Wouw, Leuk. Alleen weten we daar echt de weg nog niet dus onze Tom werd ingeschakeld. Die wist klaarblijkelijk niet wat hem overkwam, hij moest in deze vakantie aan het werk. En daar had hij niet zoveel zin in. Voor het ding opgestart was en wilde werken waren we al in Blijham. Daar pakte hij dan uiteindelijk de weg op en reden we naar de eerste Snuffelstal. Mensen, werkelijk waar, Als je niet wist dat hij daar zat, er stond een bord gelukkig, dan had je er aan voorbij gereden. Op het erf is het een grote uitdragerij. Er staat een speeltoestel, veel oud ijzer, stukken boomstronk en nog honderden andere grote en kleine dingen. Is het hier? Wat moet dit zijn? Gaan we naar binnen? Ach we zijn er toch, is het niets zijn we zo weer weg.

We worden vriendelijk begroet bij binnenkomst en we snuffelen er heerlijk in de stal en deel rond. Oké, het is niet zo’n toonzaal als bij de Zaak maar alles staat keurig op planken. Niet alles is even schoon of staat bij elkaar, maar dat is niet zo erg. Vlak na binnenkomst vinden we een oud stukje speelgoed. Een huisje met een stokje en magneetjes en allemaal losse onderdelen. Natuurlijk valt het huis uit mijn handen en moet ik alle onderdelen bij elkaar zoeken. De eigenaar verteld gelijk dat het al heel oud is en dat oudere kinderen het nog steeds een uitdaging vinden om dat in elkaar te zetten. Ik zet het wel terug, daar is Ryan voorlopig nog niet aan toe. In het eerste de beste gangpad vind ik al een stapel oude Ariadnes en een paar breinaalden. Ja ja, ik weet het, die heb ik genoeg, breinaalden,  maar ze worden af en toe wat stroef en als je dan een paar nieuwe bij de hand hebt is dat helemaal niet erg. En twintig cent heb ik nog wel. Carin is aan het bladeren in een borduur encyclopedie. Daar staan leuke randjes in en patroontjes en… oh. De grote map neemt ze gelijk mee. De vijf kleine blijven toch maar op de plank staan. Op een plek die je helemaal niet verwacht zit een beer me zo lief aan te kijken. Zijn kop een beetje scheef en met de blik van: jij laat me hier toch niet op deze oude stoel zitten. Als ik hem oppak blijkt hij een open rug te hebben. Ach gut. Er is wat vulling uit, maar dat heb ik thuis nog wel. En een wasbeurt zou ook geen luxe zijn, maar ik kan hem niet laten zitten. Jammer is dat er geen prijzen op staan. Als hij te duur is zet ik ‘m terug. Sorry beer. Na lang snuffelen komen we bij de kassa aan. De beer kost wel vijftig cent, alleen omdat hij glazen ogen heeft. 🙂 De Ariadnes komen na wat onderhandelen op 30 cent per blad en de breinaalden een dubbeltje per stuk. Nou je snapt dat dit meeging allemaal. Bij Carin werd het een ander verhaal. Koste mijn oude bladen eigenlijk 50 cent, de dikke map was twee euro vijftig. Ze raakt aan de praat over de vijf mappen vol patroontjes en dan blijken die vijf, dikke, mooi mappen voor vijf euro mee te mogen. Twijfel je dan nog? Nee toch. Zij rekent af en ik sjouw de mappen naar voren. Bij de kassa ligt een kaartje van de streek. daardoor raken we aan de praat over de omgeving, over de man en zijn gezin, over Blauwestad en over de Snuffelstal. Ik heb niet op mijn horloge gekeken, we hebben per slot van rekening vakantie, maar we zijn heeeeel lang binnen geweest en als we weer eens in de buurt zijn gaan we zeker weer in de stal snuffelen. Uiteindelijk beland alles in de krat, achter in de kofferbak en rijden we naar nummer twee. (er moeten foto’s zijn maar die heb ik nog niet binnen via de Dropbox)

Kringloop nummer twee ligt op een industrieterrein, althans, daar zou het moeten zitten. Nummer 2 is afgeplakt met oude kranten en potdicht. Op nummer 97 zit ook nog iets, door dus maar.

07c (4)

Dit is het zelfde principe als de zaak. Alles staat leuk uitgestald in allerlei kleine ruimtes. We lopen er op ons gemak doorheen. Bekijken wat dingen en Carin vind een leuke dekbedhoes met auto’s. Voor drie en een halve euro kan je die niet laten liggen. Thuis even wassen en dan heb ik drie dekbedhoezen voor de kleine man. Altijd handig. En anders verwerk ik het stofje wel weer ergens in. We rijden verder en komen bij een Activiteiten Centrum. Werkelijk waar, daar werd ik moe van de uitstalling. Een hele grote ruimte stond tjokvol met tafeltjes en op die tafels was alles neergezet. Alles stond door elkaar en kwam heel chaotisch op mij over. Alleen de boeken stonden keurig in kasten. Laat ik daar nou een leuk Sinterklaasboek vinden. Toch niet voor niets geweest. Bij de in-uitgang staat een grote stellage met daarin van alles en nog wat. Dat mag je zo meenemen. Hé? Zo meenemen? Ja logisch, alles is incompleet en/of  stuk. scheelt vast op de vuilniskosten.

We gaan richting centrum van Winschoten. Eerst even wat eten. En plassen 😉 De toiletruimte is heel schoon maar zeer slecht onderhouden. We staan als soldaatjes voor de deur op wacht als één van ons even naar binnen is. De deurkruk moet je aanduwen en hopen dat je de deur open krijgt. Carin meld het en de mevrouw zegt gelijk dat ze er weer werk van gaat maken, maar ja, ze heeft het al zo vaak gezegd. We eten een lekker broodje en drinken warme chocolademelk, dat past bij het regenachtige weer buiten. Buiten gekomen is het bijna droog en we wandelen de winkelstraat in. De outlet wordt een andere winkel en is dicht. Grrrr.  We bekijken de toren van wat we dachten dat een kerk zou zijn maar het is een ‘gewoon’ gebouw.

07c (7)

Bijna aan het einde van de straat kun je een kast huren. Hé? Die koop je toch. We zijn zeer nieuwsgierig en lopen naar binnen. En daar gaan we snappen wat je kunt huren. Ja zeker, een kast. Maar die blijft in de winkel staan, het is een soort stellingkast. Deze kastruimte kun je een maand huren en daarin mag je spullen zetten die verkocht kunnen worden. Een soort kringloopwinkel maar dan met allemaal privé eigendommen. De mensen in de winkel zijn zeer behulpzaam want er staat een groot beest dat herrie kan maken en waar een bal doorheen kan. Ik ga niet te veel verklappen want het is een cadeautje voor een klein jongetje. Maar zou hij het doen en die bal en… Het beest wordt gedemonstreerd en doet het echt. We krijgen ook een tip mee hoe het geluid eventueel te dimmen. Plakband erover en hoe harder het geluid hoe meer plakband. Ze hadden bij een stuk speelgoed er zelfs watten tussen gestopt om te dimmen. Ach, dat is nu ook weer niet nodig. Het moet wel leuk blijven, toch? Buiten gekomen regent het inmiddels flink door. Maar we willen nog even naar de Wibra en naar een stoffenwinkel tegenover een klokkentoren waaruit het carillon  speelse klanken laat horen.

07c (5)

En bij die laatste kopen we allerlei kleine lapjes. We quilten niet voor niets. Het gele breikatoen wat er lag was wel de kleur maar de draad was te dik. Zo jammer. Als Carin bij de bank binnen is zie ik een Kikwinkel. Die zie je vooral in Duitsland veel. Wij naar binnen en daar hangt een leuke jongensjas. Linda moest nog een jas voor Ryan. Als we nu een foto maken en vragen of ze 104 even weg willen hangen. O ja, dat mag, en weghangen doen ze 24 uur. Maar je mag hem ook kopen en je hebt een maand de tijd om hem terug te brengen. Zullen we het gokken? Dat doen we. We passen zelf ook nog wat en Carin gaat  met twee leuke shirts en ik met de jas voor Ryan de deur uit. Nu maar hopen dat Linda en Eduard hem ook leuk vinden. Dan lopen we nog even het overdekte gedeelte door en bij de Wibra kijken we nog even naar katoen voor de laatste strook die ik nog moet breien. Helaas.

Het is vier uur geweest. Het regent nog steeds en er staat nog één kringloopwinkel op het lijstje van Winschoten. Stomme Tom is net een knipperlicht, aan uit aan uit. Maar we komen toch bij het opgegeven adres aan. En… ja hoor, dat was ooit een kringloopwinkel, nu niet meer. Dan gaan we naar huis. En daar had ons Tommetje geen zin in. Die viel uit en weigerde op te laden of de weg te wijzen. En dan is het maar goed dat Carin rijdt. Zij brengt ons, zonder om te rijden, weer bij het huisje terug. Daar leggen we alle gekochte dingen op en voor de bank. En bedenken dat dit straks ook allemaal mee naar ons eigen huisje moet. Gaat dat passen in de kofferbak? Tuurlijk 😉

 

Advertenties

Geen reacties to “oud en nieuw”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: